บทที่ 2 ใครกันแน่ไร้มารยาท

“เสี่ยวฟางเจ้ามีอันใดก็พูดมา มัวแต่ร้องไห้เป็นเด็กไปได้” อยู่เรือนคนอื่นวันแรกย่อมต้องโดนรังแก นางเข้าใจดี แต่เสี่ยวฟางที่เคยอดทนต่อความยากลำบากได้ดีหายไปไหนแล้ว แล้วนี่ไปโดนใครทำอะไรมาอีกเล่า คิดแล้วนางก็กลัดกลุ้ม

         “นายหญิง บ่าวรับใช้ที่ติดตามมาจากหลูเค่อเอ้อถูกส่งกลับเผ่าของเราหมดแล้วเจ้าค่ะ เหลือเพียงข้าผู้เดียว” เสียวฟางพูดไปก็สะอื้นไห้อย่างน่าสงสาร นางจึงจับมือของสาวรับใช้ทั้งลูบหลังมือให้นางใจเย็น ๆ

         “ข้าไม่กลัวความลำบากเจ้าก็อย่ากังวลไป” อยู่ที่เผ่าหลูเค่อเอ้อ มีอะไรบ้างที่นางไม่เคยทำ นอนกลางดินกินกลางทราย ขี่ม้ายิ่งธนู สิ่งใดที่บุรุษทำได้สตรีเช่นนางก็ทำเป็นเช่นเดียวกัน

         “แล้วผู้อื่นจะไว้ใจได้หรือเจ้าคะ” เสี่ยวฟางไม่ได้มองถึงความลำบาก ตลอดเวลาที่เหยียบเข้าจวนเป่ยอ๋อง ได้ยินแต่คำว่าพระชายาบ้านป่า สาวใช้ดินแดนเถื่อน คำพวกนั้นนางไม่อยากสนใจแต่นายหญิงของนางเล่าจะใช้ชีวิตเป็นพระชายาที่คนไม่เคารพได้อย่างไรกัน

         “ไว้ใจไม่ได้ก็อย่าพูดอันสิ เจ้าก็หัดสงบคำบ้าง เอาเถอะดูกันว่าเช้านี้พระชายาเป่ยอ๋องเช่นข้าต้องทำสิ่งใดบ้าง”

         ไม่รู้ว่าพิธีคารวะน้ำชาอะไรนั่นยังต้องมีไหม แต่หากมีก็คงให้คนมาแจ้งกระมัง แต่เมื่อเดินออกมาด้านนอก เห็นสาวใช้สองคนมายืนอยู่ที่ห้องโถงในเรือน นางถึงนั่งที่เก้าอี้พร้อมสอบถามถึงที่มาของนางทั้งสอง

         “คารวะพระชายาเพคะ ท่านอ๋องให้พวกเรามารับใช้พระชายาเพคะ”

         เหรินเล่อมองไปยังสองสตรี ท่าทางไม่ค่อยน่าไว้ใจนัก จึงยกมือขึ้นไล่พวกนางไป

         “พวกเจ้าไปเถอะ เรือนข้าไม่ได้ใหญ่โตอะไร ไม่ต้องการสาวใช้ เจ้าเคยทำสิ่งใดอยู่ก็ทำสิ่งนั้นไปเถิด”

         เสียงพูดอย่างไม่ใส่ใจ แต่ทว่ากลับทำให้ทั้งสองสาวใช้ถึงกับคุกเข่าโดยมีสาวใช้น่าจะอายุไม่ห่างจากนางนักบีบน้ำตาอย่างน่าสงสาร

         “พวกเราถูกส่งมาให้อยู่ตำหนักพระชายา หากพระชายาไม่ต้องการ พวกเราก็ไร้ที่พึ่งต้องถูกขายเข้าหอนางโลม พระชายาโปรดเมตตาด้วย” เสียงสะอื้นปนกับเสียงพูดออกมาทำให้ดูแล้วน่าสงสาร นางเองก็ลำบากใจ เพราะไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องในเรือน จะวุ่นวายกันไปใหญ่ อีกอย่างไม่รู้ว่าที่นี่คนของใครเป็นของใครอีกด้วย

         เมื่อนางเพ่งพิศดี ๆ แล้วสาวใช้ที่ร้องไห้ท่าทางคล่องแคล่วและช่างพูด ส่วนอีกคนดูไปดูมาเหมือนคนไม่ค่อยผูกมิตรต่อผู้ ทั้งยังไร้ไมตรีอีกด้วย ท่าทางคงจะอยู่ในจวนลำบาก แต่เอาเถอะเลี้ยงบ่าวไว้สักสองคนก็ไม่เห็นลำบากอันใด อีกอย่างสินเดิมที่รวมกับของหมั้นที่ฮองเฮาและฝ่าบาทประทานให้ก็มากโข คงไม่ลำบากยากจนเกินไปนัก

         “เอาล่ะ หากเป็นเช่นนั้นเจ้าทั้งสองแนะนำตัวมาเถิด ข้าจะดูว่าพวกเจ้าทำสิ่งใดได้บ้าง”

         เมื่อฟังคำถามนายท่านจบสาวใช้ที่ท่าทางพูดจาอ่อนหวานก็แนะนำตัวเองก่อน เผื่อพระชายาจะเอ็นดู

         “ผู้น้อยชุยเฟิงเจ้าเพคะ ข้าน้อยทำเป็นทุกอย่าง เย็บปักถักร้อย ซักผ้า ผ่าฟืนทำเป็นหมดเพคะ”

         เหรินเล่อฟังแล้วพยักหน้า และหันหน้าไปมองอีกคนที่ยังเงียบอยู่ให้พูดขึ้นบ้าง

         “ผู้น้อยจินหยวนจื่อเพคะ”

         เหรินเล่อมองจินหยวนจื่อแล้วก็มีความเคลือบแคลงสงสัย แต่ก็เอาเถอะในเมื่อส่งคนมาให้ใช้งานถึงสองคนนางก็จะใช้ให้คุ้มก็แล้วกัน

         “ข้าชอบเรียกชื่อสั้น ๆ เจ้าข้าเรียกเสี่ยวเฟิง ส่วนเจ้าข้าเรียกเสี่ยวหยวนจื่อก็แล้วกัน อยู่ตำหนักข้าต้องรู้ว่าข้าชอบอะไรไม่ชอบอะไร และสิ่งที่ข้าเกลียดที่สุดคือคนทรยศ มารยาทไม่งามยังพอหัดได้ แต่หากเป็นคนทรยศข้าจะไม่เอาไว้”

         นางบอกจบก็สังเกตสีหน้าทั้งสอง ใบหน้าของเสี่ยวหยวนจื่อเรียบนิ่งไร้แววตาหวาดกลัว แต่เสี่ยวเฟิงนั้นมีความเกรงกลัวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่น่าจะเล็ดลอดสายตานางไปได้ บ่าวเพียงสองคนหากนางควบคุมไม่อยู่ ก็อย่าหวังครองตำแหน่งชายาเป่ยอ๋องเลย แค่อยู่ในจวนก็สุดแสนลำบากแล้ว

         “เอาล่ะพวกเจ้าไปพักผ่อน หากข้าไม่เรียกไม่ต้องมาพบ เรื่องงานให้เสี่ยวฟางแจกจ่ายหน้าที่ ข้าย่อมไม่เอาเปรียบใครทุกคนย่อมได้ทำงานอย่างเท่าเทียมกัน” แต่ไหนแต่ไรนางไม่เคยเลือกที่รักมักที่ชัง ต่อให้ไม่ถูกชะตาแต่ต้องมีความยุติธรรมต่อทุกคน

         เมื่อรับคำสั่งพระชายาแล้ว เสี่ยวหยวนจื่อจึงลอบออกไปรายงานท่านอ๋องทันที

         “รายงานท่านอ๋อง พระชายาไม่ได้ตั้งกฎใดเพียงแต่มีข้อเดียวคือห้ามทรยศนายเพคะ”

         ฟังรายงานจากสายลับหญิงของตัวเองแล้วก็ต้องยกยิ้ม นับว่ามีความคิดกว้างไกลไม่น้อยพระชายาบ้านป่าผู้นี้ แค่กฎเดียวก็ครอบคลุมทุกกฎแล้ว

         “นางเป็นคนเช่นไร เจ้าดูออกหรือไม่” จินหยวนจื่อเติบโตมาในกองทัพ ชุบเลี้ยงโดยเป่ยอ๋องย่อมฝึกปรือฝีมือมาอย่างดี และการอ่านคนก็เฉียบขาดเช่นกัน

         “ภายนอกเป็นคนเข้มแข็ง แต่เหมือนมีความรู้สึกปิดซ่อนไว้ภายใน น่าจะอ่อนไหวแต่ไม่อ่อนแอ”

         เสี่ยวหยวนจื่อพูดไปตามที่เห็น และสัมผัสแรกที่ได้พบ แต่ก็ยังตัดสินตอนนี้ไม่ได้หรอก ต้องรออีกหน่อยเพื่อให้แน่ใจ

         “จับตาดูนางให้ดี” เป่ยอ๋องสั่งจบก็โบกมือให้นางออกไปรับใช้ที่เรือนของพระชายา

         เมื่อกลับมาถึงพบว่าเสี่ยงฟางได้จัดการแบ่งหน้าที่กันเรียบร้อยแล้ว นางจึงเข้าไปสมทบ

         “เสี่ยวหยวนจื่อ เจ้าไปอู้งานที่ใดมา มานี่ข้าจะบอกว่าเจ้าทำงานอะไรบ้าง” เสี่ยวฟางขวักมือเรียกให้นางเข้าไปเร็ว ๆ อีกเดี๋ยวจะต้องแต่งตัวให้พระชายาเตรียมพบกับฮุ่ยมามาเพื่อเรียนรู้กฎเกณฑ์ทั้งในราชสำนัก และยามอยู่ในตำหนักเป่ยอ๋อง

         “ท่านอ๋องเรียกไปพบกำชับให้ดูแลพระชายาให้ดี ข้าจึงมาช้าไป อภัยแม่นางเสี่ยวฟาง” เสี่ยวหยวนจื่ออ้างท่านอ๋องก็ไม่มีผู้ใดเอาผิดนางได้แล้ว และตั้งใจฟังงานที่ได้รับ

         เมื่อรับหน้าที่เสร็จแล้ว พวกนางก็จัดการให้เรียบร้อยก่อนที่จะไปพบฮุ่ยมามา แต่ทว่าพระชายาควรมีสาวใช้ติดตามสองคน ดังนั้นจึงต้องเลือกหนึ่งในสองสาวใช้ผู้นี้ให้ติดตามไปด้วย แม้ว่าไม่อยากแต่ก็ต้องทำตามกฎ

         เสี่ยวเฟิงนั้นไม่อยากไปพบฮุ่ยมามาสักนิด นางจึงก้มหน้าหลับตาภาวนาให้พระชายาเลือกเสี่ยวหยวนจื่อแทนนาง แต่เหมือนสวรรค์จะไม่ได้ยินคำอ้อนวอนของร้องของนางกระมัง

         “เจ้าไปกับข้าเสี่ยวเฟิง เจ้าท่าทางคล่องแคล่ว”

         เสียงถอนหายใจทำเอาเสี่ยวหยวนจื่อยกยิ้ม สาวใช้คนนี้คงไม่อยากติดตามพระชายาไปที่ใดนอกจากอยู่ในเรือนกระมัง

         “เอ่อ...พระชายาเพคะ ให้ข้าเฝ้าเรือนดีกว่าเพคะ ข้าน่ะดูแลเรือนเก่งที่สุด เสี่ยวหยวนจื่อนั้นมาใหม่ยังไม่ค่อยรู้เรื่องที่นี่นัก ให้ไปฟังกฎระเบียบกับพวกท่านดีกว่า”

         เสี่ยวเฟิงรีบต่อรอง และนางยินดีทำงานจนหลังหัก หากแลกกับที่ไม่ต้องไปให้ฮุ่ยมามาโขกสับ

         เหรินเล่อหรี่ตามอง นางเห็นว่าเสี่ยวเฟิงเข้าถึงง่ายกว่าเสี่ยวหยวนจื่อ แต่ท่าทางล่อกแล่กของนางก็อาจทำให้นางขายหน้าเอาได้ ผิดกับเสี่ยวหยวนจื่อที่สุขุมกว่า ดังนั้นนางจึงคิดว่าเสี่ยวหยวนจื่อก็ไม่เลว เพียงแต่นางไม่ค่อยเจรจาเท่านั้น

         “เช่นนั้นเจ้าเฝ้าเรือนข้าให้ดี อย่าให้ใครเข้ามารื้อข้นตำหนักเล่า” นางไม่อยากฝืนใจใคร การให้ทำสิ่งใดผู้ที่กระทำต้องเต็มใจด้วยส่วนหนึ่ง แต่เมื่อนางตัดสินใจคงจะได้ยินเสียงปฏิเสธบ้างจากปากของเสี่ยวหยวนจื่อ แต่นอกจากไม่ได้ยินแล้ว ยังส่งสายตาแช่มชื่นให้นางราวกับพึงพอใจที่ได้พบกับฮุ่ยมามาอีกต่างหาก

         “ผู้น้อยรับคำสั่งพระชายาเพคะ” เสี่ยวหยวนจื่อผู้ไม่เคยหวั่นเกรงผู้ใด นางจึงรับคำแต่โดยดี คาดว่าไปคราวนี้พระชายาน่าจะโดนกลั่นแกล้งไม่น้อย นางไปก็ดีเช่นกันจะได้ช่วยเหลือพระชายาได้บ้างไม่มากก็น้อย

         ชุดฮั่นฝูกระโปรงยาวปักลายรุ่ยเซียงตัดด้วยเสื้อคลุมตัวนอกสีดอกท้อเกล้าผมปักปิ่นอย่างคนแต่งงานแล้ว ตามแบบประเพณีของซีเป่ยที่เสี่ยวฟางไปร่ำเรียนมาอย่างเคร่งครัดเพื่อปรนนิบัตินายของตน

         เมื่อนางพร้อมแล้วจึงเดินนำไปโดยมีเสี่ยวหยวนจื่อคอยบอกทางที่ด้านหลัง เพราะคุ้นชินกับจวนเป่ย อ๋องแล้ว ทั้งยามค่ำคืนนางก็ออกมาตรวจตรารอบ ๆ ตามความเคยชินยามอยู่ในค่ายทหารอีกด้วย

         เมื่อถึงห้องที่ให้อบรมสั่งสอนสตรีที่จะเข้ามาอยู่ในจวนเป่ยอ๋อง เบื้องหน้าเป็นมามาที่นั่งเชิดหน้าราวกับเป็นเจ้านายอีกคน นางจึงหยุดนิ่งและยืนสงบไม่ขยับกายไปที่ใด ทั้งมองไปอย่างแสดงอำนาจเช่นกัน

         เบื้อหลังของนางมีเสี่ยวหยวนจื่อที่คอยกระซิบที่มาที่ไปของสตรีอวดดีผู้นี้

         “ฮุ่ยซื่อเหลียน เป็นคนสนิทของพระสนมมารดาของท่านอ๋อง เมื่อมารดาท่านอ๋องเสียชีวิตไปก็ได้รับแต่งตั้งจากท่านอ๋องให้เป็นมามาดูแลความเรียบร้อยในจวนเป็นหลัก เป็นคนที่ท่านอ๋องนับถืออีกคน แต่ถ้าเป็นใหญ่ในจวนจริง ๆ คือขันทีเหลียง”

         เมื่อฟังเสียงกระซิบจบนางก็ยกยิ้ม เพิ่งรู้ว่าจวนเป่ยอ๋องเลี้ยงดูบ่าวไพร่ให้ลามปามเช่นนี้

         “ไร้มารยาท สตรีบ้านป่า” ฮุ่ยมามาต่อว่านางทั้งที่นางยังไม่ได้ทำสิ่งใดเลยด้วยซ้ำ แน่ชัดแล้วว่าสตรีผู้นี้เป็นคนแรกของจวนที่ไม่ชอบนาง  

         “ข้าไม่รู้เช่นกันว่ามารยาทในซีเป่ยสอนกันอย่างไร แต่ที่หลูเค่อเอ้อ ยามที่เจ้านายเดินมาบ่าวต้องเคารพไม่ใช่นั่งตีตัวเสมอเช่นนี้ หรือว่าข้าที่เป็นชายาต้องคารวะน้ำชาฮุ่ยมามาที่เป็นบ่าวด้วยหรือไม่ เวลาข้าออกงานจะได้คุยได้ว่าทุกเช้าต้องคารวะบ่าวในเรือน ทุกเย็นต้องคารวะก่อนเข้านอน”

         ใบหน้านางแสนท้าทาย อยากรู้นักว่าสตรีไม่รู้จักเจียมตัวผู้นี้จะมาไม้ไหนอีก

         “นี่เจ้า...”

         “ข้าชายาเป๋ยอ๋อง เรียกให้ถูกดีหรือไม่”

         ฮุ่ยมามากระทืบเท้าอย่างไม่พอใจ นางไม่เคยมีผู้ใดกล้ามาเหยียบจมูกเพียงนี้

         “เหอะ! อย่าหลงตนไปหน่อยเลย เป่ยอ๋องต้องแต่งคนต่างแคว้นเข้ามาเป็นชายาก็น่าอัปยศหมดอนาคตมากพออยู่แล้ว” ฮุ่ยซื่อเหลียนเลี้ยงดูท่านอ๋องมาตั้งแต่น้อย และหวังเสมอว่าท่านอ๋องจะไปได้ไกลกว่านี้ หากไม่เพราะนางผู้นี้ป่านนี้ท่านอ๋องจะเรืองอำนาจเพียงใดกัน

         “ไม่นึกว่าปากท่านจะมีอำนาจเหนือฝ่าบาท ครั้งนี้แต่งก็ไม่ใช่ข้าที่บังคับขืนใจท่านอ๋องเสียหน่อย จะโทษข้าได้อย่างไร หรือท่านจะไปเอาความกับฝ่าบาทเล่าที่ทำให้ท่านอ๋องของฮุ่ยมามาหมดอนาคต”

         สตรีผู้นี้กล้าขนาดหมิ่นเบื้องสูง ไม่ธรรมดา รับสั่งฝ่าบาทผู้ใดกล้าฝ่าฝืนด้วยรึ

         “นี่ท่าน...หาคุกให้ข้างั้นรึ”

         “ข้าเพียงแต่ยืนของข้าเฉย ๆ เป็นท่านพูดมาเองทั้งหมด แล้วนี่เมื่อไหร่จะลุก หรือให้พระชายาเช่นข้าคุกเข่าถวายความเคารพเล่า” ดวงตาวาวโรจน์ของนางมองจ้องไปที่ฮุ่ยมามาอย่างไม่หวั่นเกรง และนั่นทำให้นางถึงลุกขึ้นจากเก้าอี้

         “นี่คือคำสั่งท่านอ๋อง” นางกล่าวเมื่อยืนอยู่เบื้องหน้าพระชายาอวดดีผู้นี้

         แม้ฮุ่ยมามาจะรับคำสั่งให้สั่งสอน แต่ทว่าสิ่งใดควรไม่ควรนางก็ควรรู้เช่นกัน

         “แล้วที่ท่านนั่งเทียบเสมอชายาของเป่ยอ๋อง นี่คำสั่งท่านอ๋องด้วยหรือไม่เล่า หรือว่าท่านก็คือ....” นางไม่พูดแต่ไหวดวงตาระริกรู้ว่าหมายถึงสิ่งใด

         “พระชายาไม่ควรคิดอกุศลเช่นนี้ ข้าเป็นถึงคนสนิทของพระสนมมารดาของเป่ยอ๋อง”

         “คำก็สนิท สองคำก็สนิท ถึงขั้นร่วม...เรียง...เคียง”

         “หุบปาก!”

         “เจ้านะสิหุบปาก!” เหรินเล่อยกนิ้วเรียวยาวดั่งลำเทียนชี้หน้าฮุ่ยมามาที่กำลังถือไม้หวายที่เหลาจนกลมคงคิดเอาไว้สั่งสอนนาง นางกระชากที่เดียวแล้วใช้เพียงมือเดียวหักมัน

         เป๊าะ!

          “สอนมารยาทแต่คนสอนกลับไร้มารยาทเช่นนี้ ยังมีอะไรสอนข้าได้อีกรึ อะไรควรไม่ควรยังไม่รู้อย่าว่าแต่มารยาทเลย หากเจ้าอยู่ที่หลูเค่อเอ้อ เป็นได้แค่ทาสทำความสะอาดในห้องสุขาเท่านั้น จำเอาไว้”

         เหรินเล่อจัดการฮุ่ยมามาแล้วเดินจากไป ไม่อยู่ฟังเสียงกรีดร้องเหมือนแม่หมูออกลูกของบ่าวอวดดีผู้นี้อีก

         ‘ไร้ประโยชน์สิ้นดี’