น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

บัดนี้ร้านค้าของเหยียนหรานมีของมากมาย คลาคล่ำไปด้วยพ่อค้ามากหน้าหลายตา แม้ว่ามีกฎเกณฑ์มากมายแต่ทว่าพ่อค้าจำนวนไม่น้อยก็ยินยอมทำตามเพื่อทำการค้ากับนายหญิงใหญ่แห่งเปี้ยนเหลียง ร้านค้าแห่งนี้ยังคงถูกดูแลโดยเกาอี้ชิงที่กล่าวอย่างเด็ดขาดว่าจะตัดขาดกับตระกูลเกาไม่ว่าร้ายดีอย่างไรก็ตาม และหลานหลินอ๋องก็ยกการตัดสินใจในเรื่องนี้ให้กับเหยียนหราน และเหยียนหรานก็เลือกที่จะรักษาคนเก่งเอาไว้ดีกว่าเอาอคติมาบดบังหลานหลินอ๋องรับคำกล่าวทักทายของผู้คนเป็นระยะ ๆ ในขณะที่กำลังสาวเท้าเข้าไปหาภรรยา บัดนี้เหยียนหรานกำลังถูกเด็กน้อยสองคนที่รุมล้อม เหยียนเฟิงมองไส้หมูพะโล้ที่มารดาตักให้อย่างไม่วางตา ส่วนจางหยวนก็มองอาเฟิงพลางขมวดคิ้วสงสัย เป็นภาพที่ธรรมดาแต่ทว่ากับทำให้คนมองสุขใจเหลือเกิน“อาหยวนทำไมมองอาเฟิงเช่นนั้น”“ต้าเกอบอกว่าไส้หมูพะโล้ของอาเหนียงอร่อยมาก แต่ข้ากินไม่ทันต้าเกอเลย”หลานหลินอ๋องหัวเราะร่วนให้กับประโยคแสนซื่อของจางหยวน บัดนี้เด็กน้อยคนนี้ได้เพิ่มเข้ามาอยู่ในครอบครัวของเขาและเหยียนหรานโดยสมบูรณ์แล้ว เขาเองก็มิทราบว่าเป็นความคิดของใครกันแน่ที่ทำให้จางหยวนเรียกอาเฟิงว่าต้าเกอ ทั้ง ๆ ที่หากพิน

“โอรสหรือธิดา”“โอรสขอรับ” หลานหลินอ๋องที่ได้รับข่าวจากเมืองหลวงกระตุกยิ้ม ให้สินน้ำใจกับนายทหารที่นำข่าวมาให้ด้วยความยินดีปรีดา ใจนึกอยากเลี้ยงทหารทั้งกองทัพติดที่ว่าเขาต้องจัดทัพไปเล่นกับแม่ทัพหลินที่ทะเล่อทะล่าไปแคว้นหานเสียก่อน“ดีใจถึงเพียงนี้เชียวหรือท่านอ๋อง”“เจ้าไม่ยินดีหรือไร กำเนิดทายาทย่อมนับว่าเป็นเรื่องมงคล”กุนซือหวงไว้ไหล่ทั้ง ๆ ที่ในใจก็ยินดีไม่ต่างกัน “เรื่องแม่ทัพหลินว่าอย่างไร กองทัพนั่นจะถึงชายแดนแคว้นหานแล้ว”“พวกนั้นจะถึงแต่เราถึงแล้วจะไปกลัวอะไร”“ทหารของท่านน่ะถึงแล้ว แต่ตัวแม่ทัพน่ะยังยิ้มร่าอยู่นี่อย่างไรเล่า กลับบ้านไปลาภรรยาและบุตรเสียจะได้รีบ ๆ ไปกันเสียที”เมื่อถูกกุนซือคนสนิทหลานหลินอ๋องก็ได้แต่ควบม้ากลับบ้าน เรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้เขายังไม่ได้บอกเหยียนหรานเลย... ตอนนี้ในใจจึงได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้โกรธาก็แล้วกัน“อาเตี่ย! มีคนมาบอกว่าท่านอาหญิงคลอดแล้

“เห็นว่ามีการปะทะกันเกิดขึ้นแล้ว หลานหลินอ๋องส่งสารไปต่อรองแต่แม่ทัพหลินไม่ยินยอมจนเกิดการปะทะ ปานนี้ยังไม่ได้ข่าวไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง” เฉียวฟงกล่าวขณะดื่มน้ำชากับนายหญิงใหญ่ เรื่องนี้เป็นที่โจษจันไปทั่วแคว้นผู้คนมากมายวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่าง ๆ นานา จากอ๋องผู้หนึ่งที่ถูกหวงตี้กล่าวหาว่าเป็นกบฏกลับลุกขึ้นมาต้านทัพของแม่ทัพใหญ่ที่จะทำการช่วยเหลือกบฏต่างแคว้น เรื่องชุลมุนวุ่นวายจนชาวบ้านไม่อาจจะเข้าใจได้ สุดท้ายเมื่อภัยยังไม่มาถึงตัวก็ได้แต่ก้มหน้าทำงานหาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องกันไปวัน ๆ“เจ็ดวัน... หลานหลินอ๋องกล่าวเอาไว้ว่าจะจบทุกอย่างภายในเจ็ดวัน”“รวดเร็วปานนั้นเชียวหรือ ไหนว่ากองทัพของแม่ทัพใหญ่นำทหารมาหลายหมื่นนาย ส่วนกองทัพของหลานหลินอ๋องนั้นนำทหารไปไม่กี่พันคน”“มากคนก็มากเรื่องความราว เงินทองเลี้ยงกองทัพอีกจำนวนมาก หลานหลินอ๋องจึงนำทหารไปเท่านั้น”“สามีท่านนับว่าใจเด็ดใช้ได้ทีเดียว”เหยียนหรารช้อนตามองท่านเจ้าเมืองที่นับวันยิ่งว่างงาน พาตัวเองมาวุ่นวายในร้านของนางได้ไม่เว้นวัน &ldquo

การศึกกับแม่ทัพหลินนั้นเขาจัดการได้ตั้งแต่สามวันแรกที่ไปถึง เหลือเพียงการคุมตัวและเจรจากับแคว้นหานต่อไป แต่กระนั้นเขากลับได้รับข่าวที่คาดไม่ถึงว่าที่เปี้ยนเหลียงถูกโจมตี ความเดือดดาลยามที่ได้รู้ความจริงเพิ่มพูนเป็นเท่าทวี ระหว่างทางกลับก็ได้พบกับแม่ทัพกัวจึงได้ทราบว่าภรรยาได้ส่งสารไปตามตัวท่านแม่ทัพกัวให้เข้ามาช่วย แต่กระนั้นหลานหลินอ๋องจึงขอร้องให้สหายไปช่วยการเจรจากับแคว้นหานแทน ส่วนตนจะไปดูที่เปี้ยนเหลียงด้วยตนเอง พอเข้ามาถึงเมืองเปี้ยนเหลียงก็พบว่าทหารของตนเองกำลังต่อสู้กับกองกำลังลับของหวงตี้...กองกำลังที่เขาคิดว่าหายสาบสูญไปแล้วตั้งแต่สิ้นหวงตี้พระองค์ก่อน แต่ทว่ามันยังคงอยู่ และหวงตี้เลือกนำมาใช้ในเฮือกสุดท้าย ใช้เพื่อกำจัดเขา ช่างน่าสมเพชสิ้นดี...กองกำลังนี้มีทหารร่วมหมื่นนาย ไร้ซึ่งสังกัดและไร้ซึ่งอำนาจในการควบคุม ผู้ควบคุมมีเพียงหวงตี้เท่านั้น ด้านการรบก็ถูกฝึกมาอย่างชำนาญ ไม่ได้ฝึกร่วมกับทหารทั่ว ๆ ไป การประวิงเวลาต้านทัพเอาไว้ได้ถึงห้าวันก็นับว่าเก่งกาจแล้วสำหรับกองทัพที่ไร้เงาแม่ทัพและกุนซือ“อยู่กับลูกที่นี่ก่อน ข้าต้องไปดูด้านนอก อย่าออกจากบ้านโดยเด็ดขาด ข้าจะให้คนมาเ

“เสียงดังหน่า... จางต้าเหลียน” สตรีที่สลบไสลตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่นางได้ยินคือเสียงเอะอะโวยวายของหลานหลินอ๋อง ซึ่งนางก็ทราบดีว่าจากสาเหตุใด เหยียนหรานพยายามจะลุกขึ้นนั่งและหลานหลินอ๋องเองก็เข้ามาช่วยเหลือ ผู้คนที่รายล้อมจึงค่อย ๆ ล่าถอยปล่อยให้สองสามีภรรยาได้สนทนากันตามประสา“ข้าจะลงโทษทหารทุกนายที่ดูแลเจ้าไม่ได้”“ใจเย็นบ้างจะได้ไหม พวกเขาพยายามกันเต็มที่แล้ว เนื้อตัวมีแต่แผลไม่เห็นหรืออย่างไร” เหยียนหรานกล่าวเตือนอีกฝ่าย นางทราบดีเวลานั้นล้วนชุลมุนเพียงใด เอาชีวิตรอดมาได้ก็นับว่าดีเท่าใดแล้ว“หน้าที่ก็คือหน้าที่ เมื่อบกพร่องย่อมต้องลงโทษ” หลานหลินอ๋องยังคงยืนยัน “พวกมันจะมาพาตัวอาหยวนไปหรือ”“ทั้งคู่เลย... เทหมดหน้าตักแล้วกระมัง พญามังกรโง่เขลาผู้นั้นน่ะ”“ข้าจะกระชากมันลงมาจากบัลลังก์”เหยียนหรานไม่เอ่ยสิ่งใด นางพิงศีรษะไว้ที่ไหล่กว้างของหลานหลินอ๋อง ช่วงหลายวันมานี้ช่างหนักหนาเหลือเกิน ส่วนหลานหลินอ๋องก็โอบไหล่บางและจับมือข้างหนึ่งของเหยียนหรานเอาไว้ หลานหลินอ๋องมองมือเล็ก ๆ ของเหยียนหรานที่ต่อสู้ดิ้นรนในการเอาชีวิตรอด สุดท้ายแล้วก็ยังคงเป็นเขาอีกกระมังที่เป็นความลำบากในชีวิตของนาง