Semua Bab Friend Are Just...Lovely ก็เพื่อนมันน่า...รัก: Bab 11 - Bab 19

คิรินเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างสบายอารมณ์ ทิ้งให้เกลยืนอยู่กลางห้องพร้อมกับความสับสน ความโกรธ และความอับอายที่ปนเปกันอยู่ เกลหยิบเสื้อผ้ามาสวมอย่างรีบร้อน โดยพยายามไม่มองไปที่ประตูห้องน้ำครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคิรินและเกลก็รีบออกจากคอนโดมาขึ้นรถออดี้สีดำคันหรู เพื่อไปมหาวิทยาลัยเกลนั่งเงียบ ๆ ที่เบาะข้างคนขับ เธอพยายามจดจ่ออยู่กับวิวข้างทางเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกับคิริน แต่ความเงียบสงบนั้นก็ถูกทำลายลงทันทีเสียงไลน์กลุ่มแรดเรียกพี่ กระทิงเรียกน้อง กรีดร้องไม่หยุดเกลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างรวดเร็ว กลุ่มแชทของเพื่อน ๆ เต็มไปด้วยข้อความและอิโมจิกรีดร้องนับไม่ถ้วนMISSPichy: กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!! @Glae แกทำอะไร!!! **แม่ดาราออกมาแถลงสื่อค่ะคนออะไรเป็นข้าว: [ภาพที่คิรินลงถูกแคปลงกลุ่มไลน์] เกล! นี่มันรูปอะไร! แกกับคิรินคือ คือผีผลักกันจริง ๆ เหรอคะ!!!Maysa: อุ๊ย!!!MISSPichy: บอกมาว่านี้แค่ซ้อมเดินแบบด้วยกัน ทำไมถึงนอนซบกันเบอร์นี้! OMG! แกหลงเสน่ห์เจ้าชายแห่งมอ ไปแล้วใช่ไหม!เกลหน้าแดงก่ำ เธอหันไปมองคิรินที่กำลังขับรถอย่างสบายอารมณ์“บ้าจริง คินลงรูปบ้าอะไรเนี่ย ผู้ชา

คิรินปล่อยให้เดย์จัดการเรื่องข้างนอกร้าน ก่อนที่เขาจะพุ่งกลับเข้ามาในร้าน ‘มินิมา’ อีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเดือดดาลและร่องรอยของการต่อสู้เล็กน้อยเขาตรงไปที่โต๊ะของเกลทันที เกลที่กำลังเต้นอยู่กับพิชชี่ ด้วยท่าทางยั่วยวน ก็ต้องชะงักเมื่อ โดนกระชากแขนอย่างแรงเสียงหวานร้องครางออกมานิดหน่อย ด้วยความเจ็บที่ข้อมือ เธอถูกแรงกระชากจนตัวของเธอ ปลิวไปชนกับร่างสูง แผ่นอกของเธอกระแทกเข้ากับกล้ามเนื้อแข็ง ๆ ของคิรินอย่างจัง“เป็นบ้าอะไรเนี่ย คิริน!” เกลบ่นออกมาอย่างหัวเสีย เธอพยายามจะดึงมือกลับคิรินไม่รอช้า เขาหันไปบอกลาเพื่อน ๆ ของเกลอย่างรีบร้อย โดยใช้ท่าทางที่สุภาพแต่เด็ดขาด“ขอโทษนะเมษา ข้าวฟ่าง ฉันขอพาเกลกลับก่อนนะ”ก่อนที่เมษาจะทันได้ตอบ คิรินก็ ดึงร่างบางให้เดินตามเขาไป เกลอารมณ์เสียมากแต่เพราะตัวเธอเล็กกว่ามากเลยสู้แรงไม่ไหว ต้องจำยอมเดินตามเขาออกมาจากร้านเหล้าที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายคิรินไม่พูดอะไรกับเธอ ตลอดทางที่ขับรถ รถออดี้คันหรูก็พุ่งไปสู่จุดหมายของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว“จะพาเกลไปไหน เกลถามเสียงดังด้วยความหวาดระแวงและหงุดหงิด แต่คิรินก็ยังคงนิ่งเงียบรถมาจอดเทียบหน้าอาคา

“หัวเราะอะไรหนักหนา ยัยอ้วน!” คิรินแกล้งทำเสียงดุ เกลรีบหยุดหัวเราะ แล้วทำท่าจะถอยหนี แต่ไม่ทันแล้ว คิรินคว้าเข้าที่เอวบางของเธออย่างรวดเร็ว แล้วอุ้มร่างเล็กของเธอขึ้นด้วยแขนแกร่งเพียงข้างเดียว ทำให้เกลต้องรีบใช้มือโอบรอบคอเขาไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ“เฮ้ย! ทำอะไรของนาย!” เกลตกใจ ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นทันทีที่ถูกอุ้มลอยขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงแบบฉับพลันคิรินชั่งน้ำหนักของเกลอย่างสบาย ๆ ในวงแขน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เกลใจเต้นไม่เป็นส่ำ“ก็ไม่อ้วนเท่าไหร่นะ” คิรินยิ้มกวน ๆ “ตัวแค่นี้” เกลพยายามดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนที่เปียกน้ำของเขา“ปล่อยนะไอ้บ้า! เกลใส่ชุดถ่ายรูปอยู่นะ!”“ไม่ปล่อย!” คิรินทำเสียงดื้อ ก่อนที่เขาจะพาเกลเดินไปที่ขอบสระว่ายน้ำอย่างรวดเร็ว“กรี๊ดดดด!” เกลร้องเสียงหลงเมื่อรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไรคิรินกระโดดลงน้ำต่อทันที โดยที่ยังอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขน ร่างของทั้งคู่ตกลงไปในน้ำพร้อมกัน ทำให้เกิดเสียงดัง ตูม! ตามมาเป็นครั้งที่สาม น้ำกระเซ็นไปทั่วบริเวณจนเพื่อน ๆ ที่เหลือหัวเราะลั่น ส่วนเกลเมื่อโผล่ขึ้นมาจากน้ำ เธอก็รีบพ่นน้ำออกจากปาก แล้วตีไหล่ของคิรินอย่างแรงด้วยความโมโหที่ปนความ

 แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางช่องหน้าต่างเล็ก ๆ ปลุกให้เกลตื่นขึ้นจากอาการมึนงงเกลรู้สึกว่าอาการปวดหัวลดลงไปมาก แต่ยังมีความรู้สึกมึนงงหลงเหลืออยู่เล็กน้อย เธอจำเหตุการณ์เมื่อคืนได้ราง ๆ โดยเฉพาะคำถามที่เธอถามคิรินในเปลญวน“ถ้าเราไม่ได้ใจเต้นกับเขา แต่รู้สึกสบายใจที่มีเขาอยู่ข้าง ๆ มันคือการชอบมั้ย?”เกลหลับตาลงเงียบๆ เมื่อนึกถึงคำถามที่ตัวเองถามออกไปอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ที่แปลกคือ เธอรู้สึกว่าริมฝีปากของเธอมันเหมือนมีอะไรมาสัมผัสเบา ๆ เมื่อคืนนี้ แต่ก็คิดว่าคงเป็นเพียงความฝันจากอาการเมา“ตื่นแล้วเหรอแก!” เสียงของพิชชี่ดังขึ้นมาจากข้างเตียง“เมื่อคืนแกสลบไปเลยนะเกล” เมษาพูดพลางยื่นน้ำเปล่าให้ “ดีนะที่คิรินอุ้มแกเข้ามาส่ง”เกลรับน้ำมาดื่ม ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อคิริน“คิรินมาส่งฉันเหรอ?” เกลถามเสียงเบา พยายามควบคุมความรู้สึกสั่นไหวในใจ“เออดิ! อุ้มเข้ามาเหมือนเจ้าหญิงเลยนะ” พิชชี่แซว “ฉันกับเมษาต้องแกล้งหลับแทบตาย ไม่อยากเป็นก้างขวางคอ”เกลไม่พูดอะไรต่อ เธอทำเป็นลุกไปอา

บรรยากาศในคอนโดของเกลเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสุข หลังจากการฉลองวันเกิดย้อนหลังของคิรินจบลง ทุกคนก็เริ่มเก็บของเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมกลับบ้านง่าย ๆคิรินที่กำลังนั่งคุยอยู่กับไนท์เหลือบมองนาฬิกา เที่ยงคืนตรง!“เฮ้ย ทุกคน” คิรินตะโกนขึ้นมาเสียงดัง จนทุกคนหันมามองเขา “เที่ยงคืนแล้ว”ทันใดนั้นเอง! พิชชี่ เมษา และข้าวฟ่าง ก็ทำตามแผนที่วางไว้ พวกเธอยกเค้กก้อนที่สองออกมา มันเป็นเค้กที่ตกแต่งอย่างน่ารักสีชมพูอ่อน และทุกคนก็เริ่มร้องเพลงวันเกิดขึ้นพร้อมกันทันที"Happy Birthday to You! Happy Birthday to You!"เกลที่เพิ่งจะเขินเรื่องการปาดครีมเค้กของคิรินไปหยกๆ ถึงกับอึ้งไปอีกครั้ง วันนี้เป็นวันเกิดของเธอเอง“สุขสันต์วันเกิดนะยัยเกล” เมษาบอกอย่างรักใคร่เกลน้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้งใจ เธอไม่เคยคิดว่าวันเกิดตัวเองจะวุ่นวายและน่ารักได้ขนาดนี้ หลังจากร้องเพลงจบ ทุกสายตาก็พุ่งเป้ามาที่เกล คิรินเดินเข้ามาหาเกลเป็นคนแรก เขายิ้มกวน ๆ แต่ดวงตาของเขากลับอ่อนโยนอย่างที่สุด“ไหน เป่าเทียนสิ” คิริน