Semua Bab นางร้ายอันดับหนึ่งคือข้า: Bab 51 - Bab 60

“ดาบสายฟ้า!!” ลู่เสียนร้องออกดังก้องกังวาน จู่ ๆ ท้องฟ้าที่สดใสก็เริ่มมีเมฆหมอกมืดครึ้ม เสียงฟ้าร้องเสียงฟ้าคำรามดังสนั่นทั่วท้องฟ้า เปรี้ยง!สายฟ้าฟาดลงมาไม่หยุดเปรี้ยง! เปรี้ยง! จากนั้นก็มีแสงประกายเจิดจ้าพุ่งลงมาที่ร่างของลู่เสียน ก่อดจะหยุดอยู่ตรงหน้าของนางแล้วกลายเป็นดาบคมเงางับ บ่งบอกถึงความคมว่ามีมากเพียงใด ลู่เสียนเอื้อมมือไปหยิบดาบมาถืออย่างมั่นคง เปรี้ยง! สายฟ้าฟาดลงมาอีกครั้งลู่เสียนรับรู้ถึงพลังของดาบสายฟ้าที่วิ่งจากปลายดาบเข้ามาสู่ร่างของนาง นางยืนจังก้าเพ่งมองยังจุดที่บ่งบอกว่าพวกเขาใกล้เข้ามาแล้ว เหว่ยอ๋องรองแม่ทัพฉือยืนเยื้องไปทางด้านหลังประกบซ้ายขวา ด้านหลังเป็นองครักษ์และทหาร ทุกคนมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตากับสิ่งน่าเหลือเชื่อนี้ คุณหนูใหญ่เป็นใครกันแน่ ทุกคนเริ่มตั้งคำถามขึ้นมาในใจไม่นานกลุ่มกองกำลังก็มาถึง เพราะใช้วิชาตัวเบาและพลังยุทธในการเดินทาง จึงไม่จำเป็นต้องใช้ม้า พวกเขาเหาะลงมายืนตรงหน้าลู่เสียนแต่ห่างออกไปราว50ก้าว สายตาของพวกเขามองสำรวจสตรีตรงหน้าอย่างพิจารณา หากให้เดาสตรีงดงามนางนี้ก็คงเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่ เพราะเห็นเหว่ยอ๋องยืนอยู่ด้านขวาม

แคว้นเจินณ ท้องพระโรงยามนี้เหล่าขุนนางต่างเข้าประชุมด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อทางแคว้นเจินได้รับสาสน์จากแคว้นโจวว่า “ขอยุติสัญญาสงบศึกเพราะทางแคว้นเจินได้ละเมิดข้อตกลง ด้วยการส่งนักฆ่าจำนวน100คนมาสังหารเหว่ยอ๋องที่ชายแดน”“ฝ่าบาทเหตุใดถึงมีนักฆ่าไปสังหารเหว่ยอ๋องที่ชายแดนได้ละพ่ะย่ะค่ะ เรื่องนี้กระหม่อมและเหล่าขุนนางไม่มีใครรู้หรือว่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด” แม่ทัพแคว้นเจินเอ่ยถามด้วยความสงสัย“นั่นสิพ่ะย่ะค่ะอาจเป็นแคว้นโจวที่ต้องการใส่ร้ายแคว้นเจิน เพื่อที่จะยกเลิกสัญญาก็อาจเป็นได้พ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีฝ่ายกลาโหมเอ่ยขึ้นอย่างวิเคราะห์ ฮ่องเต้ถอนใจออกมาเรื่องนี้เขากำลังให้คนไปสืบความจริงแล้ว คงต้องรอคนมารายงานเขาคิดว่าคงกลับมาในไม่ช้า“ขออนุญาตรายงานพ่ะย่ะค่ะ”“เข้ามา”“ทูลฝ่าบาทกระหม่อมเดินทางไปที่ชายแดน ท่านอ๋องและพระชายายังคงเก็บศพเอาไว้เพื่อเป็นหลักฐาน ให้ทางแคว้นเจินไปตรวจสอบ หลังจากตรวจสอบผู้เสียชีวิตห้าในหนึ่งร้อยคน แน่ชัดว่าเป็นคนของแคว้นเจินและหนึ่งในห้าคน เอ่อ….เป็นคนขององค์หญิงไป๋อวี่พ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าว่าอะไรนะ!!” ฮ่องเต้ร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ คราวนี้ทั้งท้องพระโรงถึงกับแตกฮ

ลู่เสียนและเหว่ยอ๋องเดินทางไปแคว้นเจิน โดยนำทหารไปด้วยทั้งหมด100คนและยังมีรองแม่ทัพฉือ จางไห่องครักษ์ส่วนตัวของเหว่ยอ๋อง ตงหาน ผิงอันและองครักษ์ที่ร่วมเดินทางด้วยกันในครั้งก่อนอีกห้าคน ส่วนหยวนอ๋องถูกจับมัดใส่รถม้าให้เดินทางมาด้วยเช่นกัน ลู่เสียนโกรธแค้นชายผู้นี้เป็นอย่างมาก จนอยากจะสับร่างของเขาให้ละเอียดเป็นหมื่น ๆ ชิ้น แต่ว่านางก็พยายามอดทนและระงับโทสะเอาไว้ นางรอเวลาที่จะสังหารชายผู้นี้ต่อหน้าฮ่องเต้แห่งแคว้นเจิน ความแค้นในครั้งนี้หากว่าไม่ได้ทำด้วยตนเองนางคงไม่หายแค้น คุณหนูตระกูลฟู่ก็เช่นเดียวกัน เมื่อนางสะสางทางนี้เสร็จ นางจะกลับไปจัดการด้วยตนเอง นางบอกกับท่านกุนซือเจียวลู่ว่า นางรู้ว่าโทษของพวกนางคือประหารชีวิต เพราะมีส่วนเกี่ยวพันกับการลอบสังหารเชื้อพระวงศ์ แต่ว่านางจะขอเป็นคนประหารพวกนางต่อหน้าทุกคนเอง นางไม่สนใจว่าใครจะมองนางว่าโหดเหี้ยมและโหดร้าย เพราะนางตั้งใจจะให้ทุกคนเห็นว่า นางร้ายมากแค่ไหนหากใครคิดว่าล้ำเส้นในครั้งหน้า ก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอด ก่อนออกเดินทางลู่เสียนได้บอกกับลู่หลิน องค์รัชทายาท ท่านกุนซือเจียวลู่ ท่านแม่ทัพฉือ ให้ช่วยเป็นคนจัดการเรื่องที่ต่างแคว้นข

แคว้นโจวยามนี้ผู้คนทั้งเมืองต่างเตรียมตัวต้อนรับการกลับมาของเหว่ยอ๋องและลู่เสียนตั้งแต่ประตูเข้าเมืองจนไปถึงวังหลวง ลู่เฉิงได้จัดเตรียมการต้อนรับเอาไว้อย่างยิ่งใหญ่ ลู่เฉิงยังได้ไปจ้างคณะเชิดสิงโตมาเพิ่มความครึกครื้น ยังไม่พอเขายังไปเหมาประทัดมาแจกจ่ายให้ทุกคนจุด เพื่อขับไล่สิ่งชั่วร้าย ลู่เฉิงบอกให้ทุกคนจุดเวลาขบวนรถม้ามาถึง ยังไม่พอลู่เฉิงยังไปจ้างคณะระบำดนตรีมาร้องมารำเพื่อความสนุกสนาน ยามนี้เมืองหลวงแคว้นโจวคึกคักเป็นอย่างมาก เมื่อหน่วยข่าวมาแจ้งว่าพวกเขาจะเดินทางมาถึงในอีกไม่ช้า หน่วยที่มาแจ้งข่าวยังรายงานถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ทุกคนรับรู้ ยามนี้ชื่อเสียงของคุณหนูใหญ่ลู่เสียนโด่งดังไปทั่วหล้า ไม่ว่าจะเป็นความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวหรือแม้แต่ทักษะด้านการแพทย์นางก็ทำได้ดีอย่างน่าทึ่ง ความมีน้ำใจเมตตาไม่เอาความโกรธแค้นมาลงกับผู้บริสุทธิ์ แคว้นเจินแม้จะรู้สึกเสียใจต่อการจากไปของเชื้อพระวงศ์ แต่ก็รู้สึกโล่งใจที่ทุกคนรอดพ้นจากโรคระบาดและไม่ต้องพบเจอศึกสงคราม แม้จะต้องแลกด้วยการส่งข้าวปีละสองพันกระสอบเป็นเวลาสิบปีเพื่อชดเชยความผิดก็ตาม เพราะทุกคนไม่อยากให้มีสงครามเกิดขึ้น ทางด้านตระกูลลู

จื้อตงหยางและจื้ออี้เฉิงทะยานลงมาอย่างรวดเร็ว แล้วลงมาหยุดยืนต่อหน้าทุกคน ก่อนที่จื้ออี้เฉิงจะตรงมาคว้าข้อมือของลู่เซียน ส่วนจื้อตงหยางตรงเข้ามาคว้าข้อมือของลู่ฟาง ก่อนจะหมุนตัวแล้วเตรียมตัวใช้วิชาตัวเบาเหาะจากไป แต่ว่า…“เดี๋ยวก่อน!” เป็นเสียงของฮ่องเต้ที่เอ่ยขึ้นมา จื้ออี้เฉิงและจื้อตงหยางหันขวับมามองอย่างตกใจ เสด็จลุงมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร “คิดจะมาเอาคนไปช่วยแต่วิธีการของพวกเจ้าช่างไร้การอบรมสิ้นดี เห็นทีข้าคงต้องตักเตือนบิดาของเจ้าถึงการกระทำอันไรมารยาทของบุตรชายของเขาเสียแล้ว ข้านั่งอยู่ด้านใดไม่คิดจะมาทักทาย แต่ยังดันจะพาสตรีที่ยังไม่ออกเรือนไปด้วยเช่นนี้ เจ้าคงต้องรับผิดชอบผลของการกระทำของตัวเองแล้วละหลานชาย”“ถวายบังคมเสด็จลุง”“ตามข้าเข้าไปข้างใน” กล่าวจบฮ่องเต้สะบัดอาภรณ์เดินเข้าไปในจวนอย่างไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง ที่เห็นสองหลานชายทำตัวไร้การอบรมเช่นนี้ จื้ออี้เฉิงยังคงจับแขนของลู่เซียนเอาไว้ไม่ปล่อย ส่วนตงอยางก็กำข้อมือของลู่ฟางเอาไว้แน่น ก่อนจะเดินตามฮ่องเต้เข้าไปด้านในจากทุกคนจึงเดินตามเข้ามาเพราะอยากรู้ว่าเขาสองคนเป็นใคร และอยากรู้ว่าฮ่องเต้จะตัดสินอย่างไรกับเรื่องนี้ ฮ่อ