Semua Bab นางร้ายอันดับหนึ่งคือข้า: Bab 31 - Bab 40

เขาคงมีแผนอะไรแน่” เจียวลู่เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ามั่นใจ ไม่แน่ว่าการวางเพลิงโรงเตี๊ยม ก็อาจจะเป็นเขา ที่เป็นคนอยู่เบื้องหลัง“ไม่แน่ว่าอาจเป็นเขาที่อยู่เบื้องหลังการวางเพลิง” ลี่เฉี่ยวเอ่ยเสริมขึ้นมาลู่เสียนพอได้ยินก็กำหมัดแน่นอย่างโกรธแค้น มีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายข้าวของคนอื่น รบแพ้แล้วพาลอย่างนั้นหรือ หากเป็นเขาจริง ๆ นางไม่มีทางปล่อยให้เขาอยู่อย่างสุขสบายใจแน่ ร้ายมาร้ายกลับไม่โกงอย่างแน่นอนพอคิดมาถึงตรงนี้นางก็คิดว่า หากนางเป็นวรยุทธก็คงดี จะได้กำจัดพวกคนชั่วให้สิ้นซากด้วยตนเอง จะได้ไม่ต้องรบกวนและพึ่งพาคนอื่น ดูเหมือนแรก ๆ นางมาเพื่อช่วยดูแลกิจการของตระกูล แต่ไป ๆ มา ๆ เกี่ยวพันระดับแคว้น “ท่านปู่ข้าอยากมีวรยุทธ” นางเอ่ยกับบรรพบุรุษในใจ“ไม่ใช่ว่าเจ้ามีแล้วรึ?“มีแล้ว!! จะเป็นไปได้อย่างไรเจ้าคะ? ข้าเพียงได้รับพลังมาเฉย ๆ ข้าไม่คิดว่า จะได้วรยุทธติดตัวมาด้วย แต่ว่าทำอย่างไรข้าถึงจะรู้ว่าข้ามีวรยุทธ”“สิ่งที่เจ้าได้รับในวันที่สายฟ้าฟาดลงมา ข้าก็ไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใด หากเจ้าอยากรู้ก็คงต้องลองต่อสู้ดูสักครั้ง”ชายชราบรรพบุรุษเอ่ยแนะนำ เขาเพียงเคยแต่ฟังตำนานเล่าขานยังไม่เคยเห็นกับตัว วันที่

“ลู่เสียน!! เข้าตะโกนออกมาสุดเสียง แต่เพราะเขาหันมามองลู่เสียน ลูกธนูดอกหนึ่งจึงพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ฉึก! ลูกธนูปักเข้าที่อกเขาอย่างจัง ร่างของเขาเซถอยออกไปสองสามก้าวก่อนจะทรุดลงกับพื้น “ท่านอ๋อง!!” ลู่เสียนกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะพยายามข่มใจกลั้นความเจ็บปวดจากบาดแผล คลานไปหาเขาอย่างสุดความสามารถ ภายในใจยามนี้ทั้งหวาดกลัวและเจ็บปวด ท่านอ๋องท่านอย่าเป็นอะไรนะ น้ำตาของนาง ไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่“ท่านอ๋อง!! ท่านอย่าเป็นอะไรนะเพคะ” ลู่เสียนตรงเข้าไปสวมกอดเขาเอาไว้ ด้วยกายที่สั่นเทาหวาดกลัวว่าจะสูญเสียเขาไป นางยกมือไปสัมผัสบนอกเขา ที่มีลูกธนูปักอยู่ เลือดสด ๆ ไหลหลักออกมาไม่หยุด นางเองก็ถูกเลือดไหลอาบไปทั้งร่างจากบาดแผลที่ถูกฟัน บาดแผลที่ว่าเจ็บยังไม่เจ็บเท่าใจของนางเหล่าคนร้ายหยุดต่อสู้ลง แล้วยืนมองกลุ่มคนของเหว่ยอ๋องที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างสะใจ แค่กำจัดเขาและคุณหนูใหญ่ได้ คนอื่นก็ไม่สำคัญเท่าใดนัก ดูท่าเหว่ยอ๋องและคุณหนูใหญ่ ชีวิตคงจบสิ้นลงวันนี้แล้ว“ท่านปู่ช่วยด้วยเจ้าคะ เขาและข้าจะตายเช่นนี้ไม่ได้” ลู่เสียนร้องไห้ออกมาด้วยหวาดกลัว เมื่อมองเห็นเขานอนอยู่ในอ้อมแขน เขาย

จวนตระกูลลู่หลังจากหมอหลวงตรวจอาการของลู่เสียนเสร็จ ก็รีบรายงานกับเหว่ยอ๋องที่นั่งอยู่ข้างเตียงด้วยท่าทีสงบนิ่ง เขากุมมือของนางเอาไว้ไม่ปล่อย“ทูลท่านอ๋องอาการคุณหนูใหญ่ปกติดีทุกอย่างพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงยังไม่ฟื้น ต้องขออภัยที่กระหม่อมไร้ความสามารถ”เขารับฟังด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เขาคิดว่าดวงจิตของนางคงไปที่ไหนสักแห่ง นางถึงไม่ฟื้นขึ้นมาเสียที สิ่งที่เขาเห็นในวันนี้ เขาเชื่อว่านางไม่ใช่คนธรรมดา บาดแผลบนร่างกายของนางหายไปอย่างน่าอัศจรรย์ เลือดของนางก็พิเศษมาก เขาสั่งทุกคนให้ปิดปากเรื่องของนาง ไม่ว่าจะเป็นพลังความสามารถและเลือดของนางที่สามารถช่วยเหลือคนได้ โดดเด่นเกินไปใช่ว่าจะเป็นเรื่องดี เขาบีบมือของนางเบา ๆ และดูเหมือนนางจะบีบมือเขากลับ แต่ยังคงหลับตาอยู่อย่างนั้น“จิ้งจอกน้อย นางร้ายของข้าตื่นขึ้นมาเถิด เจ้าทำให้ข้าใจไม่ดีหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูกเลยหรือรู้ไม่ ข้าเป็นคนพูดไม่เก่ง แต่ก็อยากจะพูดเพื่อให้เจ้าตื่นขึ้นมาเสียที”ทุกคนยืนมองเหว่ยอ๋องที่นั่งพูดกับลู่เสียน รู้สึกเจ็บปวดและสะเทือนใจ ไม่อยากเชื่อบุรุษเช่นเขาจะอ่อนโยนได้ถึงเพียงนี้ ลู่เฉิงและลู่ฮูหยินน้ำตาคลอ

พวกนางทั้งเจ็ดงดงามมาก คล้ายดั่งเทพเซียนลงมาจากสวรรค์ เมื่อพวกนางเริ่มร่ายรำ ก็ทำให้ทุกคนแทบลืมหายใจ ท่าทางอ่อนช้อยตามจังหวะเพลง รูปร่างที่ได้สัดส่วนงดงาม ลู่เสียนสอนวิธีการต่อตัวให้พวกนาง โดยมีนางอยู่ด้านบนสุด เพราะนางใช้วิชาตัวเบาจึงง่ายต่อการทำกายกรรมโลดโผน เสียงฮือฮาของคนทั้งงานดังขึ้น เมื่อเห็นลู่เสียนลอยขึ้นไปอยู่ด้านบนสุด โดยนางใช้เพียงแค่มือข้างเดียว วางไว้บนหัวของลู่อันแล้วยกขาขึ้นเป็นท่าต่าง ๆ อย่างสวยงาม ก่อนจะตีลังกาสามตลบลงมายืนด้านล่าง ลู่เสียนปล่อยให้น้องสาวร่ายรำ ส่วนนางทำกายกรรมผสมผสานกับการร่ายรำ สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับผู้คนในงานเป็นอย่างมาก เมื่อการแสดงจบลง พวกนางทั้งเจ็ดคนก็กลับออกไปเปลี่ยนชุด ก่อนจะกลับเข้ามาอีกครั้ง ด้วยชุดที่สวยสดงดงามราคาแพง ไม่ด้อยไปกว่าอาภรณ์ที่องค์หญิงสวมใส่เลยแม้แต่น้อย ผมของพวกนางยังคงปล่อยให้ยาวสยายกลางหลังตามธรรมชาติ ลู่เสียนเพียงจัดการรวบมัดครึ่งหัวแบบหลวม ๆ ให้กับทุกคน แล้วปั่กปิ่นให้เข้ากับชุด การรวมผมครึ่งหัวก็เพื่อเปิดให้เห็นใบหน้า ที่ถูกแต่งอย่างประณีตและงดงาม จากฝีมือการแต่งหน้าของคุณหนูสี่ลู่หลิน เมื่อเห็นใบหน้าของพวกน

“แล้วคุณหนูใหญ่อยากแข่งอะไร”“บุรุษชำนาญศิลปะการต่อสู้ ถ้าเช่นนั้นยิงธนูเป็นเช่นไรเพคะ?”“หา…” เสียงของใครบางคนร้องออกมาอย่างตกใจ คุณหนูใหญ่นางยิงธนูเป็นด้วยหรือ จากนั้นทุกสายตาก็จับจ้องไปที่หยวนอ๋องว่าเขา จะตอบรับว่าเช่นไร“ได้” ลู่เสียนยกยิ้มแล้วเอ่ยออกมา“เป้าธนูตั้งห่างออกไป250ก้าว” (200เมตร) หยวนอ๋องถึงกับผงะ นางบ้าไปแล้วหรืออย่างไร! ไม่ใช่ว่าเขาอยากจะดูถูกความสามารถของนาง แต่สตรีบอบบางเช่นนางจะยิงได้ไกลขนาดนั้นได้อย่างไร นางไม่มีทางทำได้แน่ ขนาดบุรุษยังต้องอาศัยการฝึกฝนอยู่นาน แต่เอาเถอะในเมื่อนางเรียกร้องมา เขาก็แค่สนองความต้องการ อย่ามาโทษว่าเขารังแกสตรีก็แล้วกันองค์หญิงเจินไป๋อวี่แห่งแคว้นเจินกำหมัดแน่น สตรีผู้นี้ช่างจองหองพองขนอวดดีเกินไปแล้ว พี่ชายของนางฝีมือการยิงธนูนับว่าแม่นยำ เป็นเพียงสตรีแต่ทำเก่งเหนือบุรุษช่างน่าขัน ข้าจะรอหัวเราะกับความโง่เขลาของเจ้าคุณหนูใหญ่ฮ่องเต้หันไปมองลู่เฉิง ที่ยังคงนักพูดคุยกับบุตรสาวอย่างผ่อนคลาย เขาก็ถอนใจออกมา ดูเขาไม่มีความกังวลใจเลยสักนิด นางคงทำได้กระมังเขาถึงไม่มีท่าทีร้อนใจ เหว่ยอ๋องยกจอกสุราขึ้นมาจิบด้วยท่าทีเกียจคร้าน เจียวลู่แล