12 เจอของจริง

"แหกๆๆๆ" หยาดเหงื่อรินไหลบนผิวหน้าขาวอมชมพูและสองแก้มแดงระเรื่อจากแดดช่วงกลางวันคลับให้ใบหน้าสว่างยิ่งขึ้น

วันนี้อากาศร้อนเป็นพิเศษอาจเป็นเพราะว่าที่นี่ประเทศไทย ผมหนีมากินข้าวคนเดียวที่ตึกล้างที่ประจำหลังจากข่าวลือไทม์เยดุหายเงียบไป ปล่อยให้ไทม์และนทีที่ตอนนี้กำลังถูกสาวๆรุมอยู่ไว้อย่างนั้น 

ผัวะ!! ปัก!!

"อัก แค่กๆๆ" 

ในขณะที่กำลังแกะถุงแซนวิช หูก็พลันได้ยินเสียงเหมือนคนต่อยตีกันอยู่ด้านหลังตึกกระตุ้นต่อมอยากรู้อยากเห็นในตัวเอง ผมเลยวางแซนวิชไว้ก่อนแล้วค่อยๆย่องอย่างเงียบๆเพื่อไปดูต้นตอของเสียง

"มีแค่นี้เหรอวะ" 

"ค..ครับ"

โอโหห ผมมาเห็นอะไรเข้าเนี่ยร้อยวันพันปีมากินข้าวที่นี่ประจำไม่เคยจะเจอ นี่มันอันธพาลรีดไถเงินผู้น้อยชัดๆ

อันธพาลมีกัน5คนไม่รู้ว่าชื่ออะไรกันบ้างแต่ลักษณะของแต่ละคนคงจะเป็นรุ่นเดียวกับเรา ม.6แน่ๆแต่ไม่รู้ว่าอยู่ห้องไหน ส่วนผู้ชายตัวเล็กที่กำลังนั่งคุกเข่าคงจะเป็นรุ่นน้อง อันนี้ผมเดาปกติคนในโรงเรียนก็เยอะมากพออยู่แล้วผมก็คงไม่รู้จักใครทั้งหมดหรอก

คนหนึ่งกำลังถือกระเป๋าตังหนังคิดว่าเป็นของคนที่โดนกระทำอยู่ เขาเปิดดูเงินด้านในทุกช่องก่อนจะควักเงินแบงค์เทาออกมา5ใบ หูยยแสดงว่าบ้านหมอนี่ต้องรวยคนไรพกตังทีหลายพัน

อีกคนยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างๆกำลังเก๊กข่มขวัญส่วน3คนก็นั่งมองดูการกระทำรวมถึงตัวผมที่แอบมองเงียบๆอยู่หลังนี่ด้วย

"เห้ย ค้นตัวมันดิ้" คนที่มันถือกระเป๋าตังกำลังสั่งไอ่3คนที่นั่งดู อ๋อผมรู้ละมันต้องเป็นหัวโจกส่วน3คนคือลูกน้องอีกทีผมจะเรียกแทนว่าไอ่1ไอ่2ไอ่3ละกันส่วนคนที่ยืนสูบบุหรี่ผมจะเรียกมันว่าไอ่หรี่

ไอ่1กำลังค้นตัวของคนตัวเล็กที่นั่งสั่นงันงกก่อนจะเจอซองน้ำตาลขนาดเท่าซองจดหมายเข้า ไอ่1ยื่นมันให้หัวโจกเห็นอย่างนั้นคนตัวเล็กก็ทำท่ากระวนกระวายใหญ่

"ไม่ได้นะครับนั่นแม่ผมให้เป็นของขวัญวันเกิด"

"หึ" หัวโจกเปิดซองดูแล้วเบิกตากว้างก่อนจะควักตังออกมาก้อนหนึ่งคิดว่าไม่น่าต่ำกว่าหมื่น

"ป่ะพวก วันนี้มีเงินเที่ยวแล้วโว้ย"ไอ่หัวโจกกำลังจะเดินออกไปแต่แล้ว คนตัวเล็กก็ลุกขึ้นสู้เขาวิ่งเข้าไปก่อนจะใช้มือคว้าเงินก้อนนั้นแต่ทว่าไม่สำเร็จไอ่หัวโจกไหวตัวทันเลยเบี่ยงตัวหลบ โหหใจเอ็งมันได้หวะ ยกนิ้วโป้งให้เลย

"เห้ยย มึงจะทำไรวะขโมยเงินกูเหรอ" อะ..อ่าวนั่นมันเงินเขาที่มึงเอาไปไอ่ควาย ยิ่งเห็นก็ยิ่งหมั่นไส้

ผัวะ ปักๆๆๆ คนตัวเล็กโดนไอ่หัวโจกต่อยก่อนจะกระทืบซ้ำๆ เชี่ย!!ทำไงดี ต้องถ่ายคลิปเป็นหลักฐานฟ้องจารย์ ผมควักมือถือออกจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะกดอัดวิดิโอ

"ไอ่เหี้ย แม่งริอาดจะเอาของกูเหรอ ปักๆๆๆ" ไอ่หัวโจกกระทืบซ้ำๆย้ำๆจนผมเริ่มสงสาร เพื่อนอีก4คนก็ยืนมองด้วยสีหน้าเรียบเฉย วันนี้พวกมึงต้องโดนลงโทษไอ่พวกเวรเอ้ย

บันทึกวิดิโอเสร็จเรียบร้อยต้องรีบไปบอกจารย์ให้ไว

แกรบ!! ผมที่กำลังก้าวเท้าออกไปดันเผลอเหยียบขยะกระป๋องเข้า 

"เห้ย ใครวะ" เวรแล้วไง!!! วิ่งสิครับรอไร

สองเท้าสับขาด้วยความเร็วในมือกำโทรศัพท์แน่นตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหลายคู่ตามหลังมาติดๆ

"หยุด!!  หยุด!!" และเสียงตะโกนของพวกนั้น หยุดก็บ้าดิวะ ผมใส่เกียร์หมาวิ่งก่อนจะหันหลังไปมอง1234.. เอ๊ะไปไหน1คน

ปึก! "โอ้ย!!" ผมชนเข้ากับคนปริศนาก่อนจะเซล้มลงพอเงยหน้าขึ้น อ๋ออีกคนที่หายไปมีนี่เอง "แฮร่ ใจเย็นก่อนนะครับ" ยิ้มแห้งไปหนึ่งกรุบ

"มานี่เลย" เขายื่นแขนมาหิ้วปีกลากตัวผมกลับไปที่เดิม เวรแล้วไง

.

.

.

"หวัดดี" ผมยิ้มให้คนตัวเล็กที่โดนกระทำเมื่อครู่ตอนนี้เรานั่งคุกเขาอยู่ข้างๆกัน

"หวะ..หวัดดี" เขาอ้ำอึ้งมองผมแล้วทำท่างงว่าผมเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้

ผมขยิบตาให้เขาครั้งนึง เดี๋ยวพวกนี้ก็เสร็จจารย์อยู่ดี เพราะหลังจากบันทึกคลิปเสร็จผมจัดการเอาลงกลุ่มในห้องเรียบร้อย เสร็จโจรสิครับ หุหุคิดๆแล้วก็แอบอมยิ้ม ดีนะที่มือไวแต่เท้าไม่ไวเอาซะเลย

"มึงเข้ามาทำไรในนี้" หัวโจกถามผม

"กินข้าว" ผมตอบกลับปกติไม่ได้มีท่าทีกลัวแต่อย่างใด ใจดีสู้เสือเข้าไว้ไอ่กันต์

"มึงเห็นไหม" คำถามลองเชิง

"เห็นอะไร ไม่เห็นไรเลย"

"ไอ่วอก...(เป็นเหมือนคำด่าของคนเหนือที่แปลว่าโกหก)" ไอ่หรี่สบถด่าผม มันคือคนที่หิ้วปีกผมกลับมา สงสัยเป็นคนเหนือถึงฟังไม่รู้เรื่องแต่เหมือนจะเป็นคำที่แรงอยู่

"คำด่าเหรอ" ผมถามกลับไปด้วยความสงสัยแต่เขาเหมือนไม่ได้มีอารมณ์จะตอบคำถามผมเท่าไหร่

"เออโอเคไม่ถามแล้วก็ได้"

"ฮ่าๆๆๆ มันน่ารักหวะ" ไอ่หัวโจกเดินมาก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆในระยะห่างกันไม่ถึงคืบอีกนิดเดียวปากก็จะแตะกันอยู่แล้ว

สายตาที่มองไปยังคนที่ยืนอยู่นั้นเรียบเฉยแต่กลับประกายด้วยความจิ้มลิ้มจนทำคนตรงหน้าที่ยืนอยู่เข้าอ่อน

"ชื่อไร อยู่ห้องไหน" ไอ่หัวโจกถามผมขณะกำลังมองอย่างพิจารณาก่อนจะยิ้มหวานชวนขนลุกออกมา

"จะรู้ไปทำไม" 

"จะไปหา" โดนหมายหัวแล้วตู จ้างก็ไม่บอกหรอกจ้า

"ไอ่โจมึงก็รีบๆจัดการมันเหอะ แม่งเมื่อกี้กูเห็นแวบๆว่ามันถือโทรศัพท์ มันต้องแอบถ่ายคลิปแน่" ไอ่หรี่เหมือนหงุดหงิดที่หัวโจกไม่ยอมทำไรสักอย่างสักทีเลยเอ่ยปากอย่างมีนำ้โห อ๋อ ไอ่หัวโจกชื่อโจนี่เอง

หัวโจกผมจะเรียกว่าโจนะเพราะรู้ชื่อแล้ว โจยื่นมือมาดึงผมขึ้นก่อนจะค้นๆคลำๆตัวแล้วเจอโทรศัพท์ของผมอยู่ในเป๋ากางเกง

"ลบ ตอนที่ยังอารมณ์ดี" เขายื่นโทรศัพท์ของผมมาให้คืนแล้วสั่งพร้อมน้ำเสียงเด็ดขาด

"เออๆรู้แล้ว"

"ทำให้ดูด้วย" 

ผมยกโทรศัพท์ขึ้นก่อนจะโชว์หน้าจอคลิปและกดปุ่มลบออกไป 

"เสร็จละนะ ไปได้ยัง" ผมที่กำลังจะก้าวไปได้แค่ครึ่งก้าวก็ต้องหยุดชะงัก

"เดี๋ยว" โจจับแขนรั้งผมไว้

"อะไรอีก" ผมถามกลับด้วยสีหน้าไม่ประสบอารมณ์เท่าไหร่เพราะหิวข้าวยังไม่ได้กินแซนวิชเลย

"ขอเบอร์หน่อย" อะไรอี้กกก 

"ไอ่โจ นี่มันไม่ใช่เวลามาทำงี้นะมึงต้องขู่มันเดี๋ยวถ้ามันไปฟ้องจารย์เราจะซวยกันหมด"

"มึงเป็นใครเหรอถึงมาสั่งกูอ่ะ กับแค่จารย์จะกลัวไรกูลูกใครมึงก็รู้แจ๊ค" อ๋อไอ่หรี่ชื่อแจ๊ค ว่าแต่มันลูกใครวะสงสัยเด็กเส้น

เดี๋ยวนะ...เดี๋ยวก่อน มันบอกชื่อโจ หรือว่า....

"โจริญ" ผมตกใจเลยเผลอพูดเสียงในใจออกมา

"รู้จักกูหรอ ดีใจนะเนี่ย" เขายิ้ม จะไม่รู้จักได้ยังไงโจริญลูกชายประธานใหญ่โรงเรียนนี้ เขาลือกันว่าไม่เข้าเรียนแถมยังเกเรเพราะประชดพ่อตัวเองที่ไม่ยอมซื้อรถสปอร์ตให้ขับ พึ่งจะเคยเห็นหน้าก็วันนี้

ใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่มีทรงผมเป็นเอกลักษณ์ ผมหยองหรือผู้ชายผมหยิก จมูกโด่งโค้งได้รูป หน้าคมเห็นสันกรามชัดเจนรูปร่างสูงใหญ่ เข้าใจคำว่าหนุ่มหล่อพ่อรวยไหม ทรงนั้นแหละ

"แล้วก็นะ อย่าทำอะไรที่ทำให้ตัวเองต้องเสียใจอย่างเช่นส่งคลิปไปให้เพื่อนหรือลงโซเชียลเพราะมันไม่ได้ผลหรอก"

อึก น้ำลายอึกใหญ่ไหลลงคอมาพร้อมกับเหงื่อเม็ดใหญ่ที่เริ่มซึมออกมาจากใบหน้าความมั่นใจเมื่อครู่เริ่มมลายหายไป พึ่งจารย์ไม่ได้ผลแล้วสินะ

ฮึบบบ!!! รวบรวมแรงสู้ มีแค่เราเท่านั้นที่จะฝ่าฟันมันไปได้อย่าไปกลัว ผมกลับมาตั้งสติอีกครั้งหลังจากให้กำลังใจตัวเองในใจ

"ฉันขอถามไรหน่อย" ผมถามโจ

"ว่ามาสิ"

"คนคนนี้ทำผิดอะไรเหรอเขาถึงโดนพวกนายทำแบบนี้"

"คิงจะถามยะใดล้ำเหลือจะไปกะขะใจ๋ไป(มึงจะพูดไรนักหนาจะไปก็รีบไป)" ไอ่แจ๊คมันพูดไรไม่รู้ถึงฟังไม่รู้เรื่องแต่ก็พอเดาได้ว่าแรงอยู่

ผมไม่สนเพราะต้องการฟังคำตอบจากปากหัวโจกของพวกเขาเท่านั้นถ้าเกิดเหตุผลฟังไม่ขึ้นก็ไม่มีอะไรต้องให้อภัยกัน ฉันจะใช้วิธีของฉันจัดการพวกนายเอง

ผมหันหน้าไปจ้องโจริญเงียบๆ เหมือนเขาจะใคร่คิดก่อนจะตอบกลับมา

"ก็แค่เล่นสนุก" 

"เล่นสนุก? งั้นเหรอ" เหอะ! คำตอบหมอนี่ทำผมหัวเสียสุดๆก่อนจะหันหน้าไปถามคนตัวเล็กที่ยังคงคุกเข่าตัวสั่นพั่บๆอยู่

"นายสนุกด้วยเหรอ" 

"เอ่อ...คือ มะ ไม่เลย" ใบหน้าหวาดกลัวตอบกลับเสียงอ้ำๆอึ้งๆอย่างไม่มั่นใจ 

"แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว" เป็นคำตอบที่อภัยให้ไม่ได้และไม่น่าให้อภัยเลยจริงๆ

ผมเดินเข้าไปหาโจริญใกล้ๆในตาจ้องเขาไม่ห่าง เขาเผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่ผมจะยื่นหน้าไปใกล้ๆและกระซิบข้างหูเบาๆจนทำให้อีกฝ่ายขนลุกชูชันไปทั้งตัว

"งั้นเรามาสนุกกันไหม"