Todos los capítulos de Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน: Capítulo 31 - Capítulo 40

เวลาล่วงผ่านมาจนถึงวันสอบ วันที่นักเรียนต่างก็พากันหอบหนังสือที่อ่าน นั่งทบทวนตามจุดต่าง ๆ ในโรงเรียนเต็มขนัด แม้จะเป็นวันสอบแต่การอ่านก่อนสอบก็ยังเป็นที่นิยมอย่างสุด ๆ พวกเขาไม่ทิ้งเวลารอสอบให้สูญเปล่าเลยสักวินาที แม้สาวน้อยจะไม่ค่อยชอบห้องชมรมนัก แต่ช่วงที่อ่านหนังสือเตรียมสอบ เธอก็หมกตัวอยู่ในห้องชมรมหลายวัน จนเริ่มที่จะชิน และเริ่มที่จะชอบเข้าแล้วนิด ๆ ความคาดหวังของเธอในเทอมแรก เธอหวังไว้แค่ต้องผ่านเท่านั้น เรื่องท็อปห้อง ท็อปชั้นเธอไม่เคยคิดในหัวเลยสักนิด หลังสิ้นกิจกรรมหน้าเสาธง เหล่านักเรียนต่างกรูกันมุ่งหน้าไปยังห้องสอบของตัวเอง เป็นช่วงเวลาที่หากลุ่มคนเดินเพ่นพ่านตามโรงเรียนได้น้อยนัก โรงอาหารไม่ที่เคยแห้ง ครานี้มีเพียงลูกค้าที่รีบมารีบไป เพื่อนบางคนที่ไม่ค่อยได้เจอหน้าตอนเรียน ก็ได้พบเจอโดยไม่ต้องนัดหมายให้ยุ่งยาก มีเพียงคำว่าสอบ เขาจะโผล่หน้ามาให้เห็น นั่งโต๊ะตามเลขที่โดยอัตโนมัติ และก็มีอยู่หลายคนที่ไม่ค่อยได้มาเรียน แต่ทุกครั้งที่คะแนนสอบออก เขามักจะทำได้ดีกว่าหรือเทียบเท่าเหล่าเด็กหน้าห้องเสมอ นี่จึงเป็นเกาะป้องกันและเป็นแรงผลักดันให้เหล่าเด็กหน้

“แม่ กี่โมงแล้ว” เสียงดังลั่นจากชั้นสองตั้งแต่เช้าตรู่ ตะโกนเรียกแม่ในวันหยุดปิดภาคเรียน แทนที่จะนอนตื่นสาย ๆ แต่เธอกลับตื่นเช้ากว่าตอนไปโรงเรียน “หกโมงครึ่ง ลูกมีอะไร ?” แม่มองขึ้นข้างบนตอบกลับด้วยเสียงเรียบเฉย “ผลสอบออกแปดโมง” เธอรีบวิ่งทิ้งน้ำหนักลงส้นดังลั่นบ้าน กรูลงมา นั่งลงตรงโซฟาหน้าทีวี พร้อมหยิบมือถือที่ลืมชาร์จ เหลือเพียงสามสิบเปอร์เซ็นต์ “ผ่านหมดอยู่แล้ว ลูกแม่เก่ง” แม่เดินมาข้างหลัง ลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน “ใช่ไหม ... หนูก็มั่นใจอยู่นะแม่” สาวน้อยเงยหน้าช้อนจีบหน้าจีบตา แม่วางนิ้วมือเบาทาบหน้าผาก ลูบไล้เบ้าตาเธอเบา ๆ แล้วพูดตรงไปว่า “โตเป็นสาวแล้ว แต่ไม่แคะขี้ตานี่นะ” ก่อนจะป้ายเข้ากับแขนเสื้อเธอ เธอนั่งรอผลคะแนนสอบอย่างใจจดใจจ่อ พลางส่งข้อความพูดคุยกับเพื่อนสาวที่ตื่นแต่เช้าเพื่อมารอผลเหมือนกัน “ตื่นยังอีเจส” “ตื่นแล้ว” “ผลคะแนนออกยัง” “ยัง กูก็รอผลพร้อมมึงเนี่ย” “มึงว่าเราจะรอดกันไหม ?” “ไม่แน่ใจเลยว่ะ กูไม่มั่นใจคณิตฯเลย”

“เสร็จยังลูก” พ่อปลุกสาวน้อยหน้าห้อง พ่อเลือกที่จะตะโกนเรียกมากกว่าเคาะเสียงดังเพราะเกรงใจลูกสาว ที่กำลังตั้งอกตั้งใจแต่งสวย “หนูขออีกห้านาทีค่ะพ่อ เหลือเติมคิ้ว” เสียงเล็กเอ่ยดังออกมาจากห้อง เธอกำลังเร่งปัดแก้มชมพูอ่อนตามเทรนด์ “โอเค งั้นพ่อไปรอข้างล่างนะ” พ่อบอกกล่าว ก่อนจะเดินลงมานั่งรอสาวน้อย วันนี้ที่บ้านมีนัดกันว่าจะไปบ้านย่า ส่วนพรุ่งนี้ก็มีแพลนว่าจะไปเที่ยวทะเล ช่วงที่เธอและพ่อได้หยุดพร้อมกัน อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา วันหยุดทุกวันของเธอและพ่อจึงอยู่ในแพลนที่ออกไปเที่ยวกันแทบจะทุกวัน ซึ่งครั้งล่าสุดที่ออกไปไหนมาไหนด้วยกันแบบที่เรียกว่าเที่ยว เธอก็แทบจะจำความไม่ได้ โตขึ้นมาก็มีเพียงแม่ที่คอยเล่าเรื่องพ่อ และพูดคุยกันผ่านโทรศัพท์อยู่เสมอ นี่ก็น่าจะเป็นครั้งแรก ถ้านับจากความทรงจำที่พยายามรื้อขึ้นมา เธอจึงตื่นเต้นมากกว่าไหน ๆ การได้นั่งรถที่มีพ่อเป็นคนขับ แม่นั่งข้าง ๆ ลูกนั่งข้างหลัง แค่นี้ก็เพียงพอสำหรับเธอมากแล้ว เธอย่างกรายก้าวขาลงมาจากบันไดช้า ๆ พร้อมกับชุดเดรสลายดอกไม้ที่พ่อซื้อมาฝาก ดูเหมือนจะพอดีตัวของเธ

วันคืนแห่งความอบอุ่นใจของครอบครัว ผ่านไปเร็วราวกับฟ้าผ่าเปรี้ยวแล้วก็หาย เหลือไว้เพียงความทรงจำดี ๆ ที่เก็บไว้ในหัวใจ เสียงไก่แซ่ซ้องร้องประสานปลุกในเช้าตรู่ เพื่อเป็นสัญญาณของการเริ่มต้นของวันใหม่ เสียงเหล็กปะทะกันของรถยนต์เก่า ๆ ขับเข้าไปยังสวน เสียงกระทะกระทบตะหลิวดังลั่นมาจากครัว กลิ่นหอมของกระเทียมลอยล่องปลุกคนในบ้านที่กำลังหลับใหลท่องนิทราให้ฉุดตื่นทีละคน รวมถึงสาวน้อย สาวน้อยลืมตา มองฝ้าเพดานไม้ที่ไม่คุ้นเคย ทบทวนความฝันอันเลือนรางอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะฝืนดึงร่างเล็กลุกนั่งทบทวนมันอีกครั้ง แต่ความฝันที่เพิ่งพบเจอกลับค่อย ๆ จางหายไปทีละนิด ๆ จนหมดสิ้น เธอลุกไปตามเสียงพูดคุยแทรกซ้อนไปพร้อมกับเสียงปะทะของกระทะกับตะหลิว เคล้าเสียงไก่ขันเรียงตัว “ตื่นแล้วเหรอลูก” ย่าเดินมารับสาวน้อยที่เพิ่งก้าวขาออกจากห้อง มือเหี่ยวนุ่มเช็ดคราบขี้ตาโดยไม่รังเกียจ พร้อมคนอื่น ๆ ที่นั่งจิบกาแฟหันมายิ้มต้อนรับวันใหม่อย่างสดชื่น “อาบน้ำแปรงฟันแล้วมากินข้าวนะ” เสียงหวานนุ่มบอกกล่าว เธอเดินกลับเข้าห้องหยิบสัมภาระของตัวเอง ทำตามอย่างไม่ขัดขืน ทุกคนในบ้านล้อมวงกิ

“กานต์ พรุ่งนี้ว่างไหม” “อยู่บ้านอ่านนิยายเรียกว่าว่างไหม ว่างแหละเนอะ 5555555” “อ่อ ก็ป๊อบอยากจะชวนกานต์ไปทะเลด้วย” “ไปกับแม่เหรอ” “ใช่ ๆ พ่อพาไปน่ะ” “พ่อป๊อบกลับมาแล้วเหรอ” “มาแค่ 2 อาทิตย์ น่ะ เห็นว่างั้นนะ” “อ่อ ๆ ให้กานต์ขอแม่ก่อนนะ เดี๋ยวกานต์ให้คำตอบอีกที” “อื้อ ป๊อบรอคำตอบนะ” สาวน้อยส่งสติกเกอร์ยิ้มส่งท้ายบทสนทนา หนุ่มน้อยปิดข้อความแล้ววางโทรศัพท์ลง หยิบหนังสือนิยายที่เปิดคว่ำไว้ ขึ้นมาอ่านต่อ ในทุกช่วงฤดูกาลของการปิดเทอม งานอดิเรกของเขาก็คงจะหนีไม่พ้นการเคลียร์นิยายในสต๊อกที่ดองทับถมกันไว้นาน นิยายที่ชอบก็เป็นแนวรักใส ๆ น่ารัก ๆ พอได้ให้อมยิ้มไปกับเนื้อเรื่องและตัวละคร ชั้นหนังสือมุมห้องที่เต็มไปด้วยหนังสือนิยายหลายร้อยเล่มเรียงวางกันเป็นชั้น ๆ อย่างเป็นระเบียบ ด้วยความสามารถในการอ่านขั้นสุด ในวัน ๆ หนึ่ง เขาสามารถอ่านจบได้เป็นสิบเล่ม การที่สาวน้อยทักชวนให้ออกไปทะเลด้วย ก็เป็นสิ่งที่เขาก็เก็บมาคิด ด้วยความที่นิยายเล่มที่อยู่ในมือ คือเล่มสุดรองท้ายแล้วของเซตเรื่