บททั้งหมดของ เล่ห์มารซาตานทมิฬ: บทที่ 31 - บทที่ 40

“นอนเถอะลูก เรามีอะไรที่จะต้องทำอีกมากมาย”เสียงอ่อนโยนปลุกปลอบบุตรสาวให้นอนหลับลง ภัทรวนันต์ในวัยสิบสองขวบค่อยๆ หลับอย่างเหนื่อยอ่อน ใบหน้าและเสื้อผ้ามอมแมม มีเพียงแขนนิ่มๆ ของมารดาที่ใช้รองแทนหมอนในค่ำคืนที่แสนเหน็บหนาว...พชิราจัดการกับงานศพสามีอย่างรวดเร็วตามพิธีทางศาสนา ญาติๆ ทางครอบครัวของภานุไม่สนใจไยดีเมื่อรู้ว่าสามีประสบปัญหา อีกทั้งครอบครัวของเขาไม่เคยยอมรับผู้หญิงยากจนอย่างเธอและลูกสาวที่กำเนิดเกิดมา ภานุเองรักพชิรามากจึงเลือกภรรยาและลูกมากกว่าญาติพี่น้องของตน แม้กระนั้นพอทราบข่าวก็มาร่วมงานศพ ก็มีแต่คำด่าว่าประชดประชันกระแทกกระทั้นตลอดงานว่าเธอเป็นตัวกาลกิณี กินผัว ทำให้ผัวตาย ครอบครัวฉิบหาย วอดวาย และกิจการเจ๊งถูกยึด ถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามทำให้พชิราเลิกล้มความตั้งใจที่จะให้ญาติฝ่ายสามีอุปการะภัทรวนันต์เอาไว้ เพราะทางนั้นก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรเหมือนกัน เนื่องจากญาติพี่น้องของสามีก็ผลาญเงินไปเยอะ แถมยังขี้เกียจ ติดการพนันจนบ้านก็แทบจะถูกยึดและยังยักยอกเงินไปเป็นจำนวนมาก จนบริษัทถึงกาลวิบัติ แต่ไม่เคยสำนึก กลับด่าว่าว่าเป็นความผิดของคนอื่น ไม่เคยมองความผิดของตัวเอง คิดได้เช่นนั้น

แม้จะดูงมงายและไร้ค่าในสายตาใครๆ แต่คนที่กำลังหมดหวังลงไปทุกทีก็ยังแอบหวัง มันเป็นสิ่งเล็กๆ ที่ทำให้เธอมีชีวิตอยู่ พชิราขอให้สามีที่ล่วงลับจงดลบันดาลให้คนที่เธอรอคอยมาหาในเร็ววัน ก่อนที่เธอจะหมดลมหายใจในที่สุดความหวังในชีวิตสุดท้ายของเธอก็ปรากฏเมื่อคุณากร ชายหนุ่มซึ่งเป็นรักแรกปรากฏกายขึ้นพร้อมด้วยเพื่อนรักอย่างจันทร์ระวี ทั้งสองดูร้อนรนและตกใจมาก ขอโทษขอโพยที่เพิ่งรู้ข่าวพชิรารู้สึกเหมือนความหนักหน่วงในจิตใจของเธอได้ผ่อนคลาย เหมือนกับว่าโรคร้ายในร่างกายทำอะไรเธอไม่ได้ ทุกอย่างเบาหวิว รู้สึกว่าตัวเธอสบายขึ้นเหมือนไม่ได้เจ็บป่วยใดๆ“พะ... พัด ไหว้คุณลุงกับคุณป้าสิลูก” พชิราสั่งบุตรสาวเสียงแหบแห้ง น้ำตารินไหลจากหางตาแต่ไม่มีเสียงสะอื้น ดวงตาที่แห้งแล้งกลับสดใสขึ้นอีกครั้งเหมือนเจอน้ำทิพย์ชุ่มฉ่ำภัทรวนันต์ไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองอย่างงงๆ เพราะไม่เคยรู้จักมาก่อน“แก้วทำไมป่วยหนักขนาดนี้ และทำไมเพิ่งส่งข่าว รู้ไหมว่าระวีกับกรแทบจะเหาะมาเลยเมื่อรู้ข่าว พวกเราไปต่างจังหวัดมาเลยไม่ได้อ่านจดหมายจากแก้ว” จันทร์ระวีตรงเข้ากุมมือเพื่อนรักเอาไว้ น้ำตาพานจะไหลเมื่อเห็นสภาพของเพื่อน ก้อนแข็งๆ ขึ้นมาจุก

หลังจากใส่บาตรเรียบร้อยแล้ว เด็กสาวจึงเข้าไร่ไปช่วยแม่ครัวทำอาหาร ซึ่งเป็นงานประจำทุกวันหยุดเสาร์อาทิตย์ แต่ตอนนี้เธอปิดเทอมจึงคิดว่าจะมาช่วยในทุกๆ วัน คราแรกก็ตั้งใจเอาไว้ว่าจะเรียนอย่างที่อัครเดชบอกเพื่อหาความรู้เพิ่มเติม แต่เพราะคำพูดของคุณธรรม ทำให้เธอได้คิด เธอจะไปขอคุณากรและจันทร์ระวีอยู่แล้วเชียว แต่คุณธรรมบอกว่าเธอไม่ควรเรียนควรช่วยเหลืองานในไร่มากกว่า เพื่อตอบแทนบุญคุณข้าวแดงแกงร้อน ไม่ใช่เอาแต่สบายหนีไปเรียน ได้ยินแบบนั้นจะให้เธอไปเรียนก็กระไรอยู่ เพราะเขาจะหาว่าเธอไร้น้ำใจอีกจนได้ดวงตาสวยเหม่อมองออกไปอย่างเลื่อนลอย เขาหายไปกับชญาณิศาทั้งคืน คงพักค้างคืนที่บ้านของอีกฝ่าย แค่คิดก็รู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก ความรักเป็นเรื่องที่ห้ามกันได้ยาก แต่ถ้ารักแล้วเป็นรักเขาข้างเดียวมันเจ็บปวดมากมายนักเมื่อรักไม่ได้สมหวังดั่งใจหมาย“อื้อ...”คุณธรรมครางอย่างมึนงง รู้สึกสมองหนักอึ้ง ตาแทบลืมไม่ขึ้น เขายังจับต้นชนปลายอะไรไม่ถูก แล้วร่างกายที่เปลือยเปล่าอีก คราบความรักที่อยู่หว่างขาเหมือนเขาผ่านการร่วมรักมา เมื่อคืนใช่... เขาฝันว่าร่วมรักกับภัทรวนันต์ หรือว่า…คุณธรรมหันขวับไปมองหญิงสาวที่น

ชญาณิศาเดินมาจับมือนิ่มๆ ของเด็กสาวเอาไว้อย่างขออภัย คุณธรรมอยากจะอ้วกกับบทบาทของชญาณิศา แต่ก็นิ่งเอาไว้ ถ้าไม่เพราะธนายุทธ เขาจับโยนผู้หญิงคนนี้ออกไปแล้วง“พี่เดียร์อย่าพูดแบบนั้นสิคะ พัดกับพี่คุณเราไม่มีอะไรกันจริงๆ แต่พี่เดียร์เสียหายขนาดนี้ พี่คุณต้องรับผิดชอบพี่เดียร์ค่ะ” ภัทรวนันต์ตอบอย่างจริงใจ ทำให้ชญาณิศาจนคำพูดที่จะตอบโต้กลับไปอีกยัยเด็กนี่ก็อีก เอาเถอะ ปล่อยไปก่อน คืนนี้ถ้าตกเป็นของเขาแล้ว ยังจะพูดแบบนี้อีกไหม ฮึ่ย!!! คุณธรรมสบถในใจอย่างเดือดดาล ปวดหัวชะมัดยาด“เอาเป็นว่าทุกอย่างตามนี้แล้วกัน ในเมื่อแกเลือกแล้ว หนูเดียร์จะอยู่ที่นี่หรือจะกลับบ้านก็ตามสบาย ไร่บารมียินดีต้อนรับ ในเมื่ออีกหน่อยต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว” คุณากรสรุปความทั้งหมด และทุกคนก็เงียบกริบไม่มีใครคัดค้านอันใดอีก“ขอบคุณค่ะคุณลุง” ชญาณิศาไหว้ผู้ใหญ่ของคุณธรรมทุกคนอย่างอ่อนน้อมทุกคนนั่งคุยกันต่ออีก ภัทรวนันต์เห็นว่าเธอนั่งอยู่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร ดูจะเป็นส่วนเกินด้วยซ้ำจึงขอปลีกตัวออกมา โดยไม่รู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งแอบมองเธออยู่ตลอดภัทรวนันต์เดินเลี่ยงออกมาอย่างเลื่อนลอย เธอพยายามเก็บกักน้ำตาเอาไว้ แต่มันดูไร้ผล

เขาแค่เห็นเธอเป็นเด็กในบ้านคนหนึ่งเท่านั้น เธอควรเตือนตัวเองให้รู้สถานะของตนเอาไว้“งั้นทานข้าวทานยาซะนะ แล้วก็พักผ่อนมากๆ จะได้หายเร็วๆ” ชญาณิศาก้มลงจุ๊บที่หน้าผากเล็กของภัทรวนันต์ ก่อนจะยิ้มให้อย่างอบอุ่น“ค่ะพี่เดียร์” ภัทรวนันต์ยิ้มรับสัมผัสของอีกฝ่าย เธอรู้สึกว่ามันค่อยๆ ทำใจได้บ้าง เพราะพี่สาวที่แสนดีอย่างชญาณิศาหลังจากชญาณิศาออกจากห้องไปแล้ว ภัทรวนันต์ก็ลุกขึ้นนั่งพิงกับพนักหัวเตียง เธอสลัดผ้าห่มออกจากร่างแล้วเดินไปอ่านหนังสือธรรมะ เธอเป็นคนชอบอ่านหนังสือ บางทีการได้อ่านหนังสือธรรมะอาจจะทำให้เธอจิตใจแช่มชื่นขึ้นมากกว่านี้ และได้เห็นทางสว่างในชีวิตเด็กสาวนั่งอ่านหนังสือที่โต๊ะอ่านอย่างมีสมาธิและค่อยๆ เข้าสู่ธรรมะที่ดีเป็นเข็มทิศชี้ทางในชีวิต เธอมีสมาธิลืมเลือนเรื่องทุกข์ใจไปในที่สุด อ่านสักครู่จึงรู้สึกง่วง แต่อยากอ่านให้จบ ในที่สุด... ก็ฟุบลงบนโต๊ะอ่านหนังสือในท่านั้นและเข้าสู่ห้วงนิทรารมณ์ เพราะยาที่ทานเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์ความรู้สึกลึกๆ (ในหัวใจ)คุณธรรมตวัดผ้าห่มออกจากกาย ทำอย่างไรเขาก็ไม่สามารถนอนหลับได้ จิตใจของเขาคอยแต่คิดถึงเด็กสาวที่นอนไม่สบายอยู่บนตึกใหญ่ ความต้องการใ