บทที่ 1 งานแต่งที่ไม่เต็มใจ

บทนำ

         หลูเค่อเอ้อ ชนเผ่าติดต่อกับแคว้นซีเป่ยด้านทิศตะวันตก เป็นเผ่าที่ได้ลงนามสัญญาสงบศึกมาช้านาน และเป็นพันธมิตรที่ดีกับซีเป่ยเสมอมา ท่ามกลางทุ่งหญ้าสีทองตัดกับท้องฟ้าสีคราม มีเมฆประดับแซมสีขาวเป็นระยะช่างเป็นภาพที่สวยงามจับตาจนเหรินเล่อคิดว่านี่คือสวรรค์บนดิน และเป็นสิ่งที่ปรารถนามากที่สุดในชีวิตของนาง

         ได้อยู่กับแผ่นดินที่เป็นบ้านของตัวเองมีอันใดจะเปี่ยมด้วยความสุขกว่านี้อีกหรือ

         “ยะ!” อาชาสีขาวทะยานพุ่งเข้าหาเนินที่เป็นทุ่งดอกหญ้าสีขาวอย่างรวดเร็ว สองมือของเหรินเล่อโบกโบยไปกับสายลมคล้ายกำลังร่ายรำอยู่บนหลังม้า ผีเสื้อโบยบินไปรอบกายของนางทำให้นางกระโดดลงมาจากหลังม้า ร่วมเต้นรำไปกับมันแต่เพียงไม่นานเหรินหลี่เฉียนพี่ชายของนางเรียกดับฝันของนางฉับพลัน

         “เหรินเล่อท่านพ่อเรียกพบ”

         เหรินเล่อหันไปย่อคิ้วมุ่ยหน้าให้พี่ชาย แต่ใบหน้าของพี่ชายดูคล้ายไม่สบอารมณ์เลยสักนิด ราวกับมีเรื่องหนักอกหนักใจ

         “มีอะไรหรือไม่ท่านพี่”

         “มี!” เสียงตอบไร้หางเสียงของพี่ชายทำให้นางไม่รั้งรออีกต่อไป หลังจากถึงเผ่าของตนเองโฉมสะคราญเดินฉิว

ตรงไปยังกระโจมกลางที่เรียกประชุมขุนนางทันที

         สีหน้าทะมึนตึงของบิดา กับสายตากดดันของเหล่าขุนนางที่เพ่งมองมายังร่างของสตรีที่เป็นดั่งเทพธิดาของแคว้นคล้ายกำลังเกิดเรื่องราวใหญ่โตขึ้นแล้ว นางจึงนิ่งสงบรอฟังคำสั่งของท่านพ่อทันทีหลังทำความเคารพ

         “หลูเค่อเอ้อ ต้องการความช่วยเหลือจากเจ้าแล้ว เล่อเล่อ” เหรินจิ้น บิดาของเหรินเล่อและเหรินหลี่เฉียน

กล่าวออกมาอย่างหนักใจ ภายในเต็มไปด้วยความอึดอัด ทั้งสงสารและเห็นใจบุตรสาวเพียงคนเดียวของตัวเอง ที่นอกจากกำพร้าแม่แล้ว นางยังต้องพลัดพรากจากถิ่นฐานบ้านเกิดเมืองนอนในวัยที่กำลังจะมีความสุข

         “ข้ายินดีช่วยเจ้าค่ะ...หากนั่นจะทำให้เผ่าหลูเค่อเอ้อสงบสุข ข้าจะทำ”

         หลังจากคำฟังบิดาแล้ว นางไม่อยากตกลงก็จำต้องตกลง เพื่อช่วยเหลือบิดาและเผ่าของตนเอง นางจึงต้องสละชีวิตนางเพียงหนึ่ง แลกกับความสุขของทั้งชนเผ่าเรือนแสน

         ‘การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์’ นางเองก็อยากเห็นหน้า ผู้ใดกันริคิดการเชื่อมสัมพันธ์ด้วยวิธีโง่เง่าสิ้นดีนี้

..........................................................................................................................................................................................................................

สามเดือนให้หลัง...เช้าตรู่ในเรือนรับรองพิเศษเมืองเทียนหนิงเมืองหลวงแคว้นซีเป่ยวุ่นวายไปด้วยการจัดเตรียมต้อนรับเจ้าขบวนบ่าวที่จะมารับเจ้าสาวขึ้นเกี้ยวไปทำพิธีในวังหลวง  

         ปิ่นทองชิ้นสุดท้ายฉลุลายดอกโบตั๋นประดับมุกเงือกเป็นประกายแวววาว และมันคือของหมั้นของเจ้าสาวในวันนี้ถูกเสียบลงบนผมยึดกับเครื่องหัวที่ใช้สวมใส่ตามฐานะของชายาเป่ยอ๋องหรือองค์ชายรองหวังหยางซั่ว แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นซีเป่ย ผู้เป็นอนุชาของฮ่องเต้หวังเหว่ยกวง และผู้กุมอำนาจทางทหารอันสำคัญของแคว้นซีเป่ย

         ชาดแดงถูกแต่งแต้มลงที่ริมฝีปากอวบอิ่มจนสวยงามเป็นขั้นตอนสุดท้าย สาวใช้คนสนิทอย่างเสี่ยวฟางสวมต่างหูทรงลูกปัดหลากสีที่เป็นเอกลักษณ์ของแคว้นให้นายของตัวเอง พร้อมทั้งกล่าวให้นางเตรียมตัว

         “ท่านหญิงเจ้าคะ เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

         ท่านหญิงเหรินเล่อเป็นบุตรีของอ๋องเหรินจิ้นครอบครองดินแดนทางทิศตะวันตกที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุสำคัญเช่นทองคำ แต่ว่าอำนาจทางการทหารยังด้อยกว่าแคว้นซีเป่ย เพราะชนเผ่าหลูเค่อเอ้อเพิ่งเข้มแข็งเมื่อไม่ถึงร้อยปีที่ผ่านมา เกิดจากการเจริญสัมพันธไมตรี และลงนามสัญญาสงบศึกแต่ละแคว้นอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย โดยใช้แร่ธาตุสำคัญเช่นทองคำเป็นตัวแปรสร้างความสงบของแคว้น

         เสียวฟางกล่าวจบ สาวใช้อีกคนที่ให้เข้ามาช่วยแต่งกายยกผ้าแพรคลุมหน้าเจ้าสาวที่เหรินเล่อเป็นผู้ปักเองตลอดสามเดือน ระหว่างอาศัยอยู่ที่เรือนรับรองพิเศษก่อนจะมีการร่วมพิธีแต่งงาน นางไม่เคยพบหน้าเจ้าบ่าวสักครั้ง กระทั่งเงาก็ไม่เคยพบ แต่ไม่น่าแปลกใจอันใด เพราะ

เป่ยอ๋องก็คงเหมือนกับนางคือ ไม่เต็มใจแต่งเช่นเดียวกัน

         เมื่อได้เวลาเจ้าสาวเดินไปขึ้นเกี้ยวที่คลุมด้วยผ้าแพรโปร่งสีแดงปิดกั้นสายตาโดยรอบนั่งเรียบร้อยแล้ว ขบวนเจ้าสาวก็แห่ไปรอบเมืองอย่างอึกกระทึก

         ตลอดทางที่เกี้ยวเคลื่อนไป มีสองนางกำนัลโปรยกลีบกุหลาบสีแดงชาดไปตลอดทาง เป็นประเพณีของเผ่าหลูเค่อเอ้อ แสดงถึงชีวิตจะได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ ชีวิตแต่งงานจะได้ราบรื่น มีแต่คืนสุข ขัดกับคนในเกี้ยวที่ไร้ความยินดีกับคนที่อยู่บนหลังม้าที่ไร้ความเต็มใจที่ต้องมารับเจ้าสาวในวันนี้

         ย้อนไปก่อนจะมีงานสมรสครั้งนี้... แคว้นซีเป่ยแต่งตั้งองค์รัชทายาทขึ้นอย่างเป็นทางการ แต่เกิดกระแสคลื่นใต้น้ำวิจารณ์ถึงความไม่เหมาะสมกับตำแหน่งขององค์รัชทายาท หวังหลวนหลง จนทำให้ฮองเฮาจัดการกวาดล้างอย่างเงียบ ๆ กับพวกที่ปล่อยข่าวว่าร้ายของลูกชายของตน เท่านั้นยังไม่เพียงพอให้กระแสข่าวซาไป จนนางคิดว่าคนเช่นเป่ยอ๋องอาจจะเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการกระทำต่ำช้านี้

         เพราะยิ่งปราบเหมือนยิ่งกระพือลมให้โหมไฟไหม้เหมือนไหม้กองฟางแห้ง และเหล่าราษฎรมีใจสนับสนุนไปทางเป่ยอ๋องที่สร้างคุณูปการให้กับแคว้น ที่แม้ได้รับแต่งตั้งเป็นอ๋องคุมมณฑลซิงไห่ไปแล้ว แต่อิทธิพลในราชสำนักทั้งขุนนางเกินครึ่งสนับสนุนเป่ยอ๋อง นั่นทำให้นางยอมไม่ได้ จึงเกลี้ยกล่อมสามีให้มีการพระราชทานสมรสขึ้นเพื่อลดทอนอำนาจของเป่ยอ๋องลง

         เพราะหากแต่งกับใครสักคนในเมืองหลวง เท่ากับยิ่งเพิ่มอำนาจราชศักดิ์ให้กับเป่ยอ๋อง และนั่นอาจจะนำมาซึ่งการก่อกบฏในอนาคตได้หากสิ้นอำนาจของฝ่าบาท

         เป่ยอ๋องเจ็บใจนักที่ฮองเฮาเลือกวิธีกำจัดตนให้พ้นทางด้วยวิธีที่แสนสกปรก หากส่งคนมาต่อสู้กันซึ่งหน้าเขาย่อมไม่ยอมแพ้แน่ และนั่นยังไม่รวมถึงใช้ขุนนางและเสด็จพี่มากดดันเขาให้ยอมรับการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ครั้งนี้

         หากเขาไม่ยอมรับ เท่ากับเพิ่มความเคลือบแคลงสงสัยในการจงรักภักดี เพราะไม่สามารถยึดคืนทหารในสังกัดของเป่ยอ๋องได้ ไม่ใช่แค่ทหารของแคว้น แต่เป็นทหารภายใต้สังกัดของเป่ยอ๋องมาช้านานก่อนที่ฝ่าบาทจะขึ้นครองราชย์

         หรือต่อให้ยึดมา เหล่าทหารก็ไม่จงรักภักดีดังเดิม ดังนั้นทหารและแม่ทัพนายกองจำต้องอยู่ในสังกัดเป่ยอ๋อง หากยังอยากให้บ้านเมืองสงบสุขไร้สงครามกลางเมือง

         ดังนั้นเห็นมีเพียงวิธีเดียวก็คือ การให้แต่งงานกับเผ่าอื่นที่ไม่ใช่คนของแคว้นซีเป่ย เพราะกฎราชสำนักกล่าวไว้ชัดเจน ฮ่องเต้ของซีเป่ยต้องสมรสกับคนในแคว้นหรือชายาเอกเป็นคนในแคว้นเท่านั้น จึงคู่ควรสมบัลลังก์ และวิธีนี้นอกจากเลี่ยงการนองเลือดแล้ว ยังเลี่ยงการพ่ายแพ้แก่

เป่ยอ๋องหากต่อสู้กันซึ่งหน้า

         นับว่าเหลียนชิงเย่าฉลาดปราดเปรื่องไม่น้อย เพราะต่อให้ตนอยู่อย่างสงบ แต่ฮองเฮาก็มองเขาเป็นดั่งงูพิษ ที่พร้อมจะแว้งกัดเมื่อไหร่ก็ย่อมได้

         เมื่อน้ำท่วมปากจำต้องรับราชโองการต่อหน้าขุนนางทั้งท้องพระโรงในตอนประชุมเช้า เก็บความขุ่นมัวไว้ในใจ และเขาก็เลือกกลับไปยังตำหนักทันที ไม่อยู่พบเสด็จพี่เป็นการส่วนตัว แม้จะมีคำเชิญมาก็ตาม และตลอดการรอฤกษ์สมรสเขาก็ปฏิเสธการพบปะบุคคลอื่นทุกคน กระทั่งคนที่นั่งบนบัลลังก์มังกรผู้นั้น

         ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งมองไปเบื้องหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ รอบกายได้ยินแต่เสียงยินดีจอมปลอม บ้างก็หัวเราะเยาะเขาทำไมเขาจะไม่รู้ ทั้งเครื่องดนตรีจากกองสังคีตหลวง ก็ถูกจัดมาให้ตีประโคมต้อนรับพระชายาบ้านป่าแดนไกลอย่างเอิกเกริก ทั้งปล่อยข่าวโคมลอยเรื่องรักใคร่ชายหญิง ที่กล่าวมารวมทั้งหมดเพราะต้องการหยามน้ำหน้าของเป่ยอ๋อง ยิ่งได้ยินเขายิ่งไม่สบอารมณ์มากขึ้นไปอีก

         สตรีผู้นั้นมาถึงก่อนงานแต่งถึงสามเดือนก็เพราะบัญชาจากฝ่าบาทอยากให้เขาและนางได้รู้จักมักคุ้น แต่คนเช่นเป่ยอ๋องไม่เคยต้องลดตัวไปทำความรู้จักกับผู้ใด ตลอดสามเดือนเรือนรับรองพิเศษในเมืองหลวงล้วนเป็นที่จับตามองว่าจะมีสักวันหรือไม่ที่คนองอาจและเย็นชาเช่นเป่ยอ๋องจะไปเยี่ยมเยือน

         แต่ต่อให้ไร้วี่แววเพียงใด ข่าวว่าเขาส่งจดหมายแต่งกลอนเกี้ยวนางก็ออกมาเป็นระยะ ทั้งที่เขาไม่เคยได้จรดพู่กันแม้แต่น้อย

         ฮองเฮาช่างเจ้ากี้เจ้าการนัก!

         แต่เอาเถอะ แต่งก็แต่งหากนางทนอยู่ตำหนักเป่ย อ๋องได้ถึงสามเดือนเขาจะทบทวนเรื่องของนางอีกครั้ง

         เมื่อถึงวังหลวงขบวนเจ้าสาวถูกตั้งให้ยาวหนึ่งลี้หยุดลง ตามด้วยเจ้าสาวและเจ้าบ่าวถือผ้าสีแดงผูกเป็นดอกไม้ตรงกลางสวยงามเดินเคียงคู่ไปยังตำหนักเหอเตี้ยน ที่จัดงานแต่งงานของทั้งสอง

         ตำหนักเหอเตี้ยนใช่ใครก็ได้ที่จะจัดงานแต่งงาน นอกจากราชวงศ์คนสำคัญกับฮ่องเต้ก็ไม่มีผู้ใดได้รับเกียรติให้จัดได้ แม้เป่ยอ๋องจะบอกเพียงว่าให้จัดงานเรียบง่ายเพราะตนเองชอบความสมถะ หรือที่จริงแล้วไม่อยากให้เป็นงานใหญ่โตอะไร

         แต่ฮองเฮายืนกรานคัดค้านสุดกำลัง เพราะหากจัดที่นี่ เทียบเชิญจากแคว้นที่พันธมิตรเสมอมาจะถูกเชิญมาให้ร่วมเป็นสักขีพยาน ถือเป็นงานใหญ่ระดับแคว้น และนั่นเขาก็ปฏิเสธไม่ได้อีกเช่นกัน

         เพราะบัลลังก์มังกรที่พี่ชายนั่งอยู่นั้น นางถึงกับทำเรื่องเกินหน้าที่ไปมาก...สักวันเขาจะแก้แค้นฮองเฮาให้สาสม

         เรื่องนี้เพราะนางมีบุตรชายไม่เอาไหนทำให้คนอื่นลำบากไปด้วย

         ‘หวังหลวนหลง’ องค์ชายใหญ่ที่อ่อนแอปวกเปียกยืนอยู่ข้างหลังมารดาตั้งแต่ตีเท้าฝาหอยจนปัจจุบันอายุสิบห้าปีแล้วกลับยังไม่ประสาอะไร ผิดจากเขาที่เพียงอายุสิบสองปี ก็ถูกส่งไปชายแดนให้เหล่าแม่ทัพเลี้ยงดู จับดาบถือกระบี่ขี่ม้าออกรบมาตลอด เพียงเพราะเขาอาจเป็นภัยต่อบัลลังก์ ชะตาชีวิตจึงไม่ง่าย กว่าจะเติบโตมาอย่างเข้มแข็ง เขาเหนื่อยไปไม่น้อย เสียเลือดไปก็มาก ในเมื่ออยู่นิ่งเฉยคนก็มายุแย่ง เช่นนั้นเขาก็ควรทำบางอย่างให้ฮองเฮารับรู้ว่าอำนาจเป่ยอ๋องเช่นเขาไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใด ผู้คนก็สวามิภักดิ์

         ตั้งแต่เล็กเขาไม่คิดแย่งชิงเพื่อต้องการอยู่อย่างสงบ แต่เมื่อรบชนะก็ถูกแต่งตั้งเป็นเป่ยอ๋องไม่ให้เข้าเมืองหลวงหากไม่เรียกพบ จวบจนเสด็จพ่อสวรรคตเสด็จพี่ถึงเรียกกลับเมืองหลวง แต่ตำหนักที่เคยอยู่บัดนี้ก็อยู่ไม่ได้แล้ว จึงต้องสร้างตำหนักนอกเมืองหลวง

         ชีวิตเขาใฝ่หาความสงบก็จริง แต่มีสตรีนางหนึ่งที่เขารู้สึกดี ๆ ด้วยแต่สุดท้ายกลับไม่ได้แต่งไม่พอ ยังต้องแต่งสตรีอื่นตัดหน้านาง

         จิตใจหวังหยางซั่วเจ็บช้ำเหลือทน แต่ไม่อาจจะกล่าวสิ่งใดได้ เพราะแม้กระทั่งในจวนก็ยังมีคนของฮองเฮาเข้ามาสอดแนมอยู่เป็นประจำ แต่มีหรือคนอย่างเขาจะรอให้นางเข้ามารุกอยู่ฝ่ายเดียว นักฆ่ากว่าร้อยชีวิตที่ตายที่นี่ ล้วนเป็นเรื่องเงียบฉี่ทั้งนั้น กว่าจะรู้ว่านักฆ่าที่ส่งมาตายไป ฮองเฮาก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว

         หลังประกาศให้คำนับฟ้าดิน จอกเหล้าในมือของสองบ่าวสาวรินรดไปที่พื้นพร้อมกันด้านหน้า แต่เมื่อคำนับพ่อแม่มือของเป่ยอ๋องสั่นระริก เพราะสตรีที่เป็นศัตรูตัวฉกาจยืนฉีกยิ้มส่งมาให้เหมือนสตรีใจดี แต่มีแต่เขาที่รู้ดีว่านางร้ายกาจเพียงใด

         หลังจากคำนับกันและกัน สายตาของเขาเหลือบไปมองทางซื่อหนิงเสี้ยนจู่ ที่เขามักสบายใจทุกครั้งที่ได้ใกล้ชิด ยามนี้ยืนน้ำตาปริ่มจนน่าสงสารทำเอาเขากำหมัดแน่น

         ‘ข้าจะเป็นอิสระโดยเร็วเพื่อนาง’

         นั่นคือคำมั่นจากเขาที่สัญญากับนางเอาไว้ ตอนนี้เมื่อหน้าที่การแต่งงานเป็นเรื่องที่จำใจรับปาก ดังนั้นเขาก็จะทำมัน เมื่อแต่งแล้วก็จบหน้าที่เช่นเดียวกัน เรื่องอื่นก็ไม่สนใจไยดีอีกเช่นกัน กระทั่งเจ้าสาวในวันนี้ก็ไร้ความสนใจ

         ในห้องหอที่ประดับด้วยสีแดงมงคล มีแสงตะเกียงที่จุดให้ความสว่างไปตามจุดต่าง ๆ ในห้องหอ เหล่าสาวใช้ที่ฟังเพียงคำสั่งฮุ่ยซื่อเหลียน ตำแหน่งมามาที่ดูแลในตำหนักเป่ยอ๋องให้ปิดห้องหอให้มิดชิด และเฝ้าไว้อย่าให้เกิดเรื่อง โดยที่นางก็ไม่ได้เต็มใจนัก

         “อย่าให้ชายาบ้านป่าผู้นั้นเป็นอะไรไป” นางสั่งแล้วก็เดินกลับไปเพื่อพักผ่อน และหาทางวางแผนที่จะเอาหลานสาวฮุ่ยหลิงอันเป็นชายารองให้ได้ แต่ยังไม่สบโอกาสที่ดี จึงทำได้แค่จัดการเรื่องเบื้องหน้าให้เสร็จสิ้นเสียก่อน

         ยามห้ายของคืนเข้าหอ หวังหยางซั่วดื่มเหล้าต่างน้ำแต่เขากลับรู้สึกไม่เมาสักที จนโดนขันทีคู่พระทัยอย่าง

เหลียงเหล่ยเป็นคนเตือนท่านอ๋องเรื่องการเข้าหอ

         “จะเลยฤกษ์เข้าหอแล้วนะพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” เสียงกระซิบที่ไม่ดังไม่เบา ทำให้หวังหยางซั่วยกยิ้มมุมปาก ที่จริงเขาไม่อยากเฉียดใกล้ห้องหออะไรนั่นสักนิด แต่พิธียังไม่จบดังนั้นจึงต้องทำให้จบสักที

         ร่างองอาจเดินเข้าไปถึงเรือนหอ จากนั้นใช้เท้าถีบเข้าไปจนสาวใช้ที่ที่ยืนรอรับใช้อยู่ใกล้ ๆ สะดุ้ง ไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าสาวในห้องหอ

         ‘เถื่อน!’ นางสถบในใจ แต่ไม่พยายามเพ่งสายตาไปยังเขา เพราะกลัวว่าเขาคิดว่านางจะอยากเข้าหอด้วย แต่ในความเป็นจริง เขาไม่คิดมองนางสักนิด เดินมาหยุดตรงหน้านางแล้วชักมีดสั้นออกมา

         ‘อำมหิต’ คำสถบก่นด่าคำที่สองตามมา  

         ผ้าแพรโปร่งบางไม่ได้หนาทึบ ทำให้เห็นเต็มสองตาว่าเขานั้นชักมีดขึ้นมา ความมันวาวที่สะท้อนกับแสงไฟทำให้นางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แต่หาได้กลัวไม่ เพราะอาวุธพวกนี้นางเห็นจนชิน ใช้ต่อสู้ก็เคยมาแล้ว แต่เขาน่ะสิ หยิบของมีคมพวกนี้มาทำอะไร คงไม่คิดจะกำจัดนางตั้งแต่เข้าหอคืนแรกหรอกกระมัง

         ฟึ่บ!

         ปลายมีดตวัดขึ้นที่ปลายผ้าแพร่ผืนบาง ส่งให้เกิดเสียงผ้ากระพือขึ้นจากใบหน้าและหล่นกระทบลงพื้น แต่เมื่อนางเงยหน้าขึ้นกลับเห็นเพียงเบื้องหลังของชายที่แสนองอาจอย่างเป่ยอ๋องกับคำพูดที่หากเป็นสตรีอื่นคงจะร้องห่มร้องไห้

         “พิธีแต่งงานเสร็จสิ้นแล้ว เจ้าก็นอนไปเถอะ เรือนนี้เป็นของเจ้า ข้าก็จะไปพักผ่อน”

         กล่าวจบร่างองอาจเดินก้าวฉับ ๆ ออกไปจากห้องหอทันที แต่กลับเรียกรอยยิ้มขบขันให้กับคนเป็นเจ้าสาว

         “ปกติใช้คันชั่งเปิดผ้าคลุมหน้า คงมีแต่เป่ยอ๋องเท่านั้นกระมังที่ใช้มีดสั้น ดี...ดีจริงจะได้ตัดให้ขาดฉับ ๆ”

         ร่างเล็กที่เกร็งมาตลอดทั้งวันได้ผ่อนคลายเสียที นางล้มตัวลงนอนทั้งชุดเจ้าสาว คิดว่าตื่นเช้าคงต้องเจอกับอะไรที่ไม่ปกติอีกเป็นแน่

         เมื่อเช้าตรู่มาถึงเสียงสะอึกสะอื้นปลุกนางให้ตื่นขึ้น เป็นเสียงเสี่ยวฟางสินะ นางจึงลุกขึ้นล้างหน้าล้างตาต้องการการจะถามหาที่มาที่ไปถึงอาการร้องไห้ของสาวใช้ตน...