Todos los capítulos de รักไม่ใส ในรั้วขาว: Capítulo 11 - Capítulo 20

พอก้าวเข้ามาในห้องก็รู้สึกได้ถึงสายตาทุกคู่ที่จ้องมองมา ดีที่เป็นชั่วโมงโฮมรูมช่วงเช้าครูเลยยังไม่เข้าผมรีบกระชับเสื้อคลุมหัวแล้วสาวเท้ายาวๆไปยังโต๊ะเรียนตัวเองก่อนที่กี้และแพรจะเข้ามาทักเป็นคนแรกๆตามด้วยคนอื่นๆจนตอนนี้เริ่มมีแต่คนล้อมหน้าล้อมหลังเต็มโต๊ะไปหมด"กันต์ เมื่อกี้ขอบคุณที่ช่วยเราไว้นะ" อีตอแหล เป็นแจมกับพิงค์ที่คิดในใจแต่แสดงออกมาทางสีหน้า"อะ..อืม ไม่เป็นไร" อะเฮือกก ขนาดเสียงยังไพเราะ กี้คิดแล้วก็ได้แต่ยืนอมยิ้มอยู่ข้างๆก่อนจะหันไปหาแพรแล้วหรี่ตามอง"กันต์ งานภาษาไทยที่จะจัดเดือนหน้ากันต์มาช่วยเราได้ไหม" คำพูดของหัวหน้าถือเป็นคำขาด ขอให้ช่วยต้องช่วยวิชาคณิตศาสตร์วันก่อนเธอก็ช่วยสอนให้"โอเค ได้เลย" ผมเลยตอบตกลงไปแบบไม่คิดไร"กันต์ วันนี้ว่างไหมอยากชวนไปเล่นเกมส์ที่ห้อง" เป็นพอร์ชที่ถาม"เห้ย!! วันนี้มึงบอกจะไปเล่นบาสกับกูไม่ใช่" ขัดกูตลอดไอ่สัสกวินน!!! พอร์ชถลึงตาใส่เพื่อน"ได้ข่าวว่านายเล่นบาสเป็นด้วยนี่เย็นนี้มาเล่นกับเราไหม" กวินหันหน้ามาถามผมบ้าง บาสเหรอ ดีเลยไม่ได้เล่นนานแล้ว"ได้จริงๆเหรอ..." ผมตอบอ้อมแอ้มไม่แน่ใจ"ก็ชวนเนี่ย สรุปไปนะ" กวินถามยำ้"โอเค ไปๆ"ผมเลยพ

หมัดหนักๆถูกเสยไปที่คางของฝ่ายตรงข้ามก่อนจะตามมาด้วยข้อศอกกระทุ้งเข้าที่ลิ้นปี่อย่างจัง"ฮ่าๆๆ สนุกไหม" ผมอัดโจจนเขาหงายล้มไปเลย พอเห็นเพื่อนล้มสีหน้าของเพื่อนๆเขาก็ดูไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร ผมสังเกตุเห็นถึงสีหน้าเยาะเย้ยกับการแสยะยิ้มมุมปากแวบหนึ่งก่อนจะแสร้งทำเป็นเข้ามาพยุงเพื่อนตัวเองด้วย"เห้ย!! เป็นไรป่ะวะ เดี๋ยวกูจัดการให้เอง" ไอ่1 ทำท่ากำหมัดเข้ามาหา ก่อนจะเหวี่ยงมาด้านหน้าตรงๆผมรู้สึกได้ถึงหมัดที่เชื่องช้าของฝ่ายตรงข้าม จึงเบี่ยงหลบได้ทันและสวนกลับไปโดนหน้าเต็มๆ"อุ้ย! มือลั่นโทษที" ปิดจบด้วยคำพูดสุดกวนที่ทำให้คนโดนเลือดขึ้นหน้าไอ่1 ยังไม่คงหลาบจำเขาคิดว่าฝ่ายตรงข้ามแค่โชคช่วยเพราะคู่ต่อสู้ตัวเล็กกว่าถ้าเขาแพ้คงจะเป็นการขายหน้าต่อเพื่อนๆแน่นอนเขาสะบัดหน้าที่โดนต่อยเมื่อกี้ให้สร่างจากความมึนก่อนจะเหวี่ยงหมัดออกไปรอบนี้ตั้งใจว่าจะชกตรงกลางลิ้นปี่ให้จุกให้มากกว่าที่เขาโดนแต่ขอโทษครับไอ่1 หมัดคุณช้าไปมากจนผมมองเห็นทุกการเคลื่อนไหว ผมหลบได้ทั้งยังสวนหมัดกับไปเข้าหน้าเต็มๆก่อนจะเล็งไปที่ลิ้นปี่ จุดที่โดนแล้วต้องจุกจนขยับไม่ได้ไปสักพักเลยล่ะผั้วะ!!"อ่อกกก" ไอ่1ล้มลงครางโอดโอยสีหน้าเจ

ไทม์โน้มตัวลงประกบริมฝีปากเล็กสัมผัสได้ถึงความนุ่มและกลิ่นเหล้าจางๆจากลมหายใจอุ่นร้อน ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเขาเองจะทำแบบนี้ ยิ่งสัมผัสก็ยิ่งมีความต้องการที่มากขึ้นมือของเขาสัมผัสไปที่หน้าท้องขาวเนียนอย่างไม่รู้ตัวเขากำลังพยายามบังคับตัวเองห้ามทำเกินเลยไปมากกว่านี้ในจังหวะที่กำลังจะลุกจากไปเขาก็สะดุ้งจากเสียงของคนที่กำลังนอนหมดสติอยู่บนเตียงที่ตอนนี้กำลังสะลึมสะลืออยู่บ่นพึมพำในลำคอ "อือ ปวดหัว" เขาสะดุ้งเล็กน้อยเพราะเมื่อครู่เขาแอบสัมผัสริมฝีปากโดยที่เจ้าตัวเองไม่รู้และกำลังกังวลกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัว"กันต์ๆ" เขาเลยทดสอบโดยเอื้อมมือเขย่าตัวเบาๆแล้วเรียกชื่อ อีกฝ่ายไม่มีการตอบกลับใดๆก็พลูลมหายใจอย่างโล่งใจแล้วเดินออกจากห้องไปเงียบๆในใจก็คิดว่าทำบ้าไรกับเพื่อนตัวเอง คงเป็นเพราะฤทธิ์สุราที่ดื่มเข้าไปแน่ๆปริบๆ ผมลืมตาขึ้นเพราะได้ยินเสียงฝีเท้าของไทม์เดินออกจากห้องไป เมื่อกี้คงไม่ใช่อย่างที่คิดใช่ไหม สัมผัสอุ่นร้อนที่แตะลงริมฝีปากคืออะไร ผมใช้มือแตะที่ปากเบาๆ ไม่หรอกม้างงง ไม่ใช่หรอกสงสัยเมาแน่ๆไทม์จะทำงั้นทำไม จู่ๆก็เกิดความคิดฟุ่งซ่านในหัวจนทำให้ตาสว่างขึ้นมา ม้าบอกว่าถ้านอนไม่หลับให้น

ตึก ตึก ตึก ฝีเท้ารีบเร่งจูงข้อแขนไว้เน้นให้สาวเท้าเดินตามไปโดยที่อีกฝ่ายไม่ยินยอม แต่ถึงอย่างนั้นก็มาถึงจุดหมายที่คิดไว้ นั่นคือป่าหลังโรงเรียนเป็นที่ที่ต้องผ่านตึกล้างเข้าไปลึกๆถึงจะเจอ ด้านในเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่เขียวขอุ่มและยุงชุมเต็มไปหมดโดยรอบมีเสียงนก เสียงแมลงบินก้องไปทั่วให้ความรู้สึกค่อนข้างหลอนเลยทีเดียว เป็นที่ที่ปกติจะไม่ค่อยมีใครย่างกรายเข้ามาเว้นแต่พวกหนีเรียนที่มักจะมาปีนกำแพงข้ามไปเที่ยวอยู่บ่อยๆ เพราะถ้าเดินตรงไปอีกเรื่อยๆลึกเข้าไปจนสุดป่าก็จะเจอกำแพง สามารถปีนออกนอกโรงเรียนไปเที่ยวและกลับเข้ามาโดยที่ไม่มีใครรู้ได้ แต่ติดที่ว่าต้องทายากันยุงมาด้วยเพราะที่นี่ยุงชุมมาก"ปล่อย มันเจ็บ" ผมพยายามสะบัดมือที่อีกฝ่ายจับไว้แน่นแต่ก็ไม่ยอมหลุดสักที"รู้ไหมฉันรอนายหลังตึกล้างทุกวันเลย" โจพูดขึ้นทั้งยังยกยิ้มเจ้าเล่ห์"แม่นาคก็ไม่ใช่ จะรอทำไม" ผมตอบกลับแบบไร้ อารมณ์สุดๆ"ก็เพราะมึงทำกูแสบมากเลยไงคนสวย" เขาแสยะยิ้มก่อนจะกระชากมือที่จับไว้อย่างแรงจนผมเซถลาเข้าไปในอ้อมกอดตามด้วยการรัดผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อย"กูทำไรมึง ปล่อยยย!!" ผมตะคอกใส่พยามยามดีดดิ้นให้หลุดจากพันธนาการแต่ดูเหมือนย

"ขอนะ" สิ้นเสียงประโยคไทม์โน้มใบหน้าเข้ามาหาผมเรื่อยๆ นัยน์ตาคู่คมยังคงสบตาผมอยู่ตลอดจนกระทั่งริมฝีปากของเราสัมผัสกันผมตะลึงค้างตัวเกร็งแข็งทื่อไปหมดก่อนจะหลับตาปี๋ไม่กล้าสบตาหัวใจเต้นแรงโครมครามแทบจะระเบิดออกมา"อ้าปากหน่อย" เขาพูดทั้งที่ปากของเรายังคงสัมผัสกันอยู่แบบนั้น ผมเผยอปากตามคำสั่งโดยไม่รู้ตัวจู่ๆเรียวลิ้นก็สอดแทรกมาในโพรงปากตวัดโลมเลียจนเกิดเสียงเฉอะแฉะไปทั่วห้อง นิ้วทั้งห้าถูกกำเข้าหาฝ่ามือตัวเองแน่นด้วยความเกร็งสัมผัสที่ส่งมาเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆเรียวลิ้นไล่ต้อนตวัดเลียด้านในปากจนผมหายใจไม่ทันได้แต่นิ่งครางอื้ออึงในลำคอพอเห็นว่าตัวเองเคลื่อนไหวอยู่ฝ่ายเดียวก็ทำให้รู้ว่านี่เป็นจูบแรกของอีกฝ่าย ไทม์ใช้มือประคองคออย่างเบามือและเอียงคอหาองศาที่จูบถนัดก่อนค่อยๆเปลี่ยนจากสัมผัสรุนแรงเมื่อครู่เป็นสัมผัสที่นุ่มนวลอ่อนโยนแทนให้คนตรงหน้าตามทันร่างเล็กยังคงแข็งทื่อแต่พอสัมผัสเปลี่ยนไปเขาก็เริ่มตามทันและหาจังหวะตวัดลิ้นกลับไป เขาเริ่มดุนดันลิ้นตัวเองให้สำรวจในปากของฝ่ายตรงข้ามบ้างอีกฝ่ายตกใจเล็กน้อยแต่ก็ตอบรับสัมผัสที่ร่างเล็กมอบให้และสอดประสานกลับไปพอเห็นว่าอีกฝ่ายเรียนรู้เร็วร่า