Semua Bab พันธะเมียแสนชัง: Bab 81 - Bab 87

ชยุตม์ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผลการตรวจเป็นอย่างไรบ้าง...เขาพยายามถาม แต่กลับไม่มีคำพูดใดตอบกลับมา นอกจากสายตาที่เย็นชามากขึ้นกว่าเดิม เขาโทรศัพท์ไปปรึกษาอิชย์ รวมทั้งบอกความคืบหน้าเรื่องการง้อเมียให้มารดาฟัง ทุกคนต่างก็บอกว่าให้เขาใจเย็นๆ อดทนต่อไปจนกว่าจะทำให้อัญรสสัมผัสได้ว่าเขารู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ แต่ชยุตม์คิดว่าทุกอย่างกำลังมืดแปดด้านไปหมด เพราะเธอไม่เปิดโอกาสให้เขาได้แสดงออกเลย ไม่ว่าทางใดก็ตาม‘ถ้าก้าวเข้ามาในบ้านแม้แต่ก้าวเดียว เห็นดีกันแน่’อัญรสไม่ขังตัวเองอยู่แต่ข้างในบ้านแล้ว เธอเปิดประตูและหน้าต่างทุกบานเหมือนอย่างที่เคยทำเสมอในช่วงกลางวัน พร้อมกับยื่นคำขาดด้วยท่าทางจริงจังจนชยุตม์ไม่กล้าละเมิด จากคนที่เคยเป็นฝ่ายควบคุมทุกอย่าง ตอนนี้กลายมาเป็นคนที่ถูกควบคุมเสียบ้าง อัญรสแสนจะสะใจ ส่วนชยุตม์ได้แต่ก้มหน้ารับกรรม กลายเป็นเสือสิ้นลายขึ้นมาเสียดื้อๆ“เอม... เอมจ๋า เอมทำอะไรอยู่น่ะ ไม่คิดจะลงมาเดินรับลมให้ร่างกายแข็งแรงหน่อยเหรอที่รัก”เสียงทุ้มตะโกนแว่วขึ้นมาให้ได้ยิน อัญรสเบ้ปาก ไม่ได้ยินดียินร้ายใดๆ กับคำหวานพวกนั้น เธอไม่ลืมหรอกว่าวันนั้นที่พูดความจริงเรื่องมะปราง เขาด่าทอเธอว่

“ใครบอกล่ะว่าพี่ถอดใจ พี่ตะโกนบอกเอมแล้วว่ามีธุระด่วน แต่เอมไม่ตอบ พี่ก็คิดว่าเอมคงจะหลับหรือไม่ก็รำคาญ พี่ไม่อยากรบกวนก็เลยรีบกลับไปจัดการธุระสำคัญที่บ้าน งานก่อสร้างที่รีสอร์ตสาขาสองมีปัญหาน่ะ ไอ้เชิดมันจัดการเองไม่ได้ พี่ก็เลยต้องรีบกลับไปเคลียร์ กว่าจะเสร็จก็ค่ำ จะโทร. บอกเอม พี่ก็ไม่มีเบอร์ใหม่ของเอม พี่ห่วงเอมแทบตาย พอเสร็จธุระแล้วพี่ก็เลยรีบขับรถกลับมาที่นี่ แล้วรถก็ดันเสียอยู่ตรงปากทาง พี่ก็เลยทิ้งไว้นั่นแล้วเดินมาที่นี่ เห็นพวกเวรนั่นกำลังพยายามงัดประตูด้านหน้า พี่เลยปีนรั้วลัดเลาะผ่านโรงรถมาในครัวข้างล่าง แล้วก็งัดเข้ามาในตัวบ้านได้ก่อนพวกมันนี่แหละ” เขาอธิบายให้ฟังอย่างละเอียด ไม่ต้องการให้เธอคิดว่าถูกเขาทอดทิ้ง เขาสัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วว่าจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจอีกเด็ดขาด“ใครจะไปรู้ล่ะ ก็เอมเห็นพี่ชินเอากระเป๋าเสื้อผ้าโยนใส่รถไปด้วย แล้วในเต็นท์ก็ไม่มีข้าวของของพี่ชินเลย เป็นใครก็ต้องคิดว่าพี่ชินถอดใจ แล้วก็คงไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว”เธอยังคงโอบกอดเขาเอาไว้แน่น แต่เงยหน้าขึ้นมองสบตากันผ่านความมืด ชยุตม์เลื่อนมือขึ้นมาประคองแก้มนุ่มเนียนทั้งสองข้างเอาไว้ ยามนี้มือของเขาเ

“ขอบคุณนะที่ยอมให้พี่เข้ามาในบ้านสักที ไม่สิ... พี่งัดประตูหลังเข้ามาเองต่างหาก” ชยุตม์หัวเราะเบาๆ ในตอนที่บรรจงปลดกระดุมออกทีละเม็ด หญิงสาวแสร้งสนใจอยู่กับกล่องอุปกรณ์ทำแผล ไม่ยอมมองทรวงอกขาวโพลนบึกบึนกับแววตาเร่าร้อนของเขาให้รู้สึกประหม่า“เอมต้องขอบคุณมากกว่านะที่พี่ชินงัดประตูเข้ามา ไม่งั้นเอมคง...”เธอพูดไม่จบ เพราะเขาแทรกขึ้นเสียก่อน“จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเอมทั้งนั้น พี่ไม่มีวันทอดทิ้งเอมหรอก พี่ขอโทษนะที่หายไปจนมืดค่ำแบบนี้”“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ เอมทำให้พี่ชินทนไม่ไหวเอง”“ใช่ เอมทำให้พี่ทนไม่ไหวจริงๆ”ถ้อยคำนี้ทำให้อัญรสเงยหน้าขึ้นสบตาทันทีชยุตม์ไม่ลังเลเลยในตอนที่ดึงตัวเธอให้ขยับนั่งลงบนตัก มือใหญ่รั้งต้นคอเล็กระหงเอาไว้แน่น ก่อนจะโผเข้าไปบดจูบดูดดื่ม หญิงสาวจิกเล็บลงบนไหล่กว้าง ส่งเสียงขัดขืนในลำคอ แต่เขาไม่ปล่อย ตะโบมหิวโหยจนร่างบางสั่นสะท้านด้วยความซ่านสยิว“อื้อ” หญิงสาวครางประท้วง หากเขาไม่ยอมละริมฝีปากห่างออกไป เธอคงขาดใจตายแน่“นี่แหละที่เอมทำให้พี่ทนไม่ไหว พี่อยากจูบ อยากกอด อยาก...”ชายหนุ่มยอมปลดปล่อยเรียวปากอิ่มที่เห่อบวมขึ้นทันตาเห็นให้เป็นอิสระ เขาพึมพำชิดริมฝี

หนึ่งปีต่อมา…นับตั้งแต่ชยุตม์กับอัญรสย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านศรัญวิกาด้วยกันอีกครั้ง ทั้งคู่ก็ดูรักใคร่และเข้าอกเข้าใจกันมากขึ้น แน่นอนว่ามันก็ทำให้บุหลันผู้เป็นแม่ พลอยยิ้มแย้มอย่างมีความสุขตามไปด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะในเวลาที่ลูกชายเอาอกเอาใจสะใภ้คนสวยจนออกนอกหน้าไม่ว่าอัญรสจะเดิน ยืน นั่งหรือนอน ชายหนุ่มก็คอยรุดเข้าไปช่วยจัดแจงอยู่เกือบตลอดเวลา เขาแทบไม่ยอมอยู่ห่างไกลจากตัวเธอเลย เรียกได้ว่าเห่อทั้งลูกทั้งเมียจนใคร ๆ เห็นก็อดอิจฉาไม่ได้แม้แต่ตอนที่ต้องออกไปทำงาน เขาก็จะเทียวไปเทียวมาอยู่เกือบทั้งวัน ต่อให้เหนื่อยแค่ไหน เขาก็จะพูดอยู่เสมอว่าการได้เห็นหน้าอัญรสและได้จุมพิตลงบนท้องกลมกลึงที่ใหญ่โตขึ้นทุกวัน มันทำให้เขาหายเหนื่อยแทบเป็นปลิดทิ้งเลยทีเดียวอัญรสยิ้มกับตัวเอง พูดคุยกับลูกในท้องอยู่ทุกวันว่าเธอคิดไม่ผิดจริงๆ ที่ยอมใจอ่อนให้โอกาสชยุตม์และตามเขากลับมาอยู่ที่บ้านศรัญวิกาอีกครั้ง ชายหนุ่มดูแลทั้งร่างกายและจิตใจของเธอ เยียวยาบาดแผลทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นจนมันสมานและหายดีในที่สุด อัญรสรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่เลือกรักและได้เขามาเป็นสามีเวลาที่ผ่านล่วงเลยมานานกว่าหนึ่งปีทำให้พยานรักตั