พันธะเมียแสนชัง의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

อัญรสยังคงปวดระบมบริเวณหน้าท้องแทบไม่ทุเลาลงเลย แต่เมื่อบุหลันถาม เธอกลับตอบไปว่าหายดีแล้ว หญิงสูงวัยไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติ แต่ชยุตม์เห็นทุกอย่าง รู้ด้วยว่าเธอยังเจ็บอยู่มาก เห็นจากการที่เห็นเธอก้าวเดินช้าๆ แล้วโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยก็รู้ได้ทันที เขาไม่ได้ทักท้วงอะไร ตั้งใจรอจนกว่าจะได้อยู่ในห้องด้วยกันตามลำพังเสียก่อนหลังมื้อค่ำ ชยุตม์เดินลงไปจากเรือนหลังงาม ยืนคุยบางอย่างกับหัวหน้าคนงานอย่างนายเชิดอยู่ร่วมยี่สิบนาที ถึงได้ยอมกลับขึ้นมาบนเรือนเขาไม่เห็นอัญรสนั่งรับลมอยู่ที่ระเบียงกว้างแล้ว เดาได้ไม่ยากว่าเจ้าตัวคงอยู่ในห้อง ชายหนุ่มตามเข้าไป และนั่นเป็นจังหวะที่เธอกลับออกมาจากห้องน้ำพอดี ใบหน้านวลผ่องยามนี้ปราศจากเครื่องสำอาง เผยผิวขาวกระจ่างใสสมวัยสาวให้ได้เห็นน่ารัก... คือคำเดียวที่ชยุตม์เคยนิยามให้กับอัญรสแต่ปัจจุบันนี้ เขามีให้เพียงแค่ความว่างเปล่าเท่านั้นชยุตม์ไม่ได้พูดอะไร คว้าผ้าเช็ดตัวหายเข้าไปในห้องน้ำอย่างเงียบๆ แม้ช่วงบ่ายแก่จะอาบน้ำไปแล้วรอบหนึ่ง แต่ด้วยอากาศที่ร้อนอบอ้าวของฤดูร้อนอย่างนี้ ต่อให้ต้องอาบทุกชั่วโมงเขาก็ไม่เกี

เมื่อสามีออกจากบ้านไปพร้อมกับเชิดแล้ว คนขับรถที่ชื่อว่าหน่องก็พานายหญิงคนใหม่ขับรถไปยังร้านกาแฟใกล้บ้านทันที อัญรสยิ้มหวานส่งให้เพื่อนสาวนามว่าวิมาลา ก่อนจะวางกระเป๋าสะพายไว้บนเก้าอี้ว่างข้างตัวในตอนที่นั่งลง วิมาลาสั่งลาเต้เย็นให้ตัวเอง ส่วนโกโก้เย็นที่สั่งให้เพื่อนสาวนั้นถูกนำมาเสิร์ฟพอดี“รู้ใจเราตลอดเลยนะวิ” อัญรสยิ้มหวาน อวดรอยกดลึกของลักยิ้มข้างแก้มที่ใครๆ ก็อยากมี“แน่นอน คบกันมาตั้งแต่อนุบาล ไม่รู้ใจยังไงไหว” วิมาลาพูดในตอนที่หยิบหลอดกระทุ้งลงในแก้วซ้ำๆ“เออ วิบอกเราว่ามีเรื่องด่วน เป็นอะไร ทะเลาะกับพีทเหรอ” เธอหมายถึงแฟนหนุ่มของเพื่อน“เปล่า ไม่ใช่หรอก ไม่ได้ทะเลาะ แต่เรามีเรื่องสำคัญที่ไม่กล้าบอกพีทน่ะ” สีหน้าที่ร่าเริงก่อนนี้หายวับไปกับตา เหลือเพียงเค้าความกังวลที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าวิมาลาคบหากับปีเตอร์หรือพีทมานานถึงสองปีแล้ว พีทเป็นลูกครึ่งไทยอังกฤษที่รักจริงหวังแต่ง หลังจากทั้งคู่เรียนจบก็ตั้งใจว่าจะย้ายไปอยู่ด้วยกันที่ต่างประเทศ เพราะวิมาลาเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีใครเหลืออยู่แล้ว เมืองไทยจึ

สามสัปดาห์ต่อมา...ชีวิตของอัญรสเป็นไปอย่างเรียบง่าย ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่แต่ที่บ้านศรัญวิกา ไม่ได้ออกไหน นอกจากเวลาที่ชยุตม์พามารดาของเขาไปซื้อข้าวของเครื่องใช้ที่ห้างสรรพสินค้า หรือออกไปรับประทานอาหารนอกบ้านทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ นั่นแหละเธอถึงได้ติดสอยห้อยตามไปด้วยทั้งคู่ยังคงนอนร่วมเตียงกันเหมือนเดิม แต่มีหมอนข้างกั้นกลางเพิ่มเป็นสองอัน กอปรกับการที่ถูกบ่นย้ำก่อนนอนทุกคืน ทำให้อัญรสนอนหลับไปแบบเกร็งๆ ไม่ค่อยขยับตัวมากนัก ชยุตม์จึงยังคงปลอดภัยดี ไม่ถูกภรรยาจำเป็นยั่วยุให้ต้องลำบากกายใจอีกบุหลันเป็นคนขี้กังวล จึงห่วงเสมอกลัวว่าลูกสะใภ้จะเบื่อที่ต้องอยู่แต่บ้าน ทว่าเมื่อรู้ว่าตอนที่ยังอยู่กับวนิดา เธอก็ถูกสั่งให้เก็บตัวอยู่แต่ในบ้านจนชินแล้ว ไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรเลยกับการต้องอยู่ติดบ้าน นางจึงค่อยคลายใจหายห่วงกระนั้นก็ยังคงชวนกันไปโน่นมานี่ด้วยอยู่บ่อยๆ ไหนจะมีวิมาลาคอยเทียวมาหาอยู่เป็นระยะอีก อัญรสจึงมีความสุขมากขึ้นกว่าเดิมเยอะ ส่วนเรื่องของมารดากับพี่ชายนั้น ไม่มีสิ่งใดคืบหน้าราวกับว่าตัดขาดจากเธอไปแล้วจริงๆ...“แม่ไ

ภูวนัยยิ้มกริ่ม เมื่อได้เห็นวนิดาเล่นละครตบตาลูกสาว...วนิดาไม่รู้สึกผิดเลยด้วยซ้ำที่ใช้ความน่าสงสารหลอกล่อให้อัญรสยอมมาพบที่บ้าน นางสั่งให้สาวใช้เตรียมอาหารกลางวันรอบนโต๊ะ และปล่อยให้ชายโฉดอย่างภูวนัยใส่ยาบางอย่างลงในอาหารไปตามใจชอบ คราวนี้ก็เหลือแค่เพียงรอให้เหยื่อสาวก้าวเข้ามาสู่กับดักที่วางไว้เท่านั้น“หวังว่าคุณจะทำตามสัญญานะคะ” วนิดาทวงถามเมื่อสองสัปดาห์ก่อน นางนำเครื่องเพชรเครื่องทองไปขายใช้หนี้ แต่ภูวนัยกลับมีกลโกง บอกว่าหนี้สินหลายแสนนั้นพอกพูนเพิ่มไปถึงหลักล้านแล้ว ทำให้วนิดาต้องจ่ายจนหมดตัวอย่างไม่มีทางเลือก ไม่เหลือเงินไปต่อทุนในบ่อนอีก หลังจากนั้นอีกหนึ่งสัปดาห์ นางก็บากหน้าไปพบเขา ขอหยิบเงินเพิ่มอีกเกือบล้านเพื่อไปใช้หนี้ให้มาเฟียคุมบ่อนแรกทีเดียวภูวนัยก็จะไม่ยอมให้ เพราะวนิดาผิดเองที่ขาดการติดต่อไปช่วงหนึ่ง ไม่ยอมพูดคุยตกลงกันใหม่ เรื่องที่บอกว่าจะนำตัวอัญรสมาให้ แต่เมื่อวนิดาสัญญาอีกครั้งว่าจะยอมท

ตอนนี้ของเล่นชิ้นโปรดที่เขารักและอยากได้มานานอยู่ในมือแล้ว ไม่จำเป็นต้องร้อนใจหรือทำให้เธอเจ็บตัว ยังมีเวลาอีกมากสำหรับการร่วมรักที่เขาจะไม่มีวันลืม ที่สำคัญกว่านั้น อัญรสเองก็ต้องจดจำความเร่าร้อนของเขาไปตลอดด้วยเช่นกันภูวนัยหยัดกายขึ้นนั่ง บรรจงไล่นิ้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกอย่างใจเย็น แล้วโยนมันไปบนพื้นข้างเตียง เขาไล่สายตามองเรือนร่างของคนที่นอนกระสับกระส่ายแล้วแลบลิ้นเลียริมฝีปาก หื่นกระหายเป็นที่สุดมือใหญ่เลื่อนออกไปแตะที่ชายเสื้อสายเดี่ยว ตั้งใจจะทำให้หญิงสาวเปลือยเปล่าต่อสายตา แต่เสียงประตูที่ถูกกระแทกดังโครมแล้วเปิดผลัวะเข้ามา ทำให้ภูวนัยตกใจจนแทบหงายหลังตกจากเตียง“ไอ้ภูวนัย! ไอ้ชาติหมา!”ชยุตม์จำแทบไม่ได้แล้วว่าในชีวิตนี้เคยเดือดดาลแบบนี้มาก่อนหรือเปล่า เขาตะโกนลั่น ใบหน้าสั่นพอๆ กับริมฝีปากที่เอื้อนเอ่ยชื่อคนสารเลว ร่างสูงแกร่งปราดเข้าไปกระชากไหล่จนภูวนัยเสียหลักหงายหลังลงบนพื้น ชยุตม์ไม่เสียเวลาพูดพร่ำทำเพลงอีก เขาเตะส่งเข้าที่ท้องของภูวนัยเสียเต็มรัก สะบัดเท้าอัดใส่ไม่ยั้งจนอีกฝ่ายร้องโอดโอยดังลั่น“ไอ้เวร! ไอ้ระยำ!