All Chapters of แวมไพร์มายเลิฟ (ภาคินทร์ - พระพาย): Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12ภาพที่เธอเห็นคือกลุ่มคนสี่คนกำลังเดินวนเวียนอยู่ในบ้าน ดวงตาสีแดงสะท้อนแสงในความมืด วรรณิภาได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว จนกระทั่งดวงตาคู่หนึ่งหันมาเห็นเธอเข้าพอดี คล้ายเป็นสัญญาณเข้าจู่โจม วรรณิภารีบวิ่งขึ้นไปชั้นบน เมื่อเสียงการไล่ตามดังกระชั้นชิดเข้ามา จู่ ๆ เธอก็ถูกมือของใครบางคนกระชากตัวอย่างรุนแรง“โรเบิร์ต”สภาพร่างกายของโรเบิร์ตแม้จะดูย่ำแย่จนคิดว่าไม่น่าจะทรงตัวไหว แต่เขากลับใช้พละกำลังสุดท้ายที่พอมีเพื่อปกป้องผู้หญิงที่เขารัก“คน...Those people”“Vampire...”โรเบิร์ตหันมาสบตากับวรรณิภา กลิ่นหอมหวานของเลือดบริสุทธิ์ในคืนพระจันทร์เต็มดวงช่างเย้ายวนเขาเหลือเกิน แต่เขาไม่อาจทำร้ายนางได้ลงคอ แม้เขารู้อยู่แก่ใจว่าหากไม่ทำ เขาก็อาจจะต้องตาย“Vampire...”โรเบิร์ตพยักหน้าช้า ๆ แม้จะไม่อยากเชื่อนักและเธอก็ไม่เคยรู้จักสิ่งนี้มาก่อน เป็นเพียงเรื่องเล่าที่เคยได้ยินผ่านหูมาบ้างแต่ไม่คุ้นชินเพราะไม่ใช่สิ่งที่พบเจอได้ทั่วไป แต่มันกลับดูคล้ายจะเป็นทางเลือกสุดท้ายที่มี วรรณิภาคิดทบทวนถึงเรื่องที่โรเบิร์ตมักจะพูดกับเธอทุกครั้งเกี่ยวกับเลือด ซึ่งเธอไม่เคยเข้าใจมันเลยจนกระ

ตอนที่ 14“เดี๋ยวดิฉันพาคุณพระนายไปพักก่อนนะคะ”ภาคินทร์พยักหน้าช้า ๆ แล้วลุกออกจากเก้าอี้เพื่อกลับขึ้นไปยังชั้นสามอันเป็นเขตพื้นที่ส่วนตัวของตนเอง“คุณท่าน”“ผมไม่เข้าใจ เหตุใดเลือดของพระนายจึงไม่ใช่ของมนุษย์ที่บริสุทธิ์ ในเมื่อผมฝันเห็นเขาตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา ความฝันของผมไม่เคยผิดพลาด”ภาคินทร์พยายามคิดทบทวนว่ามันมีจุดคลาดเคลื่อนในส่วนไหนที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับเขา แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก“เวลานี้คุณท่านควรพักผ่อนเสียก่อนนะคะ”เพลงพรเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง เพราะอันที่จริงแล้วในทุก ๆ ครั้งที่ดื่มเลือดของเหยื่อ แวมไพร์จะต้องนอนพักผ่อนไปอีกหนึ่งราตรีเพื่อฟื้นฟูร่างกายอันเป็นอมตะของตนเองให้สมบูรณ์“อืม... แล้วนั่นอะไร”“กระเป๋าของคุณพระนายค่ะ”RrrrrrrRrrrทันทีที่พูดจบเสียงโทรศัพท์ของพระนายก็ดังขึ้น เพลงพรเปิดกระเป๋าออกเพื่อตั้งใจจะปิดเสียงรบกวนอันแสนน่ารำคาญแล้วนำกระเป๋าไปเก็บไว้ที่ห้องเก็บของ“คุณท่านคะ”“เกิดอะไรขึ้นทำไมคุณถึงทำหน้าตาตื่นแบบนั้น”“ดิฉันรู้แล้วค่ะ ว่าเหตุใดเลือดของคุณพระนายถึงไม่ใช่เลือดมนุษย์บริสุทธิ์คนที่คุณท่านฝันเห็น”“เพราะอะไร”เพลงพรชูหน้าจอมือถือที่ปรา

ตอนที่ 16“ปกติบ้านนี้มีรถกี่คันเหรอครับ”“อะไรนะคะ”“กิ่งแก้ว!!!”เสียงเรียกของเพลงพรดังขึ้นจากด้านหลัง“ใครมา”“คือเขามาตามหาคนที่ชื่อพระนายค่ะ”“สวัสดีครับ”แววตาของเพลงพรตกตะลึงเมื่อได้เห็นใบหน้าของพระพายชัด ๆ “สวัสดีค่ะ คุณพระพาย”“คุณรู้จักชื่อผม...”“รู้จักสิคะ วันก่อนคุณพระนายมาเซ็นสัญญาธุรกิจที่นี่ ก็ยังพูดถึงพี่ชายเขาอยู่ ไม่คิดว่าจะเป็นฝาแฝดกัน”“ครับ น้องชายผมหายตัวไปตั้งแต่เมื่อคืน ผมคิดว่าบางทีเขาอาจจะมาที่นี่”พระพายจับจ้องไปยังรถที่ถูกคลุมผ้าไว้ มีบางอย่างกำลังบอกเขาว่าภายใต้ผ้าคลุมนั่นอาจจะมีบางสิ่งที่เขาตามหา“ทำไมคุณพระพายถึงคิดว่าน้องชายคุณถึงมาอยู่ที่นี่เหรอคะ”“มันบอกผมว่ามันเจอหนังสือประวัติของตระกูลอีแวนสัน และก็บอกว่าจะเอากลับมาให้ผมอ่านเพราะมันรู้ว่าผมสนใจเรื่องพวกนี้ แต่ผมลองหาจาก internet ก็เห็นมีใครเคยพบหนังสือเล่มที่ว่ามาก่อน แปลว่าที่เดียวที่จะมีหนังสืออยู่ก็คือที่นี่”“คุณก็เลยคิดว่าน้องชายคุณมาเอาหนังสือที่บ้านคุณท่านแล้วหลังจากนั้นเขาก็หายตัวไปเหรอคะ”เพลงพรถามกลับ ใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาวทำให้คนฟังไม่สามารถเดาใจเธอได้เลยว่าในเวลานี้เธอกำลังคิดอะไร

ตอนที่ 18เสียงเปิดปิดประตูกระจายกำลังตรวจสอบห้องต่าง ๆ บนชั้นสองดังขึ้นคล้ายกับเป็นความหวังแต่ทว่าเมื่อเสียงฝีเท้ามาหยุดที่หน้าประตูกลับไม่มีใครเปิดเข้ามา ราวกับว่าห้องที่เขาอยู่ข้างในมันไม่ได้รับความสนใจจากใครเลยและแม้พระพายจะร้องเสียงดังแค่ไหนก็ไม่มีใครได้ยิน เพราะในเวลานี้ด้านนอกที่ทุกคนเห็นตรงนี้หาใช่บานประตูอย่างที่พระพายเข้ามาในตอนแรกแต่อย่างใด เพราะมันมีตู้โบราณใบใหญ่ตั้งปิดประตูเอาไว้จนมิดชิด ทำให้ตำรวจที่เดินผ่านไปมาไม่สามารถมองเห็นบานประตูนี้ได้กลุ่มตำรวจเดินตรวจในคฤหาสน์ทั้งสามชั้นรวมถึงบริเวณบ้านก็ไม่พบความผิดปกติใด ๆ รวมถึงรถที่ถูกคลุมผ้าไว้ตามที่มีคนแจ้งความก็ไม่พบเช่นเดียวกัน ทำให้สุดท้ายแล้วตำรวจจำต้องกลับโรงพักมือเปล่าเมฆายกมือขอโทษตำรวจและกดเบอร์โทร.ออกหาเพื่อนสนิทที่หายตัวเข้าไปในคฤหาสน์แล้วยังไม่กลับออกมา แต่สัญญาณปลายสายดังอยู่ไม่นานก็ถูกตัดขาดพระพายที่กำลังจะกดรับสายเพื่อนเองก็หมดหวังเพราะมือถือเจ้ากรรมแจ้งเตือนว่าแบตเตอรี่ที่เขามีกำลังจะหมด... เช่นเดียวกับความหวังของเขาที่ดับวูบลงไปพร้อม ๆ กับมือถือในมือRrrrRrrrr เมฆายืนลังเลใจอยู่ไม่นานว่าควรทำอย่างไรก

ตอนที่ 20พระนายโยนกระเป๋าลงบนที่นอนทันทีที่กลับมาถึงบ้าน วันนี้เขารู้สึกว่าร่างกายอ่อนเพลียมากเป็นพิเศษ คงเพราะทำงานหนักติดกันมาหลายวัน เห็นทีคืนนี้จะต้องเข้านอนแต่หัวค่ำเพื่อวันพรุ่งจะได้ตื่นขึ้นมาสดชื่นพร้อมรับวันใหม่ของการทำงานเสื้อเชิ้ตสีขาวราคาหลักพันถูกปลดกระดุมและม้วนแขนเสื้อขึ้น เพื่อที่จะทำให้ผู้สวมใส่สามารถขยับท่อนแขนในการหยิบจับสิ่งต่าง ๆ ได้สะดวกเมื่อปลายแขนเสื้อถูกม้วนจนพ้นข้อศอก พระนายก็สังเกตเห็นรอยช้ำที่แขนพร้อมกับรูเล็ก ๆ คล้ายกับแขนของเขาไปถูกของมีคมปลายแหลมจำพวกเข็มหรืออะไรสักอย่างที่มีลักษณะแหลมคมทิ่มจนเกิดเป็นรูเล็ก ๆแต่พระนายพยายามคิดเท่าไรก็คิดไม่ออกว่าเขาไปได้แผลนี้มาตอนไหนดูเหมือนช่วงความทรงจำเรื่องราวของเขาเมื่อวานมันดูขาด ๆ หาย ๆ ปะติดปะต่อไม่ค่อยได้จนเขาต้องละทิ้งความอยากรู้อยากเห็นไปเสียเอง เพราะยิ่งคิดย้อนไปมากเท่าไรดูเหมือนสมองของเขาก็เริ่มต่อต้านว่าให้เขาหยุดแล้วไปพักผ่อนได้เสียทีคฤหาสน์อีแวนสัน“เรื่องพระนายเรียบร้อยไหม”“เรียบร้อยค่ะคุณท่าน คุณพระนายไม่มีทางจำได้แน่นอนว่าวันนี้เขาอยู่ที่นี่”“ดี... แล้วพระพายฟื้นหรือยัง”“น่าจะฟื้นแล้วค่ะ”“ถ้าอ