บททั้งหมดของ เล่ห์มารซาตานทมิฬ: บทที่ 11 - บทที่ 20

ในช่วงมัธยมปลายได้คบหากับพชิรามีชื่อเล่นว่าแก้ว เธอเป็นมารดาของภัทรวนันต์และเป็นเพื่อนรักกับจันทร์ระวีที่เรียนห้องเดียวกัน คุณากรขอร้องให้จันทร์ระวีช่วยเหลือในเรื่องหัวใจ โดยการเป็นแม่สื่อให้ด้วยความเต็มใจ ความรักของเขาดูจะเบ่งบานมีความสุขหากไม่เพราะบิดามารดาของพชิรารู้ความจริงและขัดขวางทุกวิถีทาง พรากหญิงสาวอันเป็นที่รักไปแต่งงานกับคนอื่น ในช่วงที่เรียนจบม.ปลาย บังคับไม่ให้หญิงสาวเรียนต่อ เหตุผลเพียงเพราะเขาจนเมื่อพชิราแต่งงานไปกับภานุ บิดาของภัทรวนันต์ ทำให้คุณากรเสียใจเมามายไม่ได้สติ ในวันนั้นเองที่จันทร์ระวีนำจดหมายของพชิรามาให้ ชายหนุ่มได้เผลอปลุกปล้ำจนเธอตกเป็นเมียของเขา ดังนั้นเขาเป็นลูกผู้ชายพอจึงรับผิดชอบจันทร์ระวี แม้จะยากจนแต่ยังมีความเป็นคน เขากับจันทร์ระวีจึงไปขอขมาบิดามารดาของหญิงสาว ทั้งบุญพาและจันทร์ฉายต่างเอ็นดูคุณากรอยู่ก่อนแล้ว นอกจากจะไม่ตำหนิยังยินดียกบุตรสาวให้ เป็นที่อิจฉาของใครๆ หาว่าเขาตกถังข้าวสาร ได้ภรรยารวย ซึ่งเป็นทายาทคนเดียวของไร่บารมีที่มีเนื้อที่กว้างขวางและฐานะแสนจะร่ำรวยคุณากรไม่สนใจเสียงคนอื่น มุ่งมั่นทำงานอย่างดีเยี่ยม และตั้งใจเรียนพร้อมๆ กับจั

แต่คนอย่างเขาหรือจะยอมเสียฟอร์ม แม้จะอยากรับผิดชอบยัยเด็กนั่นขนาดไหน แต่ใครจะยอมรับให้เสียหน้ากัน“พี่คุณไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้นะคะ จริงๆ แล้วเราไม่ได้มีอะไรกัน พี่คุณแค่เข้ามาขอบใจพัดเรื่องของขวัญก็เท่านั้นเองค่ะ”“ถ้าเท่านั้นจริง ทำไมหนูต้องกรีดร้องตกใจ และทำไมตาคุณถึงมีแผลที่หัวเหมือนโดนอะไรฟาดแบบนั้น” จันทร์ระวีดึงร่างเด็กสาวให้ประจันหน้าเพื่อสบตาเค้นหาความจริง“เอ่อ... คือว่าพัด... พัด...” คนไม่ชอบโกหกอึกอัก เหลือบสายตามองคนที่ตกกระไดพลอยโจนกับเธอด้วย นอกจากเขาจะไม่แก้ตัวใดๆ ยังไม่ช่วยเธออีก“ไม่อยากแต่งงานกับฉันขนาดนี้เลยเหรอภัทรวนันต์ ถึงได้สร้างเรื่องโกหก จะให้ฉันพูดหรือเปล่าว่าก่อนหน้านี้ฉันจูบเธอไปกี่ที ฉัน...”“พอเถอะค่ะ” ภัทรวนันต์หน้าซีดสลับแดง ห้ามปรามเสียงสั่นอย่างอับอาย ใบหน้าแดงจัดลามไปถึงใบหู“ตาเถร! ตาคุณ นี่ลูกรังแกน้องถึงขนาดนี้เลยเหรอลูก” จันทร์ระวียกมือขึ้นทาบอก“สรุปว่าแกจะแต่งงานกับหนูพัดจริงๆ ตกลงว่านี่เป็นความต้องการของตัวแกเอง ฉันกับแม่ของแกไม่ได้บังคับใช่ไหม” แม้ลึกๆ คุณากรจะดีใจ แต่ปกปิดอาการเอาไว้มิดชิด มีเพียงภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากเท่านั้นที่เข้าใจและรับ

แต่งเร็วก็ดีสิ ท่านคิดในใจ ไม่คิดว่าบุตรชายจะใจร้อนขนาดนี้“งั้นฉันคงต้องหาฤกษ์เร็วๆ สินะ แกจะได้ทำงานสักที” คุณากรดักคอลูกชาย ก่อนหันมาเลิกคิ้วถามหน้านิ่ง คุณธรรมตีหน้านิ่งกลับไปอย่างมีฟอร์ม ก่อนตอบคล้ายๆ กับว่าไม่ได้สลักสำคัญอะไร“แล้วแต่พ่อเถอะครับ ผมน่ะอะไรก็ได้”บ๊ะ! ไอ้ลูกคนนี้ มันเกิดจะมาอะไรก็ได้ ไม่เรื่องมากอะไรตอนนี้ ทีเมื่อก่อนโมโหหนีไปเรียนต่อ แต่คุณากรก็ไม่พูดออกมาว่าตนคิดอะไร แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เขาเอง... รักและเอ็นดูภัทรวนันต์มาก อยากได้มาเป็นลูกสาวนานแล้ว คุณธรรมเองจะต้องรักเด็กสาวที่แสนดีและขยันคนนี้แน่นอน เขาคิดเช่นนั้น“พ่อจะถามผมแค่นี้เหรอครับ” คุณธรรมเอ่ยถามบิดา ในใจกำลังร้อนรนคิดไปถึงว่าที่เจ้าสาวกับเด็กในบ้าน แต่สีหน้าที่แสดงออกยังเฉยเมยเหมือนไม่ได้รีบร้อนกังวลดั่งจิตใจ“แม่แกคงหาฤกษ์หายามได้เร็วๆ นี้ แล้วถ้าฤกษ์แกปีหน้า แกไม่ต้องทำงานทำการเลยหรือไง” คุณากรถามกลับ เขาเองก็ยังไม่รู้ว่าจะได้ฤกษ์วันไหนกันแน่ คิดไปคิดมากลับเกิดความรู้สึกว่าบีบบังคับภัทรวนันต์จนเกินไป เด็กสาวยังเรียนไม่จบและยังเด็กอยู่มาก“งั้นหมั้นไว้ก่อนสิครับ หรือไม่ต้องหาฤกษ์ยามอะไร เอาฤกษ์สะดวก”

จะได้ยอมเขาสักที ไม่ผลักไสกันอีก“ทำสิ่งที่เธอต้องการไง ทำตัวเป็นสามีของเธอ เธอจะได้ไม่ยกฉันให้ใครอีก เห็นไหมว่าฉันทำตามคำพูดของเธอทุกประการ”“ไม่นะคะ พี่คุณไม่เข้าใจหรือไง พัดหมายถึงพี่เดียร์ อ๊ายย!!” ภัทรวนันต์สะดุ้งเมื่อคมฟันขาวสะอาดขบกัดที่ยอดถันของเธอผ่านเนื้อผ้าชุดนอนที่เธอสวมใส่อยู่“ไม่เกี่ยวกับเดียร์ ตอนนี้ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น เพราะฉันจะยัดเยียดตัวเองให้เป็นสามีเธออย่างสมบูรณ์แบบ” เขาประกาศเจตนารมณ์ชัดเจน และรุดหน้าทำโดยไม่ยอมให้เธอได้ขัดขืนแต่อย่างใดเตียงกว้างสั่นไหวยวบยาบไปตามแรงกอดปล้ำของคนทั้งคู่ กางเกงนอนถูกมือหนาดึงลงไปค้างอยู่ที่ขาขาวเนียน หญิงสาวเองไม่ยอมง่ายๆ เธอพยายามดึงกลับมาสู่เอวบางอีกครั้ง จึงเกิดการยื้อแย่งกันขึ้นมาและมันถูกดึงลงไปอีกจนได้ สุดท้ายแรงกำลังของคนที่มากกว่าเป็นฝ่ายกระชากกางเกงนอนของเธอลงไปยังข้อเท้าบางได้เป็นผลสำเร็จต้นขาขาวเนียนปรากฏแก่สายตาคมที่จดจ้องอย่างตะลึงตะลาน ภัทรวนันต์หน้าแดงจัดเมื่อเขาสามารถถอดกางเกงนอนของเธอได้ มือหนาไล้ไปตามเอวบางที่เล็กคอดน่ารัก เธอปัดมือเขาออก สัญชาตญาณการช่วยเหลือและปกป้องตัวเองมีอย่างเต็มเปี่ยม สมองน้อยๆ หาทาง

แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินคำพูดปลอบที่อ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ“ช่วยหน่อย ไม่ไหวแล้ว จะไม่รังแกอีก ให้นอนหลับสบายจนกว่าจะลุกอ่านหนังสือ” เขาลูบศีรษะเธอไปมาคล้ายให้เธอสงบลง หญิงสาวหลับตาปี๋ทำตามที่เขาต้องการด้วยความอับอาย “ลืมตาสิพัด ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก” น้ำเสียงอ่อนโยนทำให้ภัทรวนันต์ลืมตามองปริบๆ “อย่าให้ฟันถูกพี่นะ” เขาสอนให้เธอดูดกลืนเขาอย่างที่ผู้หญิงควรปรนนิบัติผู้ชายหญิงสาวมองใบหน้าเหยเก ลำคอที่ปูดโปนด้วยเส้นเลือดเกร็งค้างพร้อมกับเสียงคำรามที่หนักหน่วง เขาจับมือเธอไปวางที่ความแข็งกร้าวให้เธอขยับมือตลอดความยาว เธอทำตามตาปริบๆ รู้สึกแปลกๆ กับการสัมผัสแนบชิดกันและกัน เขาเคล้นคลึงทรวงอกอิ่ม สะกิดยอดอกอย่างเพลิดเพลิน ขณะที่ขยับสะโพกป้อนเนื้อกายชายในโพรงปากร้อนของเด็กสาวหัวสมองน้อยๆ หมุนติ้วๆ ทำตามการชักนำของชายหนุ่มด้วยความไร้เดียงสา คุณธรรมขยับสะโพกสอบเข้าออกในโพรงปากฉ่ำชื้นอันอุดมไปด้วยหยาดน้ำหวานและความอุ่นร้อน เขาคำรามอย่างหนักหน่วงเมื่อบรรลุจุดหมายปลายทางอย่างรุนแรง ร่างสูงพลิกกายลงนอนเคียงข้าง หอบหายใจระรัวเมื่อได้ปลดปล่อยความสุขสมอย่างที่คาดหวังภัทรวนันต์เผลอกลืนกินธารร้อนร