Semua Bab นางร้ายอันดับหนึ่งคือข้า: Bab 11 - Bab 20

ทางด้านฮ่องเต้ ยามนี้ตื่นเต้นจนยากจะระงับ เขาแทบรอไม่ไหวที่จะได้อ่านหนังสือเล่มใหม่“คุณหนูใหญ่รู้จักคนเขียนหนังสือปกขาว เจ้าได้บอกเรื่องนี้กับนางหรือไม่ว่า ให้เก็บเป็นความลับ”“บอกพ่ะย่ะค่ะ แต่นางก็มีข้อแลกเปลี่ยนด้วยพ่ะย่ะค่ะ” รองแม่ทัพฉือรีบบอกองค์เหนือหัว“อย่างไร?”“หนังสือปกขาวจะแถมรูปให้ด้วย หากฝ่าบาทยินดีมาอยู่ฝ่ายของนางพ่ะย่ะค่ะ” ฝ่าบาทได้ยินก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน “ทำไมต้องให้ข้ามาอยู่ฝ่ายนาง?” เขาเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ รองแม่ทัพฉือจึงเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฮ่องเต้ได้ฟัง และเปิดเผยเรื่องที่พวกเขามีใจ อยากคบหาคุณหนูตระกูลลู่“ฮ่า ๆ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ที่จริงถึงไม่มีเรื่องนี้ข้าก็เข้าข้างตระกูลลู่อยู่แล้ว ข้าไม่ใช่คนที่จะลืมบุญคุณคน บัลลังก์ของข้าแข็งแกร่งขึ้นมาได้ มีหลายคนให้การสนับสนุน หนึ่งในนั้นก็คือตระกูลลู่” เหว่ยอ่องและเจียวลู่ที่ยืนฟังอยู่หน้าประตู ยกยิ้มอย่างพอใจ“เหล่าขุนนางตั้งตนว่าอยู่เหนือผู้อื่น มีความเชื่อที่ผิด ๆ ว่าตนมีความรู้ มีความสามารถ ช่วยบริหารบ้านเมือง หากไม่ได้เงินและเสบี่ยง จากตระกูลลู่มาสนับสนุนยามมีศึก แคว้นโจวจะมีอย่างทุกวันนี้หรือ บอกนางไม่ต้องก

สองวันต่อมา ณ วังหลวง ที่ยามนี้ประดับประดาไปด้วยดอกไม้นานาพรรณ เต็มพื้นที่ในอุทยาน บรรดาคุณหนูของตระกูลขุนนาง ต่างเดินเข้างานด้วยชุดที่สวยสดงดงาม และวันนี้เป็นครั้งแรกที่จะเปิดให้บุรุษเข้าร่วมงานด้วย เหล่าคุณหนูต่างรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เพราะทุกครั้งที่มา ก็มีเพียงสตรี แต่ครั้งนี้ได้เปิดให้มีบุรุษเข้าร่วม เหล่าคุณหนูจึงต่างงัดชุด ที่คิดว่าโดดเด่นที่สุดออกมาสวมใส่ เมื่อถึงเวลางาน ดนตรีก็เริ่มบรรเลงขึ้นอย่างแผ่วเบาและผ่อนคลาย เหล่าขุนหนูพากันไปรวมที่จุดการแสดง เป็นดั่งเช่นทุกปี ที่ทางจัดงานได้ให้เหล่าคุณหนูขึ้นแสดง คุณหนูที่ลงรายชื่อต้องขึ้นแสดง ยามนี้ตื่นเต้นและประหม่า อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “ฮ่องเต้เสด็จ!” หลังถูกประกาศ ฮ่องเต้ก้าวเข้ามาในงาน ด้วยชุดมังกรสีทองอย่างสง่างาม ตามมาด้วยฮองเฮา ไทเฮา องค์รัชทายาท เหว่ยอ๋อง องค์หญิง ตามมาด้วยขบวนขุนนางและเหล่าบุรุษเมื่อฮ่องเต้ประทับบนที่นั่งดีแล้ว คนอื่น ๆ ก็ต่างพากันนั่งลง ตามรายชื่อที่วางไว้บนโต๊ะ ท่านหญิงฟู่เหลียนฮวาได้นั่งติดกับองค์หญิง ยามนี้ทุกคนต่างรอคอยตระกูลลู่อย่างใจจดใจจ่อ การแสดงบนเวที แทบไม่มีใครสนใจไทเฮาหันไปมองฮองเฮา ท

ทุกคนต่างพากันลุกมาดูรูปที่ลู่เสียนวาด ต่างพากันตกตะลึง ไม่คาดคิดว่านางจะวาดภาพนี้ออกมาได้อย่างงดงามเช่นนี้ ลู่เสียนเองก็ไม่อยากเชื่อว่าเหมือนกันว่า บรรพบุรุษจะวาดภาพได้งดงาม จึงเอ่ยกับพวกเขาในใจ “ท่านปู่ภาพนี้งดงามมากเลยเจ้าค่ะ” “ที่จริงมันเป็นความสามารถของข้าและพลังในกายของเจ้าที่มีติดตัวมา จึงทำให้ภาพนี้งดงามและสมบูรณ์แบบ ดูท่าไทเฮาและฮองเฮา มีอคติต่อเจ้ามาก เจ้าลองเสนอวาดภาพเหมือน ให้กับพวกนาง รับรองเจ้าได้ใจพวกนางแน่” ลู่เสียนครุ่นคิด การมีพรรคพวก ดีกว่าหัวเดียวกระเทียมลีบ ลองดูก็ดีเหมือนกัน “ฝ่าบาทหม่อมฉันเห็นว่า พระพันปีและองค์ฮองเฮา วันนี้ทรงงดงามและพระสิริโฉมมาก อย่างไรให้หม่อมฉันวาดภาพเอาไว้ เพื่อเป็นระลึกดีหรือไม่เพคะ?” เป็นอย่างไรให้นางพูดจาประจบประแจง นางก็ทำได้หากต้องทำ ไทเฮาและฮองเฮาถึงกับตัวแข็งค้าง เมื่อถูกเอ่ยพาดพิงถึง นางบอกว่าอย่างไรนะ วันนี้พวกนางงดงามและสิริโฉมมาก เจ้าเด็กคนนี้ช่างปากหวานเสียจริง นางถึงกับจะวาดรูปพวกนางเป็นที่ระลึก ก็ว่าจะไม่ได้เห็นว่ามีความสามารถหรอกนะ ถึงให้วาด “ไทเฮา ฮองเฮา เจ้าว่าอย่างไร หากไม่ให้วาดข้าจะให้นางวาดรูปของข้าแทน” “ฝ่าบาทใน

เหมือนเสียงฟ้าผ่าลงมากลางใจ ของคนตระกูลฟู่ องค์รัชทายาทต้องการหมั้นหมายกับคุณหนูใหญ่ เสนาบดีฟู่ที่ตกใจเสียใจและเสียหน้า อับอายจากความพ่ายแพ้เรื่องบทกวี ยังไม่ทันได้หายใจคล่อง เรื่องใหม่ก็วิ่งเข้ามา จนเขาเองยามนี้ตั้งตัวไม่ทัน ท่านหญิงฟู่เหลียนฮวา จิกเล็บลงบนฝ่ามือจนเลือดซึมออกมา ส่วนฟู่เหลียนอวี่ยืนตัวแข็งทือ โลกทั้งใบเหมือนกำลังถล่มทลายลงมาไทเฮาและฮองเฮาไม่คาดคิดว่า รัชทายาทจะตัดสินใจเอ่ยเรื่องนี้ต่อหน้าทุกคน นางเห็นสีหน้าของคนตระกูลฟู่แล้วก็สงสารจับใจ เป็นเพราะนางที่ไปพูดให้ความหวัง พวกเขาจึงคาดหวังเอาไว้มากเช่นนี้ฮ่องเต้ตกใจจนพูดไม่ออก รัชทายาทต้องการหมั้นกับคุณหนูใหญ่ แต่ว่าเหว่ยอ๋องก็มีใจให้นาง เขาจะทำอย่างไรดี เขาหันไปมองลู่เฉิง ที่นั่งจิบชาอย่างทองไม่รู้ร้อน ก็นึกหมั่นไส้ คงเลือกไม่ถูกละสิ ว่าจะเลือกใครเป็นลูกเขยหึย! เจ้าหน้าเหม็นเหว่ยอ๋องบุรษที่เงียบขรึมเย็นชา มาคราวนี้เย็นไม่ไหวอีกต่อไป เพราะภายในใจเดือดยิ่งกว่าน้ำร้อนต้ม เขากำหมัดแน่น รัชทายาทมาเอ่ยตัดหน้าเขาเช่นนี้ได้อย่างไร นางเป็นของข้า!เจียวลู่และรองแม่ทัพฉือ มองหน้ากัน ก่อนจะถอนใจออกมาอย่างหนักใจ สงครามความรักเริ่มแ

หลังจากพวกเขารับอาหารเย็นเสร็จ ขอตัวกลับ ลู่เสียนก็ตรงมาแช่อ่าง เพราะรู้สึกเหนื่อยล้า วันนี้นางทำงานหนักจริง ๆ ในคราแรกนางคิดว่า จะนั่งตรวจบัญชี แต่นางรู้สึกว่า อยากนอนพักผ่อนมากกว่า ลู่เสียนจึงตัดสินใจดับเทียน และขึ้นไปนอนก่อนหลับไปด้วยความอ่อนเพลียผ่านไปราว ๆ หนึ่งชั่วยาม ลู่เสียนก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เพราะร่างกายรู้สึกแปลก ๆ ร่างกายร้อนรุ่ม เหงื่อผุดออกมามากมาย เกิดอะไรขึ้น! ความร้อนภายในร่างกาย ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นี่ร่างกายของนางเป็นอะไร สติก็เริ่มพร่าเลือน “ท่านปู่ช่วยข้าด้วย! ท่านปู่!” ลู่เสียนตัดสินเรียกท่านปู่ เพราะยามนี้นางไม่มีแรง แม้จะตะโกนเรียกใคร ชายชราที่กำลังนอนสะดุ้งตื่น เมื่อได้เสียงของนางเรียกให้ช่วย “ท่านปู่ช่วยด้วยเจ้าค่ะ”บรรพบุรุษที่อยู่ในกำไล ต่างพากันปลุกทุกคนให้ตื่น เมื่ออาการของนางก็เดาได้ทันที“แย่แล้ว!เจ้าถูกยาปลุกกำหนัด” พอเขาเอ่ยเช่นนั้น เสียงบานประตู ก็ดังเหมือนมีใครผลักเข้ามา “แอ๊ด!” ก่อนจะมีชายฉกรรจ์สามคน ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาอย่างระแวดระวังเหล่าบรรพบุรุษตกใจมาก แบบนี้ไม่ดีแน่ พวกเขาจะช่วยนางได้อย่างไร “พวกเราจะช่วยนางอย่างดี?”“ข้าคิดออกแล้ว ห้องข้า