Todos los capítulos de Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน: Capítulo 21 - Capítulo 30

ฝีเท้านับพันคู่รีบเร่งก้าวในยามเช้า รถหลายคันจอดนิ่งเป็นแนวยาวเต็มหน้าโรงเรียน เสียงเล็กใหญ่เจี๊ยวจ๊าวเป็นระนาว ประโยคทักทายเอ่ยสวนกันเป็นระยะ ๆ ถึงเวลาของอีกวันในการก้าวเท้าเข้าสู่การเก็บเกี่ยวความรู้ในสถานที่ที่รวมผู้คนมากมาย บางคนมาด้วยพลังที่เหลือล้น พร้อมเปิดสมองรับเอาความรู้กลับบ้าน บางคนมาด้วยความเหนื่อยหน่าย เดินก้าวช้า หาวไปตามทาง บางคนมาแค่กายหยาบแต่จิตวิญญาณยังคงหลับฝันดีบนเตียงนุ่ม แต่ใด ๆ หน้าที่ของการเป็นนักเรียนยังคงปลุกวิญญาณของพวกเขาลากสังขารเหี่ยวเฉาราวกับซอมบี้ ให้เดินก้าวขาอ่อนแรงสู่รั้วแห่งความรู้นี้ “แม่จอดตรงนี้แหละ เดี๋ยวหนูเดินไปเอง” สาวน้อยปลดถอดเข็มขัดนิรภัยที่พาดขวางลำตัว “ไม่ให้แม่ไปส่งถึงหน้าโรงเรียนเหรอ หนูจะได้ไม่ต้องเดินไกลไงล่ะ” แม่ชะลอขับช้า ๆ เผื่อลูกสาวคิดเปลี่ยนใจ “ไม่ค่ะ จอดตรงนี้เลยค่ะ ตรงนี้ค่ะ” สาวน้อยเอื้อมมือเล็กจับที่เปิดประตู พร้อมพุ่งตัวพ้นออกจากรถ “โอเค ๆ” แม่จอดรถแน่นิ่ง สาวน้อยเปิดประตูพุ่งตัวออกจากรถ พร้อมปิดประตู “ตอนเย็นให้แม่มารับไหม ?” แม่เลื่อนกระจกเอ่ยถามลูกสาว

“แก ฉันว่าเรามาช้าไป” เจสเอ่ยบอกคนข้าง ๆทั้งสองยืนมองลูกโป่งหลายหลากสีถูกแจกจ่ายให้กับคนอื่น ๆ เอกสารต่าง ๆ ถูกรวบเข้าด้วยกัน“แต่ครูบอกว่าทุกคนต้องมีชมรมนะ” ป๊อบหันหน้าซื่อตอบกลับ“เราเข้าไปดูกันดีกว่า เผื่อจะมีชมรมยังไม่เต็ม” สาวน้อยคว้าแขนเพื่อนรักเดินเข้ามาในหอประชุม ที่เต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังสุดเหวี่ยงกับการกระโดดไปพร้อมกับเสียงกระเดื่องกลองสองสาวเพื่อนรักเดินจูงแขนกันเข้าไปในหอประชุม ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหม่า ท่ามกลางความวุ่นวายที่เป็นระเบียบ เท้าของเหล่านักเต้นลอยเหนือพื้นหินขัดเป็นจังหวะเดียวกัน เหล่าชายหนุ่มกอดคอตามกลุ่มเพื่อนกระโดดชูมือยกสูงชอบใจตัวลอย“นั่นไงป๊อบ ยังมีซุ้มที่ยังไม่เก็บ” เจสชี้นิ้วไปยังมุมข้างเวทีฝั่งขวา ที่เป็นมุมอับแทบจะมองไม่เห็นถ้าไม่หาดี ๆ“เอาเนอะ อย่างน้อยก็มีชมรม” สาวน้อยมองมุ่งไปยังโต๊ะลงทะเบียนสาวน้อยเดินเลาะออกด้านข้าง ๆ ของหอประชุม เพื่อหลีกหนีผู้คนที่อัดแน่น เหล่ากลุ่มเพื่อนสี่ห้าคนกอดคอกันกระโดดไปพร้อม ๆ กัน จนหลังเบียดดันตัวเธอจนเกือบจะล้มเอื้อก ~“ขอโทษครับ เป็นไรไหม ?” หนุ่มน้อยกระโดดถอยหลังชน พร้อมหันหน้ามาขอโทษในทันที“ไม่เป็น

หนุ่มน้อยยิ้มให้ก่อนจะเดินไปยังห้อง เปิดประตูเดินเข้าไป สาวน้อยมองตามจนหนุ่มน้อยเข้าไปถึงในห้องชั่วโมงชมรมเป็นหนึ่งในชั่วโมงที่โรงเรียนให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก โดยแบ่งช่วงบ่ายของวันศุกร์ทั้งช่วงจนถึงเลิกเรียน เป็นชั่วโมงของชมรมทั้งหมด นักเรียนที่เลือกชมรมเข้ากับความชอบของตัวเองก็สามารถมีความสุขและนำไปปรับใช้ได้อย่างมหาศาล เช่นชมรมอีสปอร์ตที่มีทีมของโรงเรียนไปได้แชมป์ระดับบนานาชาติ ชมรมบาสเกตบอลที่ส่งต่อนักกีฬาทีมชาติไม่ขาดมือ ไหนจะชมรมดนตรีสากลที่ทุกครั้งเมื่อถึงคาบจะเตรียมตัวออกไปเปิดหมวกแถวห้างดังในละแวกหอบเงินเข้าชมรมจนได้เครื่องดนตรีใหม่ ๆ ไว้ให้รุ่นน้องได้สานต่อ แต่สำหรับใครที่ได้ชมรมไม่ถูกจริตก็ถือเป็นความผิดพลาดอย่างสุดวิสัยไปในปีนั้น ๆ ก็จะเห็นหลายคนกระจัดกระจายไปตามจุดต่าง ๆ ของโรงเรียน เช่นป๊อบและเจส เป็นต้นสาวน้อยนั่งรอหน้าตึกจนเวลาเคลื่อนผ่านไปนานโข ผล็อยหลับบ้าง เดินไปซื้อนั่นนี่บ้าง จนจวบจะถึงเวลาเลิกเรียน“มึง ! แม่กูมารับแล้วว่ะ กูต้องกลับแล้ว” เจสเอ่ยบอกพร้อมเร่งเก็บเครื่องสำอางกองโตที่กระจายอยู่ตรงหน้า“อือ กลับก่อนเลย กูว่าจะรอกลับพร้อมกานต์” สาวน้อย

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ พี่คิดถึงแทบแย่” ชายหนุ่มยันมือวางลงบนโต๊ะ ทับหน้าหนังสือที่เธอกำลังอ่าน “น้องปานใจไม่คิดถึงพี่เลยเหรอ” ชายหนุ่มถามด้วยเสียงออดอ้อน พร้อมค่อย ๆ ก้มมองเสยหน้าที่เธอกำลังก้มอยู่ “ไม่ค่ะ” สาวน้อยหลับตาเบือนมองหน้า พร้อมตอบอย่างมั่นใจ “ไม่ใจดีกับพี่เลยน้า” ชายหนุ่มคืนร่างกายกลับมายืนตรง ด้วยสีหน้าที่ผิดหวังกับคำตอบสุด ๆ “แล้วนี่ไม่มีที่อ่านหนังสือที่ดีกว่านี้แล้ว...?” พี่กล้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย “ไม่มีค่ะ” เจสตอบห้วน “ห้องสมุดก็ได้หนิ” “มันเมาท์ไม่ได้ค่ะ” เพื่อนสาวตอบกลับด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง “โอเค พี่เข้าใจและ” พี่กล้าพยักหน้ารับ “ไม่ไปอ่านห้องชมรมล่ะ หลายคนก็อยู่ในนั้น คิดไรไม่ออกก็น่าจะคิดถึงห้องชมรมบ้างนะ” พี่กล้ายื่นข้อเสนอให้ “พวกหนูไม่กล้าไปค่ะ” เพื่อนสาวตอบกลับเขิน ๆ “ไม่มีใครว่าไรหรอก พี่ก็อ่านอยู่นั่น --- งั้นไปพร้อมพี่นะ รอพี่แป๊บ พี่เข้าห้องน้ำก่อน ... รออยู่ตรงนี้นะ” พี่กล้าเดินไปเข้าห้องน้ำ พร้อมชี้นิ้วบอกให้รอ

ราตรีในค่ำคืนแห่งความปริ่มใจปนห่วงใยของแม่ เคลื่อนผ่านย้ายนำแสงจ้าส่องหน้าในยามเช้า “ป๊อบตื่นได้แล้วลูก” แม่ตะโกนปลุกเรียกสาวน้อยเหมือนทุก ๆ วัน สาวน้อยเดินงัวเงียทำกิจกรรมตามปกติที่ทำอยู่ทุกเช้า จนได้เวลาอาหารเช้า “กินหน่อยลูก เดี๋ยวไม่มีแรงเรียน” แม่วางถ้วยข้าวต้มร้อน ๆ ลงตรงหน้า “ฟีลไหนแม่” สาวน้อยมองด้วยถ้วยแล้วแหงนมองหน้าแม่ “ก็จะได้มีแรงเรียน” แม่พูดย้ำด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ทำให้เธอขนลุกสะบั้น “เรียนเรินอะไร … วันนี้แม่มาแปลกแหะ” สาวน้อยบ่นเบาพึมพำกับตัวเอง แต่มันดังพอที่แม่จะได้ยิน “ก็เรียนพิเศษไง … ไม่เรียนเรอะ” แม่พูดแทรกขึ้นขณะที่เธอกำลังจะลุกจากถ้วยข้าวต้มไปแบบไม่ไยดี “เรียนพิเศษ ? … หมายความว่ายังไงแม่” สาวน้อยถามกลับ เหมือนจะหลงลืมเรื่องเมื่อวานไปชั่วครู่ “อ.อ้อยไง” “อ้อ ~หนูได้เรียนใช่ไหมแม่” สาวน้อยเบิกตาโพลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นดีใจ“แม่คุยให้แล้ว เริ่มเรียนวันนี้ได้” สาวน้อยลุกขึ้นสวมกอดแม่ เขย่าตัวแม่ด้วยความแรง“อย่าดีใจขนาดนั้น เดี๋ยวก