Semua Bab ยั่วรักสายรหัสสุดที่รัก (PWP): Bab 11 - Bab 18

แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้อง บนเตียงกว้างขนาด 5 ฟุต ร่างของวนิสานอนหลับตาพริ้ม เปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มยังแนบชิดกับเขาไม่ห่างคนร่างหนายังไม่ลืมตาดี แต่รู้ตัวทันทีเมื่อมีอะไรบางอย่างกำลัง ตื่น ก่อนเขา…ร่างหนากระตุกเบาๆ เมื่อสัมผัสถึงความตึงเครียดกลางกายที่กำลังแข็งขึงแน่นเปรี๊ยะ ชี้โด่ขึ้นมาตามธรรมชาติของยามเช้า แต่เมื่อมีร่างนุ่มแนบข้างกายแบบนี้ มันก็อดไม่ได้ที่จะปั่นป่วนไปทั้งตัวขึ้นอีกเป็นหลายเท่าเขาหันใบหน้าไปซุกซอกคอเธอ สูดกลิ่นหอมจากผิวเนียนที่ยังอุ่นกรุ่นจากเมื่อคืน มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเธอเบาๆ แล้วเลื่อนต่ำลงเรื่อยๆ …บีบเคล้นตรงสะโพกกลึง“อืม…”เสียงครางอู้อี้ในลำคอดังขึ้นขณะที่เขาขยับตัวแนบเข้าหาเธอมากขึ้น ความแข็งขึงเบียดเข้าหาเนินสะโพกนุ่มอย่างห้ามไม่ได้วนิสายังคงหลับตาอยู่ หายใจสม่ำเสมอ แต่ริมฝีปากกลับเผยอเล็กน้อยราวกับกำลังฝันหวานมือใหญ่ค่อย ๆ แหวกผ้าห่มออก เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่นอนสงบนิ่งอย่างไร้เดียงสา แต่กลับเย้ายวนจนเขาไม่อาจละสายตา ซ้ำยังขยับเข้าใกล้ช้า ๆ ลำกายที่แข็งขึงอย่างควบคุมไม่อยู่แนบชิดลงบนแผ่นหลังบาง บดขยี้แล้วซู้ดปากเ

เสียงเพลงแนวอัลเทอร์เนทีฟร็อกดังกระหึ่มเคล้ากับกลิ่นควันบุหรี่และกลิ่นอายของแอลกอฮอล์อบอวลไปทั่วร้าน บรรยากาศยามค่ำคืนพลุกพล่านไปด้วยผู้คนที่มาปลดปล่อยความเครียด เตชินท์กับโจนาธานนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมสุดในร้านประจำ สายตาของเตชินท์ทอดมองเลยออกไปนอกกระจกใสด้วยแววตากึ่งสนุก ส่วนโจนาธาน… มือถือแก้วเหล้าพร่องลงเรื่อย ๆ ก่อนเขาจะยกมือเรียกพนักงานอีกครั้งโดยไม่ต้องรอให้หมดแก้วไม่ทันไร กวินก็เดินเข้ามาที่โต๊ะ ใบหน้าติดงัวเงียจากการถูกปลุกกลางดึก“มีอะไรพี่โจ? ทำไมดูเครียดจัง”เขาทรุดตัวลงนั่งตรงข้าม พลางรับแก้วจากเตชินท์มาจิบเบา ๆ ดวงตามองอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง โจนาธานยังไม่ตอบในทันที เขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่มจนหมด ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่“…อลิสจะกลับไทย”เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นในที่สุด ทำลายความเงียบที่ปกคลุมรอบโต๊ะ ใบหน้าคมเข้มฉายแววปั่นป่วนที่ไม่อาจกลั้นไว้ ทั้งเตชินท์และกวินนิ่งไปทันที ชื่อนั้น… พวกเขารู้ดีว่าหมายถึงอะไรอลิส…รักแรกที่ฝังแน่นในใจของโจนาธาน ผู้หญิงที่เขาไม่เคยลืม และไม่เคยเลิกรอ … แต่ตอนนี้...เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกที่ว่านั้นมันยังคงเหมือนเดิมรึเปล่ากวินหรี

ครืดด…เอี๊ยดด…เสียงเบรกของรถยนต์คันหรูดังกระแทกพื้นลานจอดจนร่างบางแทบหัวทิ่ม ดีที่เข็มขัดนิรภัยยังคาดอยู่ ไม่งั้นเธอคงได้ฝังหน้าลงคอนโซลแน่ๆ“พี่โจ!”เธอร้องขึ้นด้วยความตกใจ แต่ไม่มีเสียงตอบกลับใด ๆ จากเขา ประตูฝั่งคนขับเปิดออกอย่างแรง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นคอนกรีตดังกังวาน ไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูฝั่งเธอก็เปิดออก แล้วร่างหนาก็โน้มเข้ามาหาเธอ“พี่จะทำอะไร!?”เธอเบิกตากว้าง ยังไม่ทันตั้งตัว ร่างบางก็ถูกเขาอุ้มขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดายราวกับตุ๊กตาตัวเบาหวิว“ว้าย! พี่โจ!!”เธอทั้งทุบ ทั้งดิ้น ทั้งหวีดร้องเบา ๆ ด้วยความตกใจและอับอาย“อย่าดิ้น!!”เขาพูดเสียงเรียบลอดไรฟัน…แต่เสียงนั้นแหบพร่าและเครียดขึงจนน่ากลัว ฝ่ามือหนาตีก้นเธอกลับเบา ๆ มือหนาบีบที่ต้นขาอย่างจงใจ เขาเดินดิ่งเข้าตึกโดยไม่สนใจว่าใครจะมอง ไม่สนว่ากล้องวงจรปิดจะจับภาพไว้ ไม่สนแม้แต่สายตาของพนักงานที่ลอบหันมามองอย่างตกตะลึงและเพียงไม่นานหลังประตูห้องก็ถูกปิดลง“ปึก!”แผ่นหลังเธอก็แนบชิดกับบานประตู มือหนาตรึงข้อมือเธอไว้ทั้งสองข้างด้วยมือของเขาเพียงข้างเดียว“คิดจะหนี?”เสียงของเขาต่ำพร่า ดวงตาร้อนระอุราวกับไฟ ใบหน้าคมก้มต่ำ

คนตัวเล็กเดินดุ่มๆ ลงจากตึกเรียนตรงไปยังลานจอดรถใต้ตึกสถาปัตย์ ที่มุมค่อนข้างลับตา ผู้คนก็ไม่พลุกพล่านเท่าไหร่นักในช่วงพักกลางวันแบบนี้ อีกอย่างคนเจ้าเล่ห์ก็น่าจะเลือกมุมที่ดูลับตาคนที่สุดเสียงรองเท้าคัทชูเล็กกระทบพื้นดังเบาๆ แต่ไม่เบาพอจะหลุดพ้นจากสายตาเพื่อนสนิท“นิสา แกจะไปไหนน่ะ?”เสียงพลอยชมพูเอ่ยถามขึ้นจากด้านหลังวนิสาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหันมาตอบ“พอดี…จะไปเอาของที่รถพี่โจน่ะ”“อ้อเหรอ… ให้ฉันไปเป็นเพื่อนมั้ย?”น้ำเสียงเธอฟังดูใสซื่อแต่สายตาก็จับจ้องเพื่อนรักอย่างไม่ไว้ใจ คนถูกถามมีท่าทีอึกอักเล็กน้อย ก่อนหลบตาแล้วตอบเบา ๆ“ไม่เป็นไรจ้ะพลอย พี่โจ…มีเรื่องจะคุยกับฉันด้วยนิดหน่อย”“อื้อหือออ…แค่นั้นเองน่ะหราา…”พลอยชมพูทำตาวาวเหมือนรู้ทันทุกอย่าง ก่อนจะหัวเราะคิกอย่างคนรู้ทัน“บ้า…”“เอ๊า!! มาว่าคนที่รู้ทันแกซะงั้น”“ยัยพลอย!!”“โอเคๆ …งั้นตามสบายเลยนะ ฉันจะไปกินข้าวกับแม็กซ์กับจีพอดี” แล้วพลอยชมพูก็โน้มตัวมากระซิบข้างหูเพื่อนรัก “ไปนาน ๆ เลยก็ได้นะ…” ยิ้มล้อเลียนแบบนางร้ายสายซัพพอต“บ้า!”วนิสาหันไปค้อนแรงแต่หน้าแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด….เสียงฝีเท้าคนตัวเล็กชะงักลงเมื่อเห็น