ตอนที่17 ตัดความสัมพันธ์/เด็กเขิน

ชะตารักนายหัวจอมทัพ

เมื่อกลับมาถึงบ้านทั้งคู่ก็พากันไปทานมื้อเที่ยงร่วมกับคนอื่นในบ้าน ระหว่างทานข้าวก็พูดคุยปรึกษาหารือเรื่องเรียนของเด็กสาวไปด้วย หลังจากนั้นเมื่อจบมื้อเที่ยงต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปทำกิจของตัวเอง

ทางด้านจอมทัพเปลี่ยนจากชุดทำงานมาเป็นชุดลำลองธรรมดาแทน โดยที่ยังไม่ได้อาบน้ำหลังจากที่ทำงานมาจนเหงื่อท่วมตัวก็ต้องรีบออกไปข้างนอกก่อน เพราะไม่อยากเสียเวลากับการอาบน้ำ โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเขาออกไปไหน แต่ก็ไม่มีใครสนใจอะไรเพราะเป็นปกติของเขาอยู่แล้วที่เขาจะไปไหนมาไหนโดยไม่บอกกล่าวใครก่อน

"รับเงินนี่ไป เอาไว้ตั้งตัว ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ซะ" จอมทัพยื่นซองสีน้ำตาลที่ข้างในซองมีเงินสดราวห้าแสนบาทให้หญิงสาวตรงหน้าที่มีนามว่า เนตร เธอเป็นผู้หญิงที่เขาเลี้ยงดูไว้เพื่อหลับนอนในยามที่เขามีความต้องการเรื่องอย่างว่า หรือเวลาที่อยากในกามจึงจะมาหาเนตรเพื่อระบายความใคร่

เนตรเป็นผู้หญิงที่หน้าตาสระสวยและหุ่นดี อายุราวสามสิบต้นๆ ที่สำคัญเธอว่านอนสอนง่าย ไม่เรื่องมาก ไม่เคยหาเรื่องมาให้หนักใจ จอมทัพจึงเลือกเนตรมาเป็นคู่หลับนอน โดยที่ใครๆต่างก็รู้ว่าเนตรเป็นผู้หญิงของนายหัวจอมทัพ แต่ใครเลยจะกล้าพูดเรื่องของเขาให้เขาได้ยิน นอกจากจะนินทาหลับหลังเขาเท่านั้นแหละ

ซึ่งวันนี้จุดประสงค์หลักที่เขามาหาเนตร ไม่ใช่เพราะต้องการจะหลับนอนกับเธอ แต่เขามาเพื่อตัดความสัมพันธ์

ด้านเนตรที่รับซองเงินมาแบบงงๆ มือเรียวจึงหยิบเงินในซองออกมาดู เมื่อเห็นว่าเงินที่อีกคนให้มามันเยอะกว่าทุกครั้งที่เขาเคยให้ อีกทั้งยังไม่ได้หลับนอนกันเลยด้วยซ้ำ มาถึงเขาก็ให้เงินเธอแล้วยังบอกให้เธอเอาเงินก้อนนี้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่อีก ก็ทำเอาเธอรู้สึกใจเสียไม่น้อย 

"นะ นี่มันอะไรกันคะนายหัว"

"เงินก้อนนี้มากพอที่จะทำให้เธอมีชีวิตใหม่ที่ดีได้ หลังจากนี้ฉันจะไม่มาเจอเธออีก ฉันคืนอิสระให้เธอนะเนตร ลาก่อน" เมื่อตั้งใจมาตัดความสัมพันธ์ก็ไม่อยากพูดหรืออธิบายอะไรให้มากความ พอพูดจบก็หันหลังเตรียมจะเดินจากไป แต่ทว่า

หมับ!

สองแขนเรียวเล็กของเนตรก็กอดหมับเอวสอบจากด้านหลังเอาไว้เสียก่อน ก่อนที่เธอจะพูดอ้อนวอนออกมาทั้งน้ำตา

"นายหัวอย่าไป เนตรไม่ดีตรงไหนเหรอคะ หรือว่าเนตรทำอะไรให้นายหัวไม่พอใจ นายหัวบอกเนตรมาเลยค่ะ เนตรพร้อมจะปรับปรุงตัวเพื่อนายหัว ขอแค่นายหัวพอใจเนตรทำให้นายหัวได้ทุกอย่าง" เพราะรักคำเดียวเธอจึงอยากอยู่กับเขา ถึงจะรู้ดีว่าในใจเขาไม่เคยมีเธอเลยก็ตาม

ด้านจอมทัพจึงจับแขนเรียวออกจากเอวของตัวเอง ก่อนจะหันกลับไปพูดกับเนตร

"อย่ามาผูกชีวิตตัวเองไว้กับฉันเลย เธอก็รู้ว่าฉันไม่ได้รักเธอ ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ซะ อย่ากลับไปทำอาชีพเดิมอีก ฉันหวังให้เธอมีชีวิตที่ดีนะเนตร" พูดจบก็ไม่ลังเลที่จะหันหลังแล้วเดินจากไปราวกับคนไร้เยื่อใย ทั้งที่ในใจก็รู้สึกสงสารอีกคนไม่น้อย แม้จะหลับนอนด้วยกันมาหลายปี แต่ในเมื่อเขาไม่ได้รักเธอ เขาก็ไม่อยากให้เธอต้องมาเสียเวลากับเขา

ด้านเนตรถึงกับร่างกายอ่อนแรงทรุดตัวลงกับพื้น มองตามชายที่ตัวเองรักด้วยความสิ้นหวัง คราวนี้เธอไม่มีแรงที่จะรั้งเขาไว้แล้ว เธอรู้ดีอยู่เต็มอกว่าหลายปีมานี้ที่เขาเลี้ยงดูเธอ เขาไม่เคยรักเธอเลยสักนิด ทว่าก็ไม่เจ็บเท่ากับได้ยินเขาพูดออกมา แต่กระนั้นเธอก็ไม่ได้โกรธที่เขาตัดความสัมพันธ์เพราะเธอรู้ถึงจุดจบของตัวเองอยู่แล้ว คนอย่างเธอจะกล้าเรียกร้องอะไรจากเขาได้ ทุกวันนี้บ้านที่เธออยู่ รถที่เธอขับก็เป็นเขาที่ซื้อให้ แม้แต่เสื้อผ้ากระเป๋ารองเท้า มีกินมีใช้ก็เพราะเขาทั้งนั้นที่เป็นคนมอบให้

เมื่อก่อนเธอเป็นแค่หญิงขายบริการทั่วไป แต่พอมาเจอกับเขาหลายปีมานี้ชีวิตของเธอจึงอยู่สุขสบายขึ้นจากแต่ก่อนจนหาที่เปรียบไม่ได้ เหมือนเขาดึงเธอขึ้นมาจากขุมนรก เขาช่างแสนดีกับเธอขนาดนี้ถ้าเธอจะมีใจรักเขาก็ไม่แปลก แต่วันนี้ในเมื่อเขาเลือกตัดความสัมพันธ์กับเธอ เธอก็คงต้องทำใจยอมรับ เธอเจียมตัวเองมาตลอดว่าผู้หญิงอย่างเธอไม่คู่ควรกับคนอย่างเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว วันนี้จึงทำได้แค่ยอมรับการตัดสินใจของเขา แม้จะไม่รู้ว่าเป็นเพราะใครหรือว่าสาเหตุอะไรที่ทำให้เขาทิ้งเธอก็ตาม...

ด้านจอมทัพเมื่อกลับมาถึงบ้าน เขาก็เดินตามหาเด็กสาวให้วุ่น ปกติก็อยากเห็นหน้าเธอตลอดเวลาอยู่แล้ว เวลานี้ไม่รู้ทำไมถึงอยากเจอมากกว่าปกติ และเมื่อเดินตามหาจนมาเจอเด็กสาวกำลังยืนกวาดใบไม้แห้งอยู่หลังบ้านคนเดียว ก็ไม่รอช้าเดินดุ่มๆเข้าไปกอดเด็กสาวทันทีโดยไม่สนอะไรแล้ว

หมับ!

"นะ นายหัว เป็นอะไรคะ มะ มากอดหนูทำไม" เสียงหวานถามออกไปน้ำเสียงติดขัด ขณะที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ มือไม้อ่อนแรงจนไม้กวาดร่วงหลุดจากมือ ทำอะไรแทบไม่ถูก

ด้านจอมทัพจึงผละกอดออก เปลี่ยนเป็นมาจับไหล่มนทั้งสองข้างไว้แทน ก่อนจะเอ่ยพูดออกมา

"ขอโทษนะ ฉันแค่ดีใจที่เจอยัยหนูน่ะ"

"ดีใจที่เจอหนู... ปกติก็เจอกันอยู่ไม่ใช่เหรอคะ แล้วนายหัวจะดีใจทำไม" ของขวัญพูดออกไปด้วยสีหน้างุนงง ก่อนที่อีกคนจะพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มๆ แสดงความดีใจออกมาชัดเจน

"ตอนแรกฉันมีเรื่องให้กลุ้มใจน่ะ แต่ตอนนี้เคลียร์แล้ว ฉันรู้สึกโล่งใจมาก ไม่รู้จะดีใจกับใครดี พอเห็นยัยหนูก็ดีใจมากจนอยากเข้ามากอด"

"อ๋อ เอ่อ ค่ะ" แม้จะยังงุนงงอยู่ แต่ของขวัญก็เออออไปก่อน แต่ไม่ว่าอีกคนจะเจอเรื่องดีอะไรมาเธอก็รู้สึกดีใจไปกับเขาด้วย

"ยัยหนูไม่ถือใช่ไหมที่ฉันกอดหนูเมื่อกี้ ขอโทษนะ"

"ไม่เป็นไรค่ะไม่ต้องขอโทษหนูหรอก คนเราเวลามีเรื่องดีๆก็มักจะเป็นแบบนี้แหละค่ะหนูเข้าใจ อ่อ เมื่อกี้แม่หนูเพิ่งทำของว่างเสร็จพอดี เป็นข้าวเหนียวทุเรียน นายหัวจะรับไหมคะเดี๋ยวหนูไปตักมาให้" 

"อือ งั้นเดี๋ยวยัยหนูยกขึ้นไปให้ฉันบนห้องก็แล้วกัน ฉันเปลี่ยนชุดออกไปทำธุระข้างนอกยังไม่ได้อาบน้ำเลย ว่าจะอาบน้ำให้สบายตัวซะหน่อย เดี๋ยวฉันไปรอบนห้องนะ "

"บะ บนห้องเหรอคะ" ทั้งที่วันก่อนเธอเคยเข้าไปในห้องของเขาแล้ว เนื่องจากเข้าไปเอาผ้าของเขามาซัก ตอนนั้นเขาไม่ได้อยู่ในห้อง แต่ตอนนี้มีเขาอยู่ เมื่อรู้ว่าจะต้องขึ้นไปบนห้องของเขาก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที เธอยอมรับเลยว่าตั้งแต่ฝันว่าจูบเขาเมื่อวาน ความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขามันก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แต่หากจะให้บอกว่าตอนนี้เธอรู้สึกยังไงกับเขา เธอเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน

"ใช่ ทำไมเหรอ หรือว่ายัยหนูไม่สะดวกที่จะเอาขึ้นไปให้ฉันบนห้อง"

"ปะ เปล่าค่ะ นายหัวไปอาบน้ำเถอะค่ะเดี๋ยวหนูยกขึ้นไปให้"

สิ้นเสียงหวาน จอมทัพก็พยักหน้าให้เด็กสาวเล็กน้อย จากนั้นก็หันหลังให้เธอก่อนที่ปากหนาจะระบายยิ้มกว้างออกมา แล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านขึ้นห้องตัวเองไปอย่างคนอารมณ์ดี

หลังจากนั้นของขวัญก็ยกของว่างขึ้นไปให้อีกคนบนห้องนอน เมื่อมาถึงหน้าห้องมือเล็กข้างที่ว่างจากการถือของว่างก็ยกขึ้นเคาะประตูสองสามครั้ง

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ไม่นานคนในห้องก็เปิดประตูออกมาด้วยสภาพเปลือยกายท่อนบน ส่วนท่อนล่างมีผ้าขนหนูสีขาวพันรอบเอวปกปิดช่วงล่างอยู่ ของขวัญเห็นเช่นนั้นก็ตกใจไม่น้อย รู้สึกประหม่าและขัดเขินขึ้นมาทันที กลอกสายตาไปมาไม่กล้ามองอีกคนตรงๆ

"เอ่อ ขะ ข้าวเหนียวทุเรียนได้แล้วค่ะ"

"เอาเข้ามาวางในห้องสิ"

"เอ่อ... ค่ะ" เธอยืนลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องด้วยอาการประหม่า ก่อนจะวางข้าวเหนียวทุเรียนลงบนโต๊ะตรงมุมห้อง แล้วเดินกลับมาหาเจ้าของห้องที่ยืนมองเธออยู่ตรงปลายเตียงนอน

"ถ้านายหัวไม่มีอะไรจะใช้หนูแล้ว งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ" พูดจบของขวัญก็เตรียมจะเดินออกไป แต่ทว่า...

"เดี๋ยวก่อน ทำไมยัยหนูหน้าแดงจัง" ไม่พูดเปล่าแต่จอมทัพยื่นมือใหญ่ไปบีบแก้มนุ่มทั้งสองข้างที่แดงก่ำเบาๆด้วยความเอ็นดูปนหมั่นเขี้ยว เขาดูออกว่าเด็กสาวกำลังเขิน แต่มันก็อดที่จะแกล้งเธอไม่ได้ ขณะเดียวกันภายในใจก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจที่เห็นเด็กสาวกำลังเขินคนแก่อย่างเขาอยู่

"คงจะเป็นเพราะอากาศมันร้อนน่ะค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วหนูขอตัวก่อนนะคะ" เธอพูดพลางถอยหลบอีกคน พูดจบก็รีบเดินออกไปจากห้องอย่างไว ไม่อยู่รอให้เขาได้พูดอะไรอีก

จอมทัพจึงได้แต่มองตามหลังเด็กสาวด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ปกติเธอน่ารักมากอยู่แล้ว ยิ่งเขินแบบนี้ยิ่งน่ารักน่าเอ็นดูและน่าหมั่นเขี้ยวเข้าไปใหญ่ ไม่รู้ว่าเธอจะทำตัวน่ารักไปถึงไหน เพราะตอนนี้ก็ทำเขารักเขาหลงจะแย่อยู่แล้ว