LOGINหมัดหนักๆถูกเสยไปที่คางของฝ่ายตรงข้ามก่อนจะตามมาด้วยข้อศอกกระทุ้งเข้าที่ลิ้นปี่อย่างจัง
"ฮ่าๆๆ สนุกไหม" ผมอัดโจจนเขาหงายล้มไปเลย พอเห็นเพื่อนล้มสีหน้าของเพื่อนๆเขาก็ดูไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร ผมสังเกตุเห็นถึงสีหน้าเยาะเย้ยกับการแสยะยิ้มมุมปากแวบหนึ่งก่อนจะแสร้งทำเป็นเข้ามาพยุงเพื่อนตัวเองด้วย
"เห้ย!! เป็นไรป่ะวะ เดี๋ยวกูจัดการให้เอง" ไอ่1 ทำท่ากำหมัดเข้ามาหา ก่อนจะเหวี่ยงมาด้านหน้าตรงๆผมรู้สึกได้ถึงหมัดที่เชื่องช้าของฝ่ายตรงข้าม จึงเบี่ยงหลบได้ทันและสวนกลับไปโดนหน้าเต็มๆ
"อุ้ย! มือลั่นโทษที" ปิดจบด้วยคำพูดสุดกวนที่ทำให้คนโดนเลือดขึ้นหน้า
ไอ่1 ยังไม่คงหลาบจำเขาคิดว่าฝ่ายตรงข้ามแค่โชคช่วยเพราะคู่ต่อสู้ตัวเล็กกว่าถ้าเขาแพ้คงจะเป็นการขายหน้าต่อเพื่อนๆแน่นอน
เขาสะบัดหน้าที่โดนต่อยเมื่อกี้ให้สร่างจากความมึนก่อนจะเหวี่ยงหมัดออกไปรอบนี้ตั้งใจว่าจะชกตรงกลางลิ้นปี่ให้จุกให้มากกว่าที่เขาโดน
แต่ขอโทษครับไอ่1 หมัดคุณช้าไปมากจนผมมองเห็นทุกการเคลื่อนไหว ผมหลบได้ทั้งยังสวนหมัดกับไปเข้าหน้าเต็มๆก่อนจะเล็งไปที่ลิ้นปี่ จุดที่โดนแล้วต้องจุกจนขยับไม่ได้ไปสักพักเลยล่ะ
ผั้วะ!!"อ่อกกก" ไอ่1ล้มลงครางโอดโอยสีหน้าเจ็บจนหายใจไม่ออก
ผมหันหน้าไปหาไอ่2ไอ่3และแจ๊คที่กำลังมองดูอย่างอึ้งๆ ก่อนจะกวักมือเรียกท้าทาย"เข้ามา"
ไอ่2และ3กำลังคิดว่าไอ่1คงแกล้งอ่อนให้ เพราะฝ่ายตรงข้ามตัวไม่ได้ใหญ่แถมรูปร่างยังบางอีกต่างหาก เขาเลยใช้โอกาสนี้เข้าหาพร้อมกัน
งานนี้เลยยากหน่อย ผมเหลือบไปเห็นไม้ที่อยู่ตกอยู่บนพื้นก็คิดขึ้นได้แต่มันอยู่ข้างหลังห่างจากผมไปพอตัวเลยเพราะงั้นผมจะใช้วิธีหลอกล่อและแสร้งถอยหนี
หมัดไอ่3สวนมาทางซ้าย ผมเบี่ยงขวาหลบและก้าวถอยหลัง ไอ่2ก็ไม่ยอมพอผมเบี่ยงขวาก็เหวี่ยงหมัดมาผมก้มต่ำลงก้าวถอยหลังอีกครั้ง ก่อนจะหยิบไม้ที่พอเป็นอาวุธได้ขึ้นมาทุกย่างก้าวทุกการกระทำผมคำนวณไว้หมดแล้วมันทั้งเชื่องช้าและดูออกได้อย่างง่ายดาย
ในจังหวะที่ก้มลงหยิบและจะยืนขึ้นไอ่3ก็ก้าวมาพอดีผมถึงลุกขึ้นกระทุ้งศอกเสยใต้คางจนรู้สึกได้ถึงฟันที่กระทบกัดลิ้นของฝ่ายตรงข้าม เห็นอย่านั้นก็รีบฮูกหมัดซ้ายเข้าสีข้างจังๆจนไอ่3ล้มลงร้องโอดโอยไปอีกคน
พอไอ่2เห็นเพื่อนล้มตัวเองก็เริ่มใจฝ่อผมก้าวเดินไปหาพร้อมกับไม้ในมือ เขาก็ก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆเห็นแบบนั้นอย่าคิดว่าจะสงสารเพราะพวกนายคือผู้สมรู้ร่วมคิดกระทำผิดที่ไม่ควรให้อภัย ผมถือไม้ฟาดเข้าไปที่หน้าแข้งไม่หนักมากให้พอรู้ว่าอย่าคิดมาแหยมกับคนอย่างกันต์ "ขะ..ขอโทษ ขอโทษนะฉันผิดไปแล้ว"ไอ่2ยกมือไหว้เดินเซถอยหลังจนล้มลงไปเอง เห็นอย่างนั้นผมก็ไม่อยากซ้ำเติม
คนสุดท้าย ผมเดินเข้าไปหาแจ๊คเขามีสีหน้าที่ไม่เหมือนคนอื่นไม่ได้กลัวแต่ก็ไม่ได้จะเข้ามาสู้
"กึดไว้ละว่าต้องเป็นอี้ตึงบอกว่าหื้อขะใจ๋ไป(คิดไว้แล้วต้องเป็นงี้ถึงบอกไงว่าให้รีบไป)"
"พูดอะไรฟังไม่รู้เรื่อง ช่วยพูดภาษากลางที"
"ผมไม่สู้คนครับ"คำตอบสั้นๆง่ายๆแต่ได้ใจความ
"อย่าคิดว่านายจะรอด เห็นว่านายไม่สู้หรอกนะฉันถึงจะลดโทษให้ ยื่นหน้าผากมา"
เขาทำหน้างงๆแต่ก็ยอมยื่นหน้ามาแต่โดยดีผมจับจีบโดยใช้นิ้วกลางแตะนิ้วโป่งให้เป็นวงกลมและวอร์มโดยการห่าลมหายใจเบาๆ2ครั้งก่อนเตรียมดีด
แขนยื่นออกไปข้างหน้าดวงตาจับจ้องเล็งเป้ามายนั่นก็คือหน้าผากก่อนจะขยับมือทำมุมที่ถนัด
ป้าบบบ!!! เสียงดีดดังฟังชัดจนคนโดนร้อง "โอ้ยยยย เจ็บๆๆ" บอกแล้วว่าจะไม่ให้อภัย
ก่อนกลับผมก็หันหน้าไปพูดกับโจริญ"ฉันกันต์ส่วนเบอร์ไม่ให้นะไม่ชอบนักเลง"
"อ๋อ ลืมไปเลย" ผมหันหลังกลับแล้วเดินไปหาโจริญอีกครั้ง สายตาของเขาจดจ้องมาที่ผมอย่างไม่ลดละแต่ก็ไม่เห็นว่ามีท่าทีโกรธเคืองหรือกลัวแต่อย่างใด ผมนั่งยองๆก่อนจะใช้มือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของคนตรงหน้าหยิบซองน้ำตาลกับกระเป๋าตังหนังออกมา"ขอนะ"
การกระทำทั้งหมดอยู่ในสายตาของคนตัวเล็กที่ถูกกระทำเมื่อครู่ เหมือนกับว่าเขากำลังดูหนังสดแอ็คชั่นมันส์ๆอยู่ตรงหน้า เขารู้สึกแอบปลื้มกันต์จนหัวใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ เท่มาก มากจนอยากฝากตัวเป็นศิษย์
ผมลุกขึ้นเดินไปหาคนตัวเล็กที่โดนกระทำเมื่อครู่ก่อนจะหยิบซองนำ้ตาลแล้วกระเป๋าตังคืนให้ แล้วถามชื่อตัวเจ้า "ชื่อไรครับ"
"ชื่อบอลครับ" เขาอมยิ้มก่อนจะรับมัน
"อ๋อบอล นายรวยเหรอ" เหมือนเขาตะลึงกับคำถามผมเล็กน้อยสีหน้าบ่งบอกว่าถามทำไมแต่ก็ยอมตอบ
"ห๊ะ..เอ่อ...พ่อทำอสังหาครับ" แสดงว่ารวย
"งั้นขอ1ใบ"
"อะ...อ๋อ" เข้าควักตังออกมายื่นให้ "ให้2ใบเลยครับ"
แต่ผมหยิบมาแค่ใบเดียวแล้วกระซิบข้างหูจนบอลขนลุกชันไปทั่วตัว"ไม่ติดหนี้บุญคุณกันแล้วนะ นี่ถือว่าค่าจ้างต่อยละกันขอบใจมาก"ก่อนจะตอบบ่าเบาๆสองทีแล้วออกมาจากตรงนั้น
"ชิ เสียเวลากินข้าวเที่ยงหมด" ผมหันไปถลึงตาใส่พวกอันธพาลก่อนจะเดินไปหยิบแซนวิชกับนมถือไปด้วยกินไปด้วยความหงุดหงิด
"ฮ่ะๆ ฮ่าๆๆๆ วะฮ่าๆๆๆ" โครตอยากได้เป็นเมียเลยหวะ โจคิดในใจว่าคนนี้แหละแม่งสเปคเลยส่วนเพื่อนๆของเขาก็มองดูเขาอย่างไม่เข้าใจว่าเขาหัวเราะทำเชี่ยไรวะ
.
.
.
กลับมาถึงห้องทุกคนก็ต่างถามถึงต้นตอของคลิปแต่แล้วมันจะไปมีประโยชน์อะไรในเมื่อเขาเป็นลูกชายประธานใหญ่ฟ้องจารย์ไปก็ช่วยไรไม่ได้อยู่ดี
ถึงอีกวันอาจมีข่าวลือแพร่ออกไปในโรงเรียนแต่ก็แค่นั้นแหละ ก็ไม่ได้ทำให้พวกมันได้รับบทเรียนหรอก
"เพจ'หนุ่มสุดฮอต'ตอนนี้ยอดพุ่งเพราะกันต์เลย" เสียงกี้พูดขึ้นขณะกำลังอยู่ในห้องมุมโต๊ะของตัวเองกับเพื่อนสนิทอีก2คน
"เห้ยย จริงดิ" พิงค์ถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ
"อืมไม่โม้ พวกมึงดู กลายเป็นไวรัลไปแล้วดูคอมเม้นดิมีแต่คนแชร์เพียบเรียกกันว่า พ่อหนุ่มสุดคิ้ว ไปแล้ว" กี้ยื่นโทรศัพท์ให้พิงค์และแจมดู
ผมที่ได้ยินเสียง3สาวจากมุมโต๊ะของตัวเองกำลังเม้าท์กันมันส์เลย เพจ? ไวรัล? อะไรสักอย่างผมได้ยินไม่ชัดอาจเป็นเพราะมีเสียงจากเพื่อนๆกลุ่มอื่นใน ห้องด้วยมั้ง แต่ทำไมดูตื่นเต้นกันจังมันน่าตื่นเต้นกันขนาดนั้นเลยเหรอ
คงต้องเปิดเพจดูหน่อยซะแล้ว ผมเปิดโทรศัพท์ก่อนจะเข้าไปดูเพจของพวกเธอแล้วถึงกับเบิกตากว้างอย่างตะลึงใช้มือปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ บร๊ะเจ้า!!! ทำไมรูปผมถึงมีคนกดไลค์กดแชร์เยอะขนาดนี้ทำไงดีไม่อยากเป็นที่สนใจเลย ผมเลื่อนดูคอมเม้นท์หนึ่ง แฮชแท็กเจ้ลี
เจ้ลี วลีเด็ดที่แซวกันบ่อยในเรื่องการค้นหานายแบบไม่ว่าจะเสื้อผ้าหน้าผมถ้าใครมีหน้าตารูปร่างดีเขาจะใช้แฮชแท็กนี้เพื่อให้เพจเจ้ลีได้เห็น อารมณ์ประมาณว่าหล่อแบบนี้ต้องหาเจ้ลีประมาณนี้
จู่ๆผมก็ปิ้งไอเดียเหมือนมีหลอดไฟนีออนมาอยู่ข้างหัว มันสว่างกระจ่างแจ่งไปทั่วสมอง
ผมเดินไปหาโต๊ะของ3สาวที่กำลังพูดคุยกันสนุกปาก "นี่ๆ เราขออะไรอย่างได้ไหม"
เสียงปริศนาเข้ามาในปล่องหูขณะที่กำลังคุยจ้อทำให้ทั้ง3สะดุดก่อนจะหันหน้าไปหาเจ้าของเสียงเรียกพอเห็นว่าเป็นกันต์ที่เข้ามาทัก กี้ก็ไม่รอช้ารีบถามด้วยความอยากรู้เป็นที่สุด
"ได้เลย นายจะขอไรเราทำให้หมด" กี้ยิ้มแย้มอย่างสดใจเริงร่าด้วยความดีใจก่อนจะหันหน้าไปหาแพรที่กำลังมองอยู่ เขายกคิ้วขึ้นด้วยความเหนือกว่าทันทีก่อนจะแสยะยิ้มมุมปากเล็กน้อย
ชิ แพรเห็นก็สะบัดหน้าหนีแล้วก้มลงอ่านหนังสือตัวเองต่อ
"คือเราอยากให้พวกเธอช่วยโพสอะไรสักอย่างหน่อยจะได้ไหมแล้วฝากเพื่อนๆไปคอมเม้นท์แฮทแท็กอย่างหนึ่งด้วย"
3สาวพยักหน้ารัวๆโดยเฉพาะกี้ที่เต็มใจสุดๆ
"ว่าแต่อะไรเหรอ" แจมถามด้วยความสงสัย สีหน้าบ่งบอกว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ
"คลิปวิดิโอที่เราส่งให้ โพสอันนั้นให้หน่อยแล้วแคปชั่นคือแฮชแท็กโหนกระสอบ" พอพูดจบ3สาวตะลึงตาค้างไม่คิดว่าจะได้ทำอะไรแบบนี้ น้ำลายอึกใหญ่ไหลลงคอ
"นี่มันสุดยอดไปเลยยยย"แจมอุทานขึ้นก่อนจะตบไหล่เพื่อนรัวๆอย่างตื่นเต้น
"งั้นเรามาเริ่มกันเลย" เมื่อพิงค์พูดขึ้นสายตาคมเฉียบแหลมของทั้ง3ก็จ้องมองกันก่อนจะพยักหน้าพร้อมเพียงแล้วกดเข้าไปในเพจอย่างรู้ใจ
กลับมาปัจจุบันนทียังคงจ้องผมเนิ่นนานโดยเฉพาะดวงตาเขามองอย่างพิจารณาก่อนจะเบิกตากว้างทำหน้าเหมือนนึกอะไรออกแล้วโผล่เข้ากอดผมจนผมตกใจ"เจอสักที...ขอโทษ..ขอโทษที่ทำตัวเย็นชาใส่มาตลอด..ขอโทษที่ทอดทิ้งนายไว้ลำพังนะต่อไปฉันจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว" ตอนแรกคิดว่าเขาจะตกใจแต่ไม่ใช่ เขากลับโผล่เข้ากอดด้วยหัวไหล่ที่สั่นไหวเบาๆเหมือนกำลังร้องไห้ราวกับสำนึกผิดและบอกเหตุผลถึงการย้ายมาเรียนที่นี่เพราะอยากจะพูดว่าคำว่าขอโทษให้ได้ "จะโกรธจะเกลียดก็ได้แต่ฉันขอโทษนายด้วยจริงๆกับสิ่งที่ฉันเคยทำ" ในตอนนั้นที่นทีเจออีกฝ่ายครั้งแรกคือเขากำลังโดนกลั่นแกล้งอย่างหนักตอนแรกก็ยืนมองอยู่เฉยๆแล้วคิดว่า 'ทำไมไอ่คนซื่อบื่อนั่นถึงไม่ยอมตอบโต้อะไรเลยสักที' จนตนทนไม่ไหวจึงต้องเข้าไปช่วย แต่ฝ่ายที่โดนต่อยยับกลับเป็นตัวเขาเองเพราะพวกนั้นคนเยอะกว่า แต่ตลกที่ว่าไอ่คนที่เขาบอกว่าซื่อบื่อกลับเป็นคนมาอุ้มเขาหนีไปเสียดื้อๆ ทั้งๆที่ต่อยยังไม่หนำใจเลยด้วยซ้ำ'ฮิๆ ขอบคุณนะ' ในตอนที่กันต์กล่าวขอบคุณ นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาพึ่งเห็นคนที่มีแววตาสวยและยิ้มสดใจเหมือนโลกทั้งใบเป็นสีชมพู และเขาก็เผลอยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว ทั้งๆที่โดนรังแกม
จิ๊บๆ เสียงนกร้องเป็นสัญญาณของเช้าวันใหม่กึกก้องเข้ามาในโสตประสาทขณะที่ผมกำลังเคลิ้มหลับในห้วงแห่งความฝันเฮือกก ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำอันน่าอดสู นี่กูทำอะไรลงไปวะเนี่ย ก่อนจะส่ายหัวอย่างไม่น่าเชื่อ"ไม่จริงๆๆ มันไม่ใช่ความจริงใช่ไหม บอกทีว่ามันไม่จริ้งง ฮือๆๆ"ผมกระชากหมอนตบ ป้าบๆๆ ลงบนเตียงอย่างบ้าคลั่ง ไอ่บ้าๆๆๆตายซะ ตายซะะะ กูเนี่ยตายซะฮืออแล้วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะทีนี้ผมเดินเข้ามาในห้องน้ำก่อนส่องกระจกดูสารรูปตัวเอง คอมีรอยจ้ำแดงจิ๊ดนึง ส่วนหัวนมมีรอยฟันกัด ถ้าหลบหน้าหมอนั่นก็ต้องรู้อีกแล้วตามมาอีกตามเคย สรุปไม่มีประโยชน์อยู่ดี แล้วทำไมตอนทำไม่คิดเยอะๆให้ตายเถอะ เรื่องจูบในห้องน้ำก็ยังไม่ได้ถามนี่ยังจะมาซาบาเฮ้กันอีกกูจะบ้า"หวัดดีไทม์พอดีเมื่อคืนเราเมามากก็เลยเผลอตัวไปหน่อย" ไอ่บ้าเมาเหี้ยไร แดกแต่นม"ไม่ได้ๆเอาใหม่...หวัดดี เรื่องเมื่อคืนขอโทษนะ" แล้วจะขอโทษเรื่องอะไร กูไม่ผิด "โอ้ยๆๆ ไม่รู้ๆๆๆ ถ้าเจอหน้าก็แค่หวัดดีแค่นั้นพอ จบ! อย่าคิดมากทำตัวให้เป็นธรรมชาติ"ร่างเล็กกำลังทะเลาะกับตัวเองในกระจกมองดูลำคอและร่างกายก่อนจะเหลือบไปมองปากที่บวมเจ่อของตัวเองและใช้มือแ
"ขอนะ" สิ้นเสียงประโยคไทม์โน้มใบหน้าเข้ามาหาผมเรื่อยๆ นัยน์ตาคู่คมยังคงสบตาผมอยู่ตลอดจนกระทั่งริมฝีปากของเราสัมผัสกันผมตะลึงค้างตัวเกร็งแข็งทื่อไปหมดก่อนจะหลับตาปี๋ไม่กล้าสบตาหัวใจเต้นแรงโครมครามแทบจะระเบิดออกมา"อ้าปากหน่อย" เขาพูดทั้งที่ปากของเรายังคงสัมผัสกันอยู่แบบนั้น ผมเผยอปากตามคำสั่งโดยไม่รู้ตัวจู่ๆเรียวลิ้นก็สอดแทรกมาในโพรงปากตวัดโลมเลียจนเกิดเสียงเฉอะแฉะไปทั่วห้อง นิ้วทั้งห้าถูกกำเข้าหาฝ่ามือตัวเองแน่นด้วยความเกร็งสัมผัสที่ส่งมาเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆเรียวลิ้นไล่ต้อนตวัดเลียด้านในปากจนผมหายใจไม่ทันได้แต่นิ่งครางอื้ออึงในลำคอพอเห็นว่าตัวเองเคลื่อนไหวอยู่ฝ่ายเดียวก็ทำให้รู้ว่านี่เป็นจูบแรกของอีกฝ่าย ไทม์ใช้มือประคองคออย่างเบามือและเอียงคอหาองศาที่จูบถนัดก่อนค่อยๆเปลี่ยนจากสัมผัสรุนแรงเมื่อครู่เป็นสัมผัสที่นุ่มนวลอ่อนโยนแทนให้คนตรงหน้าตามทันร่างเล็กยังคงแข็งทื่อแต่พอสัมผัสเปลี่ยนไปเขาก็เริ่มตามทันและหาจังหวะตวัดลิ้นกลับไป เขาเริ่มดุนดันลิ้นตัวเองให้สำรวจในปากของฝ่ายตรงข้ามบ้างอีกฝ่ายตกใจเล็กน้อยแต่ก็ตอบรับสัมผัสที่ร่างเล็กมอบให้และสอดประสานกลับไปพอเห็นว่าอีกฝ่ายเรียนรู้เร็วร่า
ปริบๆเปลือกตานวลเปิดขึ้นช้าๆก่อนจะเห็นภาพคนตรงหน้าที่จดจ้องตาไม่กระพริบ"ไทม์!!" ผมตกใจรีบกระเด้งตัวขึ้นอุส่าหลบหน้ามาทั้งวัน มาอยู่นี่ที่ได้ไงเนี่ย"หลบหน้าฉันทำไม" พูดด้วยน้ำเสียงดุ"ปะ...ป่าวไม่ได้หลบ" ผมเฉไฉรีบส่ายมือ"โกหก" เห็นอยู่ชัดๆว่าหลบ"ก็นาย..." จะให้พูดว่าไรอ่ะ ก็เขาจูบผมที่ห้องน้ำแล้วจะให้มองหน้ากันติดได้ไง"โกรธที่ฉันทำแบบนั้นกับนายเหรอ""ไม่ได้โกรธก็แค่..." "แค่?""รู้สึกแปลกๆ" ผมหลบตาพูดในหัวปรากฏภาพในห้องน้ำขึ้นมาอีกครั้งจนรู้สึกเขินสองแก้มค่อยๆขึ้นสีแดงระเรื่อไปจนถึงใบหูผิวหน้าที่ขาวยิ่งทำให้เห็นชัดว่าคนตัวเล็กกำลังเขิน ไทม์เห็นอย่างนั้นก็แอบยิ้มในใจแล้วแกล้งแหย่เล่น"แปลกยังไงหรอ?" เขาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้"..." ผมไม่กล้าสบตาจะให้บอกได้ยังไงว่าหัวใจมันเต้นแรงจนเหมือนจะระเบิดออกมาแล้วเอาแต่คิดถึงเรื่องนั้นซ้ำๆน่ะ เดี๋ยวได้โดนหาว่าเป็นโรคจิตพอดี ผมเลยบ่ายเบี่ยงกลับไปโดยการเอามือสองข้างปิดหูแล้วพูดว่า"ไม่รู้ๆๆๆๆๆ" จากนั้นก็เนียนๆลุกขึ้นเดินออกมา'ขืนอยู่ต่อมีหวังหัวใจได้ระเบิดจริงๆแน่'แต่เขาดันลุกเดินตามมาด้วยนี่สิทั้งยังพยามจะมากอดคอผมอีก ผมเลยได้แต่เบี่ยงตัวหลบไปม
ตึก ตึก ตึก ฝีเท้ารีบเร่งจูงข้อแขนไว้เน้นให้สาวเท้าเดินตามไปโดยที่อีกฝ่ายไม่ยินยอม แต่ถึงอย่างนั้นก็มาถึงจุดหมายที่คิดไว้ นั่นคือป่าหลังโรงเรียนเป็นที่ที่ต้องผ่านตึกล้างเข้าไปลึกๆถึงจะเจอ ด้านในเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่เขียวขอุ่มและยุงชุมเต็มไปหมดโดยรอบมีเสียงนก เสียงแมลงบินก้องไปทั่วให้ความรู้สึกค่อนข้างหลอนเลยทีเดียว เป็นที่ที่ปกติจะไม่ค่อยมีใครย่างกรายเข้ามาเว้นแต่พวกหนีเรียนที่มักจะมาปีนกำแพงข้ามไปเที่ยวอยู่บ่อยๆ เพราะถ้าเดินตรงไปอีกเรื่อยๆลึกเข้าไปจนสุดป่าก็จะเจอกำแพง สามารถปีนออกนอกโรงเรียนไปเที่ยวและกลับเข้ามาโดยที่ไม่มีใครรู้ได้ แต่ติดที่ว่าต้องทายากันยุงมาด้วยเพราะที่นี่ยุงชุมมาก"ปล่อย มันเจ็บ" ผมพยายามสะบัดมือที่อีกฝ่ายจับไว้แน่นแต่ก็ไม่ยอมหลุดสักที"รู้ไหมฉันรอนายหลังตึกล้างทุกวันเลย" โจพูดขึ้นทั้งยังยกยิ้มเจ้าเล่ห์"แม่นาคก็ไม่ใช่ จะรอทำไม" ผมตอบกลับแบบไร้ อารมณ์สุดๆ"ก็เพราะมึงทำกูแสบมากเลยไงคนสวย" เขาแสยะยิ้มก่อนจะกระชากมือที่จับไว้อย่างแรงจนผมเซถลาเข้าไปในอ้อมกอดตามด้วยการรัดผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อย"กูทำไรมึง ปล่อยยย!!" ผมตะคอกใส่พยามยามดีดดิ้นให้หลุดจากพันธนาการแต่ดูเหมือนย
ผลั่ก!! ไทม์ผลักผมเข้ามาในห้องน้ำสาธารณะที่โรงเรียนก่อนที่ตัวเองจะเข้ามาแล้วจัดการปิดประตู"เดี๋ยวจะทำอะ..อุบ" ไม่ทันได้พูดจบริมฝีปากเขาก็เข้าครอบงำจนผมตกตะลึงเบิกตากว้างลำตัวเกร็งจนไม่กล้ากระดิกไปไหน ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมากจนผมไม่ทันตั้งตัว สมองผมกำลังประมวลสถานการณ์ตอนนี้แล้วได้คำตอบว่า 'นี่มันเกิดอะไรขึ้น'เขาถอนริมฝีปากออกช้าๆก่อนจะจ้องหน้าผมที่ตอนนี้นิ่งเงียบเป็นเป่าสาก"อืม อร่อยจริงด้วย" แล้วเขาก็พูดออกมาหน้าตาเฉยในขณะที่ผมกำลังสับสนวุ่นวายทะเลาะกับสมองตัวเองอยู่เงียบๆ 'เมื่อกี้อะไร จูบเหรอ ไม่มันเรียกแตะปาก ทำทำไม เขาแค่อยากลิ้มรสไอติม หรือไม่มีเงินซื้อเลยต้องทำแบบนี้ ห๊ะ ไม่จริงมั้งแท่ง15บาทเอง'"นะ..นายจนเหรอ" พูดอะไรออกไปวะเนี่ย"หืม" เขาเลิกคิ้วเหมือนกำลังงงว่าผมกำลังพูดอะไรที่ไม่เข้ากับสถานการณ์ตอนนี้เอาซะเลย"ฮ่ะๆ..เดี๋ยว..ไปซื้อ..ไอติมให้นะ..ฮ่ะๆ" ผมแค่นเสียงหัวเราะพูดจาตะกุกตะกักเป็นคำๆเกร็งจนทำตัวไม่ถูก นี่พูดไรออกไปวะ หยุดดิ้ก่อนจะยื่นมือไปเพื่อปลดกลอนประตูแต่ยังไม่ทันได้ทำก็ถูกไทม์จับมือไว้เสียก่อนอึก..น้ำลายอึกใหญ่กลืนลงคอ นี่เขาจะทำอะไร"อยากลองกินไอติมรสอื่นไ




![รรร...ก็แค่ตกกระไดพลอยโจน [mpreg]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


