บทที่ 13

คิรินปล่อยให้เดย์จัดการเรื่องข้างนอกร้าน ก่อนที่เขาจะพุ่งกลับเข้ามาในร้าน ‘มินิมา’ อีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเดือดดาลและร่องรอยของการต่อสู้เล็กน้อย

เขาตรงไปที่โต๊ะของเกลทันที เกลที่กำลังเต้นอยู่กับพิชชี่ ด้วยท่าทางยั่วยวน ก็ต้องชะงักเมื่อ โดนกระชากแขนอย่างแรง

เสียงหวานร้องครางออกมานิดหน่อย ด้วยความเจ็บที่ข้อมือ เธอถูกแรงกระชากจนตัวของเธอ ปลิวไปชนกับร่างสูง แผ่นอกของเธอกระแทกเข้ากับกล้ามเนื้อแข็ง ๆ ของคิรินอย่างจัง

“เป็นบ้าอะไรเนี่ย คิริน!” เกลบ่นออกมาอย่างหัวเสีย เธอพยายามจะดึงมือกลับ

คิรินไม่รอช้า เขาหันไปบอกลาเพื่อน ๆ ของเกลอย่างรีบร้อย โดยใช้ท่าทางที่สุภาพแต่เด็ดขาด

“ขอโทษนะเมษา ข้าวฟ่าง ฉันขอพาเกลกลับก่อนนะ”

ก่อนที่เมษาจะทันได้ตอบ คิรินก็ ดึงร่างบางให้เดินตามเขาไป เกลอารมณ์เสียมากแต่เพราะตัวเธอเล็กกว่ามากเลยสู้แรงไม่ไหว ต้องจำยอมเดินตามเขาออกมาจากร้านเหล้าที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย

คิรินไม่พูดอะไรกับเธอ ตลอดทางที่ขับรถ รถออดี้คันหรูก็พุ่งไปสู่จุดหมายของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว

“จะพาเกลไปไหน เกลถามเสียงดังด้วยความหวาดระแวงและหงุดหงิด แต่คิรินก็ยังคงนิ่งเงียบ

รถมาจอดเทียบหน้าอาคารหรูสูงระฟ้าแห่งหนึ่งดูเหมือนที่ชายหนุ่มพามาจะเป็นคอนโดของเขาเอง

คิรินดับเครื่องยนต์แล้วเดินลงจากรถไปทันที จนเกลต้องเดินลงตามไปอย่างหัวเสีย

“จะลากไปไหนเนี่ย” เกลถามย้ำอีกครั้ง

คิรินหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธที่ระงับไว้ แต่คิรินไม่ตอบ เขาเพียงแค่คว้าข้อมือเธอแล้วเดินนำเข้าอาคารไปอย่างรวดเร็ว

คิรินลากเกลมาถึงชั้นสูงสุดของอาคารหรู ที่นี่คือเพนเฮ้าส์ของเขา ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เกลก็ต้องอ้าปากค้าง

คอนโดของคิรินเป็นเหมือน เพนเฮ้าส์ มากกว่าห้องชุดทั่วไป มันเปิดโล่งและกว้างขวางจนแทบจะมองเห็นวิวเมืองได้ 360 องศา ผนังเกือบทั้งหมดเป็นกระจกใส ตั้งแต่พื้นจรดเพดาน ทำให้แสงไฟระยิบระยับของเมืองยามค่ำคืนเข้ามาเป็นฉากหลัง

เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูเรียบง่ายแต่มีดีไซน์และราคาสูง โซฟาตัวใหญ่ทำจากหนังสีเข้มตั้งอยู่กลางห้องรับแขก มีบาร์เครื่องดื่มขนาดเล็กอยู่มุมหนึ่ง บ่งบอกว่าที่นี่ถูกออกแบบมาเพื่อการพักผ่อนและปาร์ตี้ ไม่ใช่ที่ทำงานเหมือนคอนโดของเกล

คิรินปล่อยข้อมือเกลอย่างแรง ทันทีที่เข้ามาในห้อง เขากำลังหอบเล็กน้อยจากการต่อสู้และความโกรธที่ระงับไว้

“เอ้า! มีอะไรจะพูด” เกลถามย้ำอีกครั้ง เสียงของเธอเริ่มหงุดหงิด

คิรินไม่ได้ตอบ เขาเดินตรงไปที่บาร์เครื่องดื่ม รินน้ำสีอำพันลงในแก้ว แล้วกระดกมันเข้าปากอย่างรวดเร็ว มือของเขายังคงมีรอยเลือดแห้งกรัง จากการต่อยชายหนุ่มคนนั้นที่หน้าผับ

“ไปฟัดกับหมาที่ไหนมาเนี่ย ” เกลเห็นรอยเลือดแล้วตกใจ “แต่คินก็ดูเหมาะกับฟัดกับหมาอยู่นะ”

คิรินหันมามองเกล ดวงตาของเขาอ่อนลงเพราะคำพูดจิกกัดกับเพื่อนสาว เขาเดินตรงเข้ามาหาเกล จนเธอก้าวถอยหลังไปชนกับประตูทางเข้า

“เป็นห่วงคินบ้างเหอะ” คิรินถามเสียงอ่อน

เธอไม่อยากไปกวนตีนเขาละ เห็นท่าทางเหนื่อยอ่อนของคิรินก็แอบสงสารแหละแล้วสายตาของเธอก็ละเลยรอยเลือดบนมือเขาไม่ได้

เธอเดินไปหยิบ กระเป๋าแบรนด์เนมของตัวเองออกมา ค้นหาชุดทำแผลเล็ก ๆ ที่มักพกไว้ตลอด เธอไม่ได้สนใจว่าเพนเฮ้าส์นี้จะราคาหลักร้อยล้าน หรือว่าโซฟาหนังราคาเท่ารถยนต์

เกลมาหยุดอยู่ตรงหน้าคิริน ก่อนที่จะ เอาแก้วเหล้าที่มีน้ำสีอำพันออกไปจากมือเขา

เธอจูงมือใหญ่ของคิรินอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะพาเขามาที่ โซฟาราคาหลักล้าน เกลดันให้คิรินนั่งลง ส่วนเธอนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าก่อนที่จะเริ่มทำแผลที่ข้อนิ้วและฝ่ามือให้ชายหนุ่มอย่างเงียบ ๆ

คิรินเลิกคิ้วด้วยความสงสัย มองการกระทำที่ดูอ่อนโยนผิดปกติของคนที่เพิ่งด่าเขาเมื่อห้านาทีที่แล้ว

“พกชุดทำแผลด้วยเหรอ”

เกลตอบกลับโดยที่ ไม่มองหน้าคิริน สายตาจดจ่ออยู่กับการเช็ดแผลอย่างเบามือ

“หมาแถวคอนโดมันเป็นแผลน่ะ ฉันเลยซื้อทำแผลให้มันบ่อย ๆ”

คิ้วหนาของคิรินกระตุกด้วยความหมั่นไส้คนตัวเล็ก แต่เขาก็รู้ว่าเรื่องนี้เกลไม่ได้โกหก เพราะว่า คอนโดของเธอเลี้ยงสัตว์ไม่ได้ แต่เธอเป็นคนรักหมามาก เลยชอบไปเล่นกับหมาจรจัด และซื้อของไปให้บ่อย ๆ

“อ่อ งั้นก็ดี” คิรินพูดเสียงเรียบ “อย่างน้อยก็เป็นประโยชน์กับ หมาตัวใหญ่อย่างฉัน บ้าง”

เกลเงยหน้าขึ้นมองคิรินด้วยสายตาเอาเรื่อง “นายเป็นหมาที่พูดมากที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลยนะ”

“แล้วคินไปต่อยใครมา! ถึงมือเป็นแบบนี้!” เกลเปลี่ยนจากน้ำเสียงกวนประสาทเป็นเสียงที่จริงจังขึ้น

คิรินมองใบหน้าของเกลที่อยู่ใกล้เพียงแค่คืบ เธอเงยหน้าขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลอย่างแท้จริง ซึ่งเป็นความรู้สึกที่เขาไม่ได้เห็นมานานจากใครอื่น

“กวนตีน” คิรินตอบสั้น ๆ

ขณะที่มือเล็กๆ กำลังพันผ้าก๊อซอย่างระมัดระวัง เกลนึกไปถึงสมัยก่อน

เมื่อก่อนคิรินเป็นคนที่แกล้งเธอบ่อยที่สุด เขาคือเด็กชายหัวโจกที่คอยล้อเธอเรื่องน้ำหนักเสมอ แต่เพราะแกล้งเธอบ่อย สุดท้ายแม่ของคิรินก็ตีเขาจนขาลาย

น้าประภา แม่ของคิรินพาเขามาขอโทษเธอถึงที่บ้าน

“ฮือ ๆ เราขอโทษ!”

เกลมองเด็กชายที่ก่อนหน้านี้ยังหัวเราะใส่เธออยู่เลย บัดนี้เขากลับร้องไห้จนหน้าแดงก่ำ แต่แล้วหลังจากนั้น ถ้าคิรินแกล้งเธอเมื่อไหร่ เธอก็จะฟ้องแม่เขาทันที มันกลายเป็นอาวุธสำคัญของเธอ

แต่บางครั้งเธอก็แกล้งใส่ร้ายเขา เพียงเพราะอยากเห็นเขายอมแพ้ จนเขาโดนตีกลับมาอีก เกลเงยหน้าขึ้นมองมือคิรินที่เธอทำแผลให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

“คินไปต่อยใครมา!” เกลไม่สนใจคำพูดกวนประสาทของเขา คิรินถอนหายใจยาว เขาสบตาเข้าสายตาคาดคั้นของคนตรงหน้า

“ช่างมันเถอะ” คิรินมองเกลด้วยสายตาที่เอาจริงเอาจัง  เกลก้มหน้าลงมองมือคิรินที่เธอทำแผลให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

“เสร็จแล้ว” เกลบอกเสียงห้วน ๆ “ทำไมไม่บอกว่าไปต่อยใครมา!?” คิรินมองไปที่รอยผ้าก๊อซบนมือเขา เขายิ้มมุมปากอย่างขมขื่น เขารู้ว่าเกลกำลังนึกถึงเรื่องอะไรอยู่

คิรินถามเสียงเบา “มือเธอก็ยังเบาเหมือนตอนเด็ก ๆ เลยนะ ยัยอ้วน”

“เกลขอคำตอบ” เกลไม่สนใจคำพูดกวนประสาทของเขา เธอกดดันให้เขาพูดความจริง

คิรินถอนหายใจยาว เขาตัดสินใจแล้วว่าถึงเวลาต้องพูดความจริง

“ช่างมันเถอะ” คิรินพูดเรียบ ๆ เขาเปลี่ยนใจไม่พูด เขารู้ดีว่าถ้าพูดออกไป เกลจะต้องรับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีนั้นไปทั้งหมด และอาจจะโทษตัวเองอีก

คิรินมองเกลด้วยสายตาที่เอาจริงเอาจัง เกลไม่อยากไปคาดคั้นอะไรจากคิริน เธอรู้ว่าถ้าบทจะปากแข็ง คิรินจะไม่ยอมพูดออกมาเลย เหมือนตอนเด็ก ๆ ตอนที่เธอใส่ร้ายเขาว่าเขาแกล้งเธอ คิรินก็ค้านหัวชนฝา จนโดนตีอีก

ครั้งนั้นเลยเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอทำให้คิรินโดนตีอีก ตอนนั้นเธอรู้สึกผิดมาก เลยเป็นคนทำแผลให้คิริน ในวันถัดไป เธอก็ไปสารภาพผิดกับแม่ของเขา และเดินมาขอโทษเขา ตั้งแต่นั้นมา เธอจึงไม่เคยทำให้เขาต้องเจ็บตัวเพราะคำโกหกของเธออีกเลย

เกลลดสายตาลง เธอเก็บชุดทำแผลเข้ากระเป๋าอย่างเงียบ ๆ เธอรู้ว่าถ้าเขาบอกว่า 'ช่างมันเถอะ' เธอก็ไม่สามารถดึงคำตอบจากปากเขาได้

เกลเก็บชุดทำแผลเข้ากระเป๋าอย่างเงียบ ๆ ความทรงจำในอดีตทำให้เธอไม่สามารถคาดคั้นอะไรจากคิรินได้อีก เธอตัดสินใจที่จะปล่อยให้ความจริงปรากฏออกมาเอง คิรินมองเกลที่เก็บของเสร็จแล้ว ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดู สำออย สุด ๆ

“เกล ช่วยคินหน่อยดิ”

“อะไรอีกล่ะ” เกลถามอย่างระอา

“ฉันเจ็บมืออะ” คิรินยกมือข้างที่เพิ่งทำแผลเสร็จขึ้นมา “ถอดเสื้อให้หน่อยดิ”

เกลหน้าแดง ถึงจะเคยเห็นเขาลอกคราบถอดเสื้อตอนวัดตัวแล้ว แต่ยังไงเธอก็ไม่ชินกับการถูกขอให้ถอดเสื้อให้แบบตัวต่อตัว

“เป็นง่อยรึไง!” เกลโวยวาย

“ก็มือคินเจ็บอยู่เนี่ย! ถ้าไม่ให้หมูแถวนี้ช่วยจะไปหาแถวไหนวะ เร็วๆดิ อย่าเล่นตัว นี้ได้ใกล้ชิดคนหล่อเลยนะเว้ย”

“พอๆ เบื่อคินจริงๆเลย”  คิรินยิ้มเจ้าเล่ห์ เกลกัดฟันแน่น สุดจะทนกับไอความหน้าด้านหน้าทนนี้จริงๆ เธอเดินเข้าไปใกล้คิริน แล้วค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างระมัดระวัง

วินาทีที่กระดุมเม็ดสุดท้ายหลุดออกไป คิรินก็ แกล้งคนตัวเล็ก ด้วยการขยับตัวเพียงเล็กน้อย ทำให้เกลที่กำลังโน้มตัวลงมา ล้มลงมาบนตัก ของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ว้าย!”

จมูกโด่งของคิริน แกล้งคลอเคลียที่ซอกคอขาวอุ่นของหญิงสาว กลิ่นแอลกอฮอล์ที่คิรินดื่มเข้าไปก่อนหน้านี้ ผสมกับ กลิ่นหอมหวานของเกล มันทำเขาเมาจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ชั่ววินาทีนั้น คิรินเผลอประทับริมฝีปากลงไปที่ซอกคอขาวอุ่นของเกล

“อะ อะ ไอบ้าเอ้ย!”

เกลตกใจจนสติหลุด เธอรีบใช้มือที่ว่างอยู่ ซัดเข้าที่หน้าหล่อของคิรินเต็มแรง จนเขามึนไปชั่วขณะร่างของเขาล้มลงพิงพนักโซฟา

“ยัยบ้าเอ้ย!” คิรินร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

เกลตกใจสุดขีดเมื่อเห็นว่า กำเดาของคิรินไหล ออกมาจากจมูกเป็นสาย แทนที่จะทำแผลเสร็จตอนนี้เธอต้องสารวนกับการหาน้ำแข็งมาประคบจมูกเป็นสันสวยของเขา

“เกล เกลขอโทษ ก็ ก็คินแกล้งเราก่อนนี่นา!” เกลพูดอย่างตื่นตระหนก เธอรีบวิ่งไปที่ครัวทันทีเพื่อหาน้ำแข็งมาห่อผ้า

คิรินนั่งพิงโซฟา เขายิ้มอย่างอ่อนแรง มือข้างที่ไม่บาดเจ็บแตะที่จมูกที่กำลังมีเลือดไหลซึมออกมา ถึงจะโดนต่อยจนมึน แต่การจูบเมื่อครู่ก็คุ้มค่าอยู่