All Chapters of Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน: Chapter 41 - Chapter 50

“ไปเล่นน้ำกันค่ะ” สาวน้อยที่เปลี่ยนจากชุดเดรสสั้นลายดอกสีชมพู เป็นชุดไว้น้ำรัดรูปที่เธอใส่มาตั้งแต่ปอห้า จนตอนนี้ก็ยังใส่ได้ เพียงแต่คับแน่นตัวไปนิดหน่อย ยืนถามข้าง ๆ พ่อที่ยังจิบเครื่องดูรับบรรยากาศอย่างสบายใจ “หนูเหมือนรีบอะ ให้พ่อได้ซึมซับบรรยากาศก่อนได้ไหม สักแป้บ” พ่อหันบ่นปอดใส่เธอ ด้วยสีหน้าที่พยายามขัดขืนแบบสุด ๆ หนุ่มน้อยที่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ด้วยชุดว่ายน้ำที่ซื้อพร้อมกันกับสาวน้อย แต่ในตอนนี้ มันกลับรัดรูปมากกว่าเดิม ทรวดทรงที่ไม่เคยปรากฏก็เด่นเห็นชัดขึ้นทุกวัน ๆ จนแอบเขินอยู่หน่อย ๆ รอยยิ้มที่ปริ่มใจมาพร้อมกับสายตาที่เศร้าสร้อย พาเขาย้อนอดีตไปครั้งที่พ่อพามาเที่ยว ในตอนนั้นเขารับรู้ได้แต่ความสุขที่อยู่ตรงหน้า จนไม่ได้เผื่อใจว่าทะเลในวันนี้จะหมองหม่น ทั้งที่ภาพวิวไม่ต่างกัน กลับเปลี่ยนอารมณ์ได้มากขนาดนี้ “กานต์ ! เล่นน้ำกัน” สาวน้อยตะโกนเรียนให้เขาหลุดจากภวังค์ “โอเค เล่นน้ำกัน” หนุ่มน้อยฝืนยิ้มรับ วิ่งตามสาวน้อยไปยังหาด ทั้งสองเดินลงน้ำช้า ๆ โดยไม่เกรงกลัว เพราะหลังจากเหตุการณ์ที่เป็นความลับที่

2 เดือนผ่านไป ... “นั่งให้ตรงแถวด้วยค่ะน้อง” เสียงแหลมจากหญิงสาวสองดาวบนปก ตะโกนจัดแจงให้เหล่านักเรียนมอหนึ่งนั่งเรียงแถวยาว เบื้องหน้าเต็มไปด้วยพี่มอปลายที่ยืนคุมบังคับ สาวน้อยนั่งลงตรงแถวอย่างงง ๆ จากที่เดินมาพร้อมกับกลุ่มเพื่อนหลังจากเรียนเสร็จ ซึ่งปกติแล้วคาบชั่วโมงสุดท้ายต้องเป็นวิชากิจกรรมที่เป็นเสมือนคาบว่าง แต่วันนี้กลับถูกเหล่ารุ่นพี่ไปเรียกมาอย่างไม่รู้ที่มาที่ไป ระหว่างมายังห้องประชุมหมวดวิชาการงาน กลิ่นดอกตีนเป็ดโชยชนจมูก ทำให้หวนคิดถึงช่วงฤดูที่เธอชอบเอามาก ๆ ถึงแม้อากาศจะยังคงเป็นอีกฤดูอยู่ แต่กลิ่นก็ช่วยให้เหงื่ออาบแผ่นหลังของเธอหดหายเปลี่ยนเป็นไอเย็นแทน “มาครบทุกห้องแล้วเนอะ พี่จะเริ่มประชุมกันเลยนะคะ พี่ชื่อพี่แจสอยู่มอหก เป็นประธานสีชมพูปีที่แล้ว และในวันนี้ที่พี่ให้น้อง ๆ มาก็มีเรื่องที่อยากจะพูดคุยกับน้อง ๆ หลัก ๆ อยู่สองเรื่อง คือ หนึ่ง วันนี้จะมีการเลือกประธานสีคนใหม่ และสองจะแจ้งว่าน้อง ๆ มอหนึ่งทุกคนจะต้องขึ้นสแตนเชียร์” สิ้นประโยคพูดของคนที่ยืนถือไมค์อยู่ตรงหน้า เสียงฮืออาหลากหลายอารมณ์ดังขึ้นทั่วทุกหย่อม พลางพร้

ด้วยธรรมเนียมของแต่ละสีที่ไม่เหมือนกันแล้วแต่ที่จะกำหนด สีฟ้าเป็นสีของหนุ่มน้อย ไม่ได้บังคับเชิงยัดเยียดให้กับน้องมอหนึ่งนัก เพราะสีนี้เป็นสีเดียวที่น่าจะผูกพันกันมากกว่าสีอื่น ๆ ด้วยเป็นสีเฉพาะที่ล็อกไว้สำหรับห้องพิเศษโดยเฉพาะ การทำงานกับคนที่รูปแบบและกระบวนการคล้าย ๆ กัน จึงเป็นเรื่องง่าย ทว่าธรรมเนียมของการที่น้องมอหนึ่งจะต้องขึ้นสแตนด์เชียร์ก็ยังคงมีอยู่ แต่มีสิทธิอีกอย่างหนึ่งสำหรับคนที่ไม่อยากขึ้น คือการเป็นนักกีฬา “น้องคนไหนสนใจกีฬาชนิดไหน มาลงชื่อไว้เลยนะคะ” เสียงหวานเอ่ยอ้อนกับน้อง ๆ ที่นั่งในห้องประชุมหมวดวิทย์ฯ ที่ต่างหน้าระรื่นเต็มไปด้วยความสนุกสนานด้วยได้ตากแอร์เย็นฉ่ำ หนุ่มน้อยที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจในสิทธิพิเศษนี้มากนัก เขาอยากจะอยู่บนสแตนด์เชียร์ โห่ร้องกึกก้องไปพร้อมกับเพื่อน ๆ ข้างกาย แต่ก็มีพี่ที่ชมรม เข้ามาจูงแขนไปยังหน้ากระดาษลงชื่อ “มาเล่นให้พี่หน่อยนะน้องกานต์” เสียงทุ้มอ้อน วาดสายตาหากระดาษลงชื่อ “ผมเล่นไม่เก่งเลยนะครับพี่บาส” หนุ่มน้อยพูดตอบกลับด้วยน้ำเสียงถ่อมตัว “เล่นไม่เก่งก็ไม่เป็นไร

สิ้นเสียงบรรเลงเพลงจบ นั่นหมายถึงช่วงเวลาของการเข้าแถวในช่วงเช้าที่แสนจะวุ่นวายในวันธรรมดา สาวน้อยเดินยิ้มร่าด้วยท่าทางกระโดดโลดเต้นดั่งกวางน้อยที่เห็นหญ้าเขียวหวาน วิ่งเข้ามาแทรกกลางแถวที่มีเพื่อนสาวคนสนิทอยู่ข้างหน้า ด้วยนาน ๆ ทีมาเข้าแถวได้ทันเวลา หนำซ้ำวันนี้การบ้านทุกวิชาก็เสร็จพร้อมที่จะส่งเป็นที่เรียบร้อย จึงไม่แปลกใจที่เธอจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ “มาแล้วจ้าเจสซี่เพื่อนรัก” มือเล็กวางทาบแผ่นหลังเพื่อนสาวที่ยืนตบแป้งอยู่ข้างหน้า“หล่อนดูอารมณ์ดีนะคะ” หน้าสีสองโทนหันกลับมาทักทาย จนเธอแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่“ไม่ต้องมองด้วยสีหน้าแบบนั้นค่ะ วันนี้งานเร่ง”“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยค่า สวยออก เทรนด์ใหม่มาแรง เดี๋ยวคนอื่น ๆ เห็นก็จะแต่งตาม เชื่อสิ”“ตอแหล ดูออก”เสียงเจื้อยแจ้วพูดคุย หยอกล้อกันระหว่างจัดแถว“เออเดี๋ยวมึงได้ฟังในสิ่งที่กูจะบอก มึงจะเลิกอารมณ์ดี”“ให้กูอารมณ์ดีจนเข้าแถวเสร็จเถอะนะ”“โอเค เลิกแถวแล้วกูจะบอก”สองร่างเล็กเดินเคียงกัน ยื่นสมุดการบ้านให้หัวหน้าห้องที่ยืนรอรวบรวมพร้อมจะส่ง เสร็จสรรพก็รุดนั่งลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ“ว่ามาค่ะ เรื่องที่จะทำให้

“กูไปรอซ้อมก่อนนะมึง” ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง ที่มีเพื่อนสาวยืนรออยู่ข้างหน้า มากับชุดที่พร้อมจะลงสนาม กางเกงขาสั้น และเสื้อกีฬาผ้ามันรัดรูป เผยร่างเล็กที่เห็นกล้ามเนื้อแน่น ๆ “เออ ๆ ตั้งใจซ้อมล่ะ” “มึงไม่ไปนั่งรอข้างสนามกับกูเหรอ” “ไม่อะ กูจะไปแอบดูบนตึก 3 ไปข้างขนามไก่ก็ตื่นดิ”“มึงหลบดี ๆ นะ อย่าให้พี่สแตนด์ตามหามึงเจอล่ะ” เพื่อนสาวเดินแยก โบกมือไปมาสองสาวเดินแยกออกจากกัน เธอแยกเดินอ้อมไปหลังตึก 3 ส่วนเพื่อนสาวของเธอแยกไปยังสนาม เธอนั่งรอเฝ้ามองดูผู้คนที่ค่อย ๆ มายังสนามทีละคน ๆ รวมไปถึงพี่กล้าที่ก็มาซ้อมเหมือนกัน เธอได้แต่อมยิ้มเบา ๆ ความในใจที่เคยหนักอึ้ง มันได้สะสาง จากแต่ก่อนที่ไม่อยากแม้จะเห็นหน้า แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายนั่งมองอย่างไม่รู้สึกเคอะเขินแต่อย่างใด “มันก็ไม่แย่นะ” เธอเอ่ยเบากับตัวเอง จนหนุ่มน้อยย่างเข้าสนามพร้อมกระเป๋าประจำตัว วางบนไม้หินอ่อนข้าง ๆ สายตาของเธอจ้องมองเขม็ง ราวกับเสือโหยที่จ้องจะเข้าขย้ำเหยื่อพร้อมกัดกินเหยื่อนั้นในคำเดียว “ใครที่มันบังอาจมายุ่งกั