LOGIN“คุณหนูใหญ่นี่ มีข่าวให้ได้ยินทุกวันเลย” เจียวลู่กุนซือหนุ่มที่นั่งดวนหมากกระดาน กับรองแม่ทัพฉือลี่เฉี่ยวเอ่ยขึ้น ส่วนเหว่ยอ๋องนั่งอ่านตำราด้วยใบหน้านิ่งสงบ
“วันนี้ข่าวบอกว่านางยึดจวนไปเป็นของนางทั้งหมด” “ข้าว่าเจ้าควรเปลี่ยนอาชีพ” “ทำไมหรือ?” “ก็ดูเจ้าเกาะติดสถานการณ์ ข่าวคุณใหญ่ทุกวัน” ฉือลี่เฉี่ยวเอ่ยเย้าสหายคนสนิท “ข้ายอมรับ แต่ในฐานะที่ข้าเป็นกุนซือ ตระกูลลู่ต้องมีไส้ศึกเป็นแน่ ข่าวที่ออกมาเหมือนรู้เรื่องภายในจวนเป็นอย่างดี” “เจ้าวิเคราะห์ได้ดี” ฉือลี่เฉี่ยวก็คิดแบบนั้นเหมือนกับเจียวลู่ “ข้าอยากรู้ว่านางจะจัดการ กับข่าวเหล่านี้หรือไม่ หรือว่าจะปล่อยเลยตามเลย” เจียวลู่มองหมากในกระดานพร้อมครุ่นคิด แต่ความคิดก็ต้องสะดุดลง เมื่อบ่าวในจวนอ๋องเข้ามารายงาน “ท่านอ๋องฮองเฮาให้ทางร้านอาภรณ์ มาวัดตัวท่านอ๋อง ท่านกุนซือ และท่านรองแม่ทัพ เพื่อต้อนรับการมาเยื่อน ของคณะทูตพ่ะย่ะค่ะ” “อืม” เขาพยักหน้าอนุญาต แต่ว่าคนที่บ่าวในจวนพาเข้ามา ทำเอาสามบุรุษถึงกับลมหายใจสะดุด คุณหนูใหญ่ลู่เสียน นางมาด้วยตนเองเลยหรือ และนั่นคงเป็นคุณหนูรองลู่อัน และคุณหนูสามลู่เจิน “ถวายบังคมท่านอ๋องเพคะ” “อืม” “ทางวังหลวงให้หม่อมฉันมาวัดตัวเพคะ” “อืมได้สิ” เขารีบลุกขึ้นมายืน ลู่เสียนรีบนำสายวัด เข้าไปวัดอย่างคล่องแคล่ว แต่แล้วเขากลับประหม่าอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งเห็นนางใกล้ขนาดนี้ ใจเขายิ่งเต้นแรง นี่เขาเป็นอะไรไป พอนางมาวัดรอบคอ ลมหายใจยิ่งเป่ารดใบหน้าของเขา กลิ่นกายของนางช่างหอมละมุน ดวงตาของนางก็โตเหมือนกับกวางน้อย จมูกโด่งรับกับใบหน้ารูปไข่ ริมฝีปากบางกระจับได้รูป ยามเลือดนี้ในกายของเขา สูบฉีดเร็วผิดปกติ เขารู้สึกว่าคล้ายจะมีเลือดไหลออกมาจากจมูกของเขา ลู่เสียนเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้ตกใจ นางรีบดึงผ้าเช็ดหน้าของนางมาเช็ดให้เขาท่านที กลิ่นหอมของผ้าเช็ดหน้า ยิ่งทำให้เขาจิตใจปั่นป่วน หนักกว่าเดิม “ท่านอ๋อง พระองค์ไม่สบายหรือเพคะ ใบหน้าท่านซีดมาก เงยหน้าไว้เพคะ” “ข้ารู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย” “เช่นนั้นนั่งลงก่อนเพคะ” “คุณหนูใหญ่ให้ท่านอ๋องนั่งพักก่อน มาวัดข้าเถอะ” เจียวลู่เอ่ยขึ้นอย่างหมั่นไส้ท่านอ๋อง บุรุษด้วยกันเหตุใดจะดูไม่ออกกัน ทำเป็นเงียบขรึมที่จริงก็แอบพอใจนาง “ให้นางไปวัดเจ้า นางต้องดูแลข้า” “ข้านึกว่าท่านเป็นท่านอ๋อง ที่แท้เป็นนักแสดงนี่เอง” เจียวลู่ยังคงเอ่ยเย้าเขาไม่เลิก “เจ้าหน้าเหม็น หุบปากเน่า ๆ ของเจ้าซะ” “คุณหนูรองข้าพร้อมแล้ว” “เจ้าค่ะ” ลู่อันรีบเขามาวัดร่างกายอย่างกระตือรือร้น ที่ลู่เสียนพานางมาด้วย เพราะว่าอยากให้นางเรียนรู้งานเอาไว้ โดยมีลู่เจินเป็นคนคอยจดลงในสมุด “โอ้โฮ หน้าอกท่านกุนซือตึงเปรี๊ยะเลยเจ้าค่ะ” ลู่อันร้องขึ้นมา “จริงเหรอ? ไหนขอข้าดูหน่อย” ลู่เสียนได้ยินก็ทำท่าจะลุกขึ้นไป แต่เหว่ยอ๋องกลับดึงแขนนางเอาไว้ “หน้าอกข้าตึงหรือไม่เจ้าลองวัดดูหน่อย” ลู่เสียนอมยิ้ม ท่านอ๋องผู้นี้หน้าตาหล่อเหล่าและสง่างาม แต่ใบหน้าดูเงียบขรึมจนดูเย็นชา ไม่น่าเชื่อว่าจะมีมุมนี้เหมือนกัน “หม่อมฉันจับได้มั้ยเพคะ?” บุรุษงานดีนี้เช่นนี้ ได้โอกาสก็เอาให้คุ้ม “อืม” ลู่เสียนฉีกยิ้มอย่างพอใจ ตั้งแต่ทะลุมิติมา นี่มันครั้งแรก ที่นางรู้สึกตื่นเต้นมากขนาดนี้ นี่มันอะไรหุ่นแน่นปึก หน้าท้องเป็นลอนอย่างคนออกกำลังกาย อย่างสม่ำเสมอ งือบุรุษผู้นี้ข้าจองได้มั้ย “ท่านอ๋อง” “หืม” “ท่านมีคนในใจหรือยังเพคะ?” “ยังไม่มี” “หม่อมฉันขอจองได้มั้ยเพคะ?” “อืม” เหว่ยอ๋องไม่รู้ว่านางหยอกเย้าเขาเล่น หรือว่าจริงจัง แต่ว่ายามนี้เขาเขินอายจนใบหูแดงก่ำ เจียวลู่ที่ยามนี้ ความรู้สึกก็ไม่แตกต่างจากเหว่ยอ๋อง เขามองสตรีตรงหน้า คล้ายคนตกหลุมรัก คุณหนูรองนางช่างงดงาม “คุณหนูรอง ท่านมีคนในดวงใจหรือยัง?” “ยังเจ้าค่ะ” “ข้าขอจับจองได้หรือไม่?” ลู่อันไม่รู้ว่า จะตอบออกไปเช่นไร จึงหันไปถามลู่เสียน “พี่หญิงข้าจะตอบอย่างไรดีเจ้าคะ?” “ตอบไปว่า ให้จองทั้งตัวและหัวใจ” ลู่อันได้ยินก็ยิ้มเขิน พี่ใหญ่ท่านร้ายกาจเกินไปแล้ว ส่วนเจียวลู่และเหว่ยอ๋อง ยืนนิ่งงันคำตอบ สตรีเกี้ยวพาบุรุษ ได้อย่างเปิดเผยเช่นนี้เลยหรือ พวกเขาเพิ่งจะเคยเห็น พวกนางร้ายทั้งพี่ทั้งน้องเลยจริง ๆ “ทูลท่านอ๋อง องค์หญิงเสด็จมา พร้อมท่านหญิงและคุณหนูฉือลี่อิง พ่ะย่ะค่ะ” ทหารองครักษ์ในจวน รีบเข้ามารายงาน เหว่ยอ๋องและเจียวลู่พอได้ยินว่าใครมา ก็รู้สึกเบื่อหน่าย ลี่อิงเป็นน้องสาวของลี่เฉี่ยว ที่หมายปองเหว่ยอ๋อง และดูเหมือนฮองเฮา จะอยากได้นางมาลูกสะใภ้ ส่วนองค์หญิงจื้อเหม่ยฮวา มีใจชอบพอเจียวลู่ ซึ่งเขามองนาง เป็นเพียงน้องสาวเท่านั้น “ถวายพระพรท่านอ๋อง” “อืม” เหว่ยอ๋องพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “เสด็จพี่ สตรีพวกนี้เป็นใครหรือเพคะ?” องค์หญิงเห็นสตรีสามนาง ที่หน้าตาไม่คุ้นเคยก็รีบเอ่ยถาม “เป็นคุณหนูตระกูลลู่ พวกนางมาวัดตัว เพราะฮองเฮาสั่งตัดชุดใหม่ ให้พวกข้าสามคน ใส่ในวันต้อนรับคณะทูต” องค์หญิงกวาดสายตามอง พวกนางทั้งสามคนทันที เพราะเพิ่งฟังเรื่องเล่า จากท่านหญิงฟู่เหลียนฮวา สายตาที่มองออกไป จึงเต็มไปด้วยความเหยียดหยามสามปีต่อมา รัชทายาท ฮ่องเต้ ฮองเฮาและไทเฮานั่งลุ้นกันว่าไท่จื่อเฟยจะคลอดบุตรเป็นพระโอรสหรือพระธิดา เพราะยามนี้ไท่จื่อเฟยได้ให้กำเนิดพระโอรสแล้วถึงสองพระองค์“รายงานพ่ะย่ะค่ะ หมอหลวงให้มาแจ้งข่าวว่าไท่จื่อเฟยให้กำเนิดพระโอรสพ่ะย่ะค่ะ”“เยี่ยมจริง ๆ” ฮ่องเต้ยกยิ้มอย่างพอใจ“รายงานพ่ะย่ะค่ะ ทางจวนตระกูลลู่ส่งข่าวมาบอกว่า พระชายาเหว่ยอ๋องทรงให้พระโอรสทีเดียวถึงสามพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าว่าอะไรนะ!!” ทุกคนร้องออกมาด้วยความตกใจ ให้กำเนิดบุตรชายทีเดียวถึงสามคน นางตั้งครรภ์ทีหลังแต่ทำผลงานเทียบเท่าทุกคนเลยหรือ น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว“ให้กำเนิดพระโอรสถึงสามพระองค์ ดีจริงๆ หลานของย่า ข้าต้องไปเยี่ยมนางเสียหน่อย” ฮองเฮาเอ่ยขึ้นมาอย่างตื่นเต้นดีใจ อย่างรู้ว่าเจ้าก้อนแป้งทั้งสามจะหน้าตาจะเป็นเช่นไร “บุตรสาวตระกูลลู่นี่แปลกจริง ๆ ให้กำเนิดบุตรเป็นชายกันหมดแทบทุกคน ในตอนลู่เฉิงแต่งสตรีเข้าจวนถึงสามนางก็ให้กำเนิดแต่บุตรสาว มายามนี้บุตรสาวของเขาให้กำเนิดแต่บุตรชาย ได้ข่าวว่าชายาขององค์ชายอี้เฉิงและองค์ชายตงหยาง ก็ได้ให้กำเนิดบุตรชายเช่นกัน” ไทเฮายกชาขึ้นมาดื่มด้วยสีหน้าพอใจ“ถ้าจะว่าไปแล้วยามนี้ตระกู
เมื่อพวกเขาออกมาจากเรือนก็เป็นเวลาใกล้เที่ยงวันเข้าไปแล้ว ลู่เสียนและลู่หลินรีบเข้าไปในมิติเพื่อจะไปเอาวิตามินและอาหารบำรุงร่างกาย แต่ปรากฏว่าร้านค้าได้หายไปแล้ว ร้านขายยาก็หายไปด้วยเช่นกัน สงสัยสวรรค์ส่งมาให้ในยามที่เกิดเรื่องเดือดร้อน จากนั้นก็ยึดคืนกลับไปเมื่อเสร็จสิ้นภารกิจแล้ว เฮ้อเสียดายจังลู่เสียนและลู่หลินจึงรีบตรงเข้าครัว ทำอาหารอย่างเร่งด่วน ไข่ต้ม ไข่ลวก โจ๊กทรงเครื่อง ผลไม้ ก่อนจะบอกให้บ่าวยกไปที่ห้องอาหาร ทุกคนเดินเข้ามาในห้องอาหารด้วยสีหน้าสดชื่นกระปรี้กระเปร่าและยิ้มแย้มแจ่มใส ลู่เสียนจึงพยักหน้าให้บ่าวเริ่มตักโจ๊ก“คุณหนูใหญ่เหตุใดไข่ต้มเยอะขนาดนี้” จื้ออี้เฉิงเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย เพราะบนกลางโต๊ะมีถ้วยใส่ไข่ต้มไว้มากมาย“ก็เพราะว่าไข่ต้มให้พลังงานสูง หม่อมฉันคิดว่าเมื่อคืนทุกคนคงใช้แรงและพลังไปเยอะ ก็เลยทำไข่ต้มและไข่ลวกมาให้ เพิ่มด้วยโจ๊กทรงเครื่อง แล้วก็ผลไม้อย่างเช่นกล้วยหอม รับรองช่วยฟื้นฟูร่างกายให้กลับมามีพลังได้อย่างดีเยี่ยม” กล่าวจบลู่เสียนหันไปปอกเปลือกไข่ให้เหว่ยอ๋องอย่างตั้งใจ ก่อนเอ่ยขึ้นมาเพื่อจะปรึกษาทุกคน “อีกไม่นานก็จะถึงวันแต่งงานแล้ว พวกเรามาจัดงาน
วันต่อมาแม้จะเป็นเวลาสายมากแล้ว แต่เรือนของคุณหนูทั้งเจ็ดก็ยังคงไม่เรียกให้บ่าวไปรับใช้ สาเหตุนั้นคงเดาได้ไม่ยากเพราะเมื่อคืนคหบดีลู่เฉิง ได้ทำการอนุญาตให้ลูกเขยค้างคืนได้ ทั้งลูกเขยเก่าลูกเขยใหม่ พร้อมทั้งยังส่งเสริมด้วยการใช้ยาปลุกกำหนัดชั้นดีผสมกับสุราพร้อมบริการรินให้อย่างดี พวกนางทั้งเจ็ดคนก็พร้อมใจกันดื่มด้วยเช่นกัน โดยให้เหตุผลว่าไม่อยากเสียเปรียบพวกเขาลู่เสียนยังได้บอกกับบิดาว่าหากจะให้ลูกเขยดื่ม ก็ต้องไปเรียกท่านแม่ ฮูหยินรองและอนุลู่ให้มานั่งดื่มด้วยกัน และเขาผู้เป็นตัวตั้งตัวตีในเรื่องนี้ก็ต้องดื่มด้วยเช่นกัน เมื่อถูกบังคับแกมขู่เข็ญลู่เฉิงก็ต้องทำตามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ผลของยากำหนัดทำให้เช้านี้เรือนแต่ละหลังปิดสนิท พ่อบ้านจึงรีบไล่บ่าวที่ต้องเข้าไปดูแลรับใช้ให้ไปหาอย่างอื่นทำรอเรือนคุณหนูเจ็ดลู่เซียนที่ยามนี้องค์ชายจื้ออี้เฉิงตื่นมาสานต่อจากเมื่อคืนโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ลู่เซียนนั่งควบขี่เขาโดยมีเขานอนเอนกายพิงหัวเตียง มองนางด้วยสายตาหยาดเยิ้มตามอารมณ์รัญจวน ก่อนจะก้มลงไปดูดดึงยอดอกคู่งาม ที่กระเพื่อมไหวไปตามแรงโยกขยับขึ้นลงของนาง“อื้อองค์ชายหม่อมฉันจะไม่ไหวแล้วเพ
ลานประหาร กองกำลังทหารเตรียมคุ้มกันนักโทษอย่างแน่นหนา เหว่ยอ๋องนั่งเป็นประธาน มีแม่ทัพฉือลี่เฉี่ยว กุนซือเจียวลู่ขนาบข้าง ส่วนลู่เสียนและลู่หลินพวกนางยืนปะปนอยู่กับฝูงชนที่มาดูการประหาร ลู่เสียนให้จางไห่อยู่คุ้มกันที่จวนพร้อมองค์ชาย เสียงกลองดังขึ้นเพื่อย้ำเตือนว่าใกล้ถึงเวลาประหารเข้ามาแล้ว ก่อนผู้ตัดสินโทษจะออกมาอ่านความผิดของพวกเขาให้ทุกคนได้ฟังอีกครั้งและก็เป็นไปตามคาด กลุ่มคนชุดดำเหาะทะยานมายืนอยู่บนหลังคาจำนวนหลายสิบคน ต่างยืนอยู่รอบทิศทางมองสถานการณ์ด้านล่างอย่างประเมิน เหว่ยอ๋องมองกลุ่มคนที่มาอย่างเย็นชา พลางคิดในใจรนหาที่ตาย “เหว่ยอ๋องหากยอมส่งตัวเสนากู้กับคุณชายกู้มาให้ข้า ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายใคร”“ฮึ! ข้ากลัวว่าชายารักของข้าจะไม่ยอมนะสิ นางนะเป็นคนที่แค้นฝังใจมาก หากเจ้าเอาชนะนางได้ก็เอาคนของเจ้าไปได้เลย แต่ข้ากลัวว่าพวกเจ้าคงต้องจบชีวิตอยู่ที่นี่เสียแล้ว” เหว่ยอ๋องเอ่ยอย่างช้า ๆ ไม่รีบเร่งดูผ่อนคลายไม่น้อย “แล้วนางอยู่ที่ใด?”“อยากพบข้ารึ?” ลู่เสียนจับมือกับลู่หลินกระโดดเหาะลอยขึ้นมายังลานประหาร ชุดที่นางสวมใส่วันนี้รัดกุมทะมัดทะแมงเพราะเตรียมต่อสู้อย่างเต็มที่ ผมของพ
เมื่อกลับมาถึงจวนลู่เสียนและลู่หลินก็อาสาทำอาหารเอง เพราะนึกอยากกินก๋วยเตี๋ยว เหว่ยอ๋องและรัชทายาทไม่ได้กลับมาด้วยเพราะต้องอยู่พูดคุยเรื่องงานกันต่อที่ห้องทรงอักษร ลู่เสียนและลู่หลินจึงได้แวะตลาดก่อนเพื่อที่จะซื้อกระดูกหมู เนื้อหมู หัวไชเท้าและผัก ยามนี้เป็นเวลาใกล้เที่ยงแล้ว ลู่เสียนจึงคิดว่าทำเผื่อมื้อเย็นไปด้วยเลยจะได้ไม่ต้องเสียเวลา“พี่หญิงมีอะไรให้ข้าช่วยบ้างเจ้าคะ?” ลู่ฟางและลู่เซียนเดินเข้ามาถาม เพราะได้ยินว่าลู่เสียนและลู่หลินจะทำอาหารเอง ด้านหลังตามมาด้วยสององค์ชาย ที่ทำตัวคล้ายหมาน้อยติดตามเจ้านายอย่างน่าเอ็นดู“เอากระเทียมไปแกะ”“เจ้าค่ะ”“พี่หญิงนางร้ายอันสองมารายงานตัวเจ้าค่ะ” เสียงลู่อันดังมาแต่ไกล“ข้านางร้ายอันดับสามก็มารายงานตัวเช่นกันเจ้าค่ะ” ลู่เสียนขำออกมากับท่าทางของพวกนาง “เช่นนั้นนางร้ายอันดับสองและอันดับสามไปนวดแป้ง เดี๋ยวข้าจะสอนทำบะหมี่ ลู่หลินเจ้าจะทำเส้นอย่างอื่นด้วยหรือไม่?”“ทำเส้นใหญ่เจ้าค่ะง่ายดี แล้วก็จะห่อเกี๊ยวด้วยเจ้าค่ะ”“ทำเยอะ ๆ ไปเลยเผื่อมื้อเย็นไปเลยทีเดียว อ้าวลู่เจียวเจ้ามาพอดีเจ้าเอาผักไปล้าง”“เจ้าค่ะ”ลู่เฉิงยืนเอามือไพล่หลังมองภาพที่บรร
ยามนี้คนที่มีความสุขที่สุดจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคหบดีลู่เฉิง ที่เวลานี้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มีความสุขจนยากจะบรรยาย เหล่าบรรดาลูกเขยอยู่กันพร้อมหน้าถึงเจ็ดคน จะมีใครโชคดีเท่าเขาไม่มีอีกแล้ว “ลู่เฉิงจัดงานแต่งพร้อมกันทีเดียวไปเลยเจ็ดคู่ดีหรือไม่?” ฮ่องเต้เอ่ยถามเขาที่เอาแต่นั่งยิ้มไม่พูดไม่จา“ฝ่าบาทกระหม่อมกำลังคิดอยู่พอดีเลยพ่ะย่ะค่ะ”“ฝ่าบาทจัดงานพร้อมกันก็ดีนะเพคะ หม่อมฉันอยากเห็นงานแต่งที่ยิ่งใหญ่อลังการที่มีคู่บ่าวสาวถึงเจ็ดคู่” ฮองเฮาเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นเต้นพระพักตร์เริ่มขึ้นสีแดงนิด ๆ เพราะได้ดื่มโซจูไปหลายจอก วันนี้นางรู้สึกผ่อนคลายและรื่นเริงมากจริง ๆ บรรยากาศเช่นนี้เป็นสิ่งที่นางใฝ่ฝันอยากได้มาตลอด เพราะวังหลวงไม่ใช่สถานที่ที่จะทำตามใจตนเองได้ พอได้มาสัมผัสบรรยากาศที่นี่จึงรู้สึกชอบเป็นพิเศษ “ฝ่าบาทมีสาสน์ส่งมาจากต่างแคว้นพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์รีบเข้ามารายงานพร้อมยื่นสาสน์ให้ฮ่องเต้ เขารับมาเปิดอ่านอย่างไม่รีรอ จากนั้นเขาก็ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ “ฮ่า ฮ่า ลู่เฉิงเมื่อก่อนไม่มีใครสนใจบุตรสาวตระกูลพ่อค้าของเจ้า แต่มายามนี้กลับแตกต่างออกไปแล้วอะนะ ดูเหมือนแคว้นเป่ยจะส่งสาสน์มาขอด
“ดาบสายฟ้า!!” ลู่เสียนร้องออกดังก้องกังวาน จู่ ๆ ท้องฟ้าที่สดใสก็เริ่มมีเมฆหมอกมืดครึ้ม เสียงฟ้าร้องเสียงฟ้าคำรามดังสนั่นทั่วท้องฟ้า เปรี้ยง!สายฟ้าฟาดลงมาไม่หยุดเปรี้ยง! เปรี้ยง! จากนั้นก็มีแสงประกายเจิดจ้าพุ่งลงมาที่ร่างของลู่เสียน ก่อดจะหยุดอยู่ตรงหน้าของนางแล้วกลายเป็นดาบคมเงางับ บ่งบอกถึงความคม
ทหารนำธูปมาแล้วหักออกครึ่งหนึ่ง จากนั้นก็เริ่มจุดธูปแล้วปักลงในกระถางเพื่อให้ทุกคนได้เห็น องค์หญิงรีบลงมือเขียนด้วยท่าทีมั่นคงและสงบนิ่ง ต่างกับลู่เสียนที่มีท่าทีร่าเริง นางรีบเอ่ยถามบรรพบุรุษ “พร้อมหรือไม่เจ้าคะ?”“พร้อม”“ลู่หลินเจ้าเริ่มดึงกระดาษ” ลู่เสียนเอ่ยบอกลู่หลินเมื่อเริ่มลงมือเขียนอักษร
จวนตระกูลลู่หลังจากหมอหลวงตรวจอาการของลู่เสียนเสร็จ ก็รีบรายงานกับเหว่ยอ๋องที่นั่งอยู่ข้างเตียงด้วยท่าทีสงบนิ่ง เขากุมมือของนางเอาไว้ไม่ปล่อย“ทูลท่านอ๋องอาการคุณหนูใหญ่ปกติดีทุกอย่างพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงยังไม่ฟื้น ต้องขออภัยที่กระหม่อมไร้ความสามารถ”เขารับฟังด้วยใบหน้าเรียบนิ
จวนตระกูลลู่ยามนี้แตกตื่นโกลาหล เมื่อเห็นเหว่ยอ๋องอุ้มร่างที่อาบไปด้วยเลือดและไร้สติของลู่เสียนเข้ามา อีกทั้งร่างกายของเหว่ยอ๋องยังมีลูกธนูปักอยู่ที่อกและชุ่มโชกไปด้วยเลือด องครักษ์ทุกคนรวมทั้งตงหานและผิงอันก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งสร้างความตื่นตระหนกตกใจให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก ลู่







