บทที่ 4 ข้าเป็นชายาหรือนางเป็นชายา

โฉมสะคราญเดินหน้าบึ้งตึงเข้าไปในเรือน ภายในใจขุ่นมัวไปหมด ทั้งไม่ชอบใจสตรีผู้นั้นและกำลังหิวจึงให้เสี่ยวฟางไปทำแป้งย่างสูดของเผ่าหลูเค่อเอ้อให้ทุกคนกิน

         นางมีเตาต้มยากับน้ำผึ้งที่เตรียมมาพร้อมเผื่อฉุกเฉินส่วนแป้งเสี่ยวหยวนจื่อก็เป็นคนจัดการเอามาให้หนึ่งถุง จากนั้นเสี่ยวฟางกับเสี่ยวเฟิงจึงช่วยกันทำ ส่วนนางกับเสี่ยวหยวนจื่อนั่งรออยู่ในห้อง

         “เสี่ยวหยวนจื่อ เจ้าว่าสตรีผู้นั้นสำคัญกับท่านอ๋องหรือไม่” เหรินเล่อสอบถามเอากับบ่าวข้างกาย อยากรู้น้ำหนักของสตรีนางนั้นในใจท่านอ๋องเป็นอย่างไร

         “นางเป็นหลานสาวฮุ่ยมามา ท่านอ๋องไม่ได้มีใจแต่ว่าฮุ่ยมามาคิดว่าจะอ้างบุญคุณให้รับนางเป็นชายารองเพคะ” เสี่ยวหยวนจื่อเข้าจวนมาเพียงไม่นานก็จริง แต่ข่าวว่าใครมีนิสัยใจคอเช่นไรในจวนแห่งนี้นางรู้ดีที่สุด นอกจากจะต้องรายงานท่านอ๋องแล้ว นางก็ต้องศึกษานิสัยใจคอสาวใช้เหล่านั้นอีกด้วย และสืบหาคนที่เข้ามาปะปนเพื่อสืบความลับของจวนเป่ยอ๋อง จะได้กำจัดให้สิ้นซาก

         นั่งคุยได้เพียงชั่วครู่เสี่ยวฟางกับเสี่ยวเฟิงก็เข้ามา นางสั่งให้ปิดประตูเรือนเสีย ไม่อยากให้คนอื่นเห็นว่านางให้ความสนิทชิดเชื้อกับสาวใช้ในเรือน ประเดี๋ยวจะเข้าหู

ฮุ่ยมามา แล้วจะมาอบรมนางอีกหลายคำ

         “พวกเจ้านั่งลงไม่ต้องยืนค้ำหัวข้า แล้วนี่แป้งย่างรับรองอร่อยและมีรสชาติกว่าอาหารซีเป่ยของพวกเจ้าเป็นไหน ๆ” หลูเค่อเอ้อเป็นเผ่าที่มีทรัพยากรและธัญพืชมากมาย นั่นจึงทำให้อาหารมีรสชาติจัดจ้านกว่าซีเป่ยที่แผ่นดินกว้างใหญ่ แต่ยังขาดแคลนอาหาร เพราะความเจริญยังกระจุกอยู่แค่เมืองหลวง

         เสี่ยวเฟิงตอนแรกก็ไม่กล้านั่ง แต่เมื่อเห็นเสี่ยวหยวนจื่อนั่งลงนางก็นั่งบ้างแล้วก็เอาแป้งย่างทาน้ำผึ้งส่งให้กับพระชายา และพวกนางก็นั่งกินกันคนละแผ่น

         “ฮุ่ยหลิงอันหากเป็นชายารองที่ฮุ่ยมามาต้องการให้เป่ยอ๋องรับ เจ้าคิดว่าท่านอ๋องจะรับหรือไม่” เหรินเล่อกัดแป้งย่างอีกคำแล้วก็ถามขึ้น คราวนี้เป็นเสี่ยเฟิงตอบบ้าง

         “นางเป็นหลานสาวมามา สาวใช้ในจวนยังต้องเกรงใจนางอยู่สามส่วน สาวใช้ผู้เดียวที่เข้าออกตำหนักของท่านอ๋องได้มีเพียงนาง เพราะเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก ทั้งยังได้รับการสนับสนุนจากมามาเพคะ เหล่าสาวใช้ยังต้องก้มหัวให้นางเวลานางเดินผ่าน นางมีอำนาจมากกว่าสาวใช้ธรรมดา” เสี่ยวเฟิงกล่าวตอบไปตามที่ตัวเองรับรู้มา

         เหรินเล่อพยักหน้าให้กับเสี่ยวเฟิงรับรู้ที่มาที่ไปของสตรีนางนั้นแล้ว และเสี่ยวเฟิงก็ยังเตือนพระชายาต่อ

         “ผู้น้อยบังเอิญเตือนพระชายาสักเล็กน้อย อย่าคิดมีเรื่องกับแม่นางฮุ่ยหลิงอันจะดีกว่าเพคะ หากยังอยากอยู่อย่างสงบสุข เพราะฮุ่ยมามานั้นร้ายกาจมาก”

         “ข้าก็อยากรู้เสียจริง ว่าข้าแต่งเป็นพระชายาหรือว่านางกันแน่” เหรินเล่อไม่ได้ติดใจเอาความจากเสี่ยวเฟิงรู้ว่านางหวังดี แต่เสี่ยวฟางเอ็ดเสี่ยวเฟิงเสียยกใหญ่

         “ท่านหญิงแต่งเข้ามาเป็นพระชายาที่ฝ่าบาทพระราชทานสมรส อีกอย่างฐานะของท่านหญิงก็ไม่ได้ด้อยกว่าสตรีต่ำต้อยผู้นั้น เหตุใดบ่าวแค่คนเดียวยังต้องเกรงใจ” เสียวฟางบ่นเสี่ยวเฟิงจนหน้าเสียแต่แล้วเหรินเล่อก็ปรามนาง 

         “อย่าว่าเสี่ยวเฟิงเลย นางเพียงหวังดีตักเตือนพวกเรา ฟังนางไว้บ้างก็ย่อมดีเราจะได้ระวังตัว เจ้าก็อย่าอ่อนแอคนพูดนิดหน่อยร้องไห้ เป็นบ่าวในเรือนข้าต้องเข้มแข็ง แต่ไม่ต้องอดทนให้ใครรังแก ข้าอนุญาตให้เจ้ามีเรื่องกับทุกคนได้หากคนเหล่านั้นจะมารังแกเจ้าเมื่อข้าไม่อยู่”

         คนเราต้องรู้จักสู้เสียก่อน หากไม่สู้แล้วจะอยู่รอดไปได้อย่างไร นางเป็นคนต่างถิ่นมาที่นี่นอกจากไม่มีอำนาจท่านพ่อหนุนหลัง หนำซ้ำเป็นชายาที่ไม่ต้องการเสียอีก นางจึงต้องสู้กับทุกคน

         “พระชายาหลูเค่อเอ้อมีของอร่อยแบบนี้เชียวหรือเพคะ” เสียวหยวนจื่อไม่ได้สนใจที่เสี่ยวเฟิงพูดนัก นางชอบกินแป้งอย่างนี่เสียจริง มันทั้งหอมและหวานมันลงตัวยิ่งนัก

         “แน่นอนสิ อาหารหลูเค่อเอ้อไม่มีรสชาติจืดชืดเหมือนใบหน้าเจ้าของจวนอย่างเป่ยอ๋องหรอก หากเจ้าหาเครื่องครัวเล็กน้อยให้ข้าได้ ข้าจะให้เสี่ยวฟางทำของอร่อยให้เจ้ากิน”

         “เรื่องนั้นอย่ากังวลใจไปเพคะ หม่อมฉันยินดีรับใช้พระชายา”

         เหรินเล่อเลิกสนใจเรื่องของหลานสาวมามาไปในที่สุด แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาคุยกับสาวใช้ทั้งสามคนในเรือนไม่ออกไปพบผู้ใดจนเย็นย่ำ

         หลังจากพระชายาเข้านอนเสี่ยวหยวนจื่อก็ลอบออกจากเรือนพักของพระชายาไปรายงานท่านอ๋อง

         “วันนี้นางเป็นอย่างไรบ้าง”

         “ไม่ค่อยเจริญอาหาร บอกว่าอาหารซีเป่ยจืดชืดไร้รสชาติเหมือนเจ้าของจวนเพคะ” เสี่ยวหยวนจื่อปั้นแต่งคำพูดไม่เป็นนางจึงตอบแบบกำปั้นทุบดิน ตรงไปตรงมาแล้วนั่นทำให้อารมณ์ของเป่ยอ๋องขุ่นมัวจนกำหมัดทุบกับโต๊ะดัง     ปึง!

         “นางกล้านินทาเรางั้นรึ” เสียงคำรามดุจพยัคฆ์หงุดหงิดดังขึ้น ตอนนี้เขาอยากขย้ำนางให้เป็นหมื่นชิ้นแล้วกลืนลงคอทีละคำอย่างไม่รีบร้อน

         ‘ตอนกลางวันก็หาว่าเขายากจนข้นแค้น ตกเย็นก็บอกอาหารที่จวนข้าจืดชืดเหมือนใบหน้าของข้า นางเอาตาตุ่มมองหรือไง ใบหน้าของข้าออกจากหล่อเหล่าเยี่ยงชายองอาจ’

         “เรื่องนี้มัน...” เสี่ยวหยวนจื่อก็ไม่รู้จะพูดเช่นไรดี แต่หากจะให้ชมก็ควรคิดว่าท่านอ๋องเป็นคนที่ใบหน้างดงามผู้หนึ่ง แต่ว่าไม่ใช่แบบที่นางหลงใหลจึงเห็นด้วยกับพระชายาอยู่เล็กน้อยที่บอกว่าท่านอ๋องจืดชืดเพราะหากไม่ตรากตรำทำศึก ผิวกายของท่านอ๋องก็ขาวผ่องดุจหยกเนื้อดี แต่ลักษณะนี้นางไม่ชอบเท่าไหร่

         “ฝากบอกให้นางเตรียมตัวด้วย พรุ่งนี้จะเข้าเฝ้าฝ่าบาท” เป่ยอ๋องโบกมือให้เสี่ยวหยวนจื่อออกไป แต่เมื่อนางออกมา เห็นแม่นางฮุ่ยหลิงอันยกน้ำแกงสงบจิตเข้าไปให้ท่านอ๋อง ทำให้น่าสงสัยว่าท่านอ๋องคิดกับนางเช่นไรกันแน่

         แต่ช่างเถอะล้วนไม่ใช่เรื่องของนาง

         “ขออภัยท่านอ๋อง หลิงอันเอาน้ำแกงสงบใจมาให้เพคะ” เสียงเปิดประตูทำให้เป่ยอ๋องเหลือบมองครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองหน้าขันทีเหลียงให้จัดการไปรับ แล้วไล่ให้นางกลับไป

         “วันนี้ท่านอ๋องอารมณ์ไม่ดีอย่ารบกวน”

         ฮุ่ยหลิงอันที่อยากปรนนิบัติท่านอ๋องเสียเต็มประดา ก่อนเข้ามา นางไปอาบน้ำแช่น้ำสมุนไพรและกลีบดอกไม้จนกลิ่นกายหอมกรุ่น แต่กลับทำมาเหนื่อยเปล่าเพราะว่าเป่ย อ๋องไม่ชายตามองนางเลยสักนิดเดียว และชุดของนางเปิดเผยเนินเนื้อมาถึงครึ่งอกแล้วกลับไม่สามารถทำให้ความกำหนัดของบุรุษหนุ่มพลุ่งพล่านได้

         “ให้ข้านวดให้หรือไม่เพคะท่านอ๋อง” ฮุ่ยหลิงอันยังไม่ยอมแพ้ แต่เมื่อเห็นสายตาของขันทีเหลียงเหล่ยก็เป็นอันต้องล่าถอยไปแต่โดยดี นางเจ็บใจแต่ก็ทำสิ่งใดไม่ได้จึงได้แต่กลับไปยังเรือนพักของตน

         เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากเหรินเล่อตื่นนอนแล้วก็ได้รับข่าวที่ไม่ค่อยดีทันที เรื่องต้องไปพบกับฝ่าบาทและฮองเฮากับเขาโดยลำพัง นั่นทำให้นางอึดอัดใจที่สุด

         “นี่ข้าต้องนั่งรถม้าคันเดียวกับเป่ยอ๋องหรือ”

         “ก็ต้องอย่างนั้นสิเพคะ” เสี่ยวฟางตอบ

         “เช่นนั้น เจ้าอยู่กับเสี่ยวเฟิง นางอ่อนแอถูกรังแกง่ายดูแลนางให้ดีเล่า” เมื่อต้องเลือกสาวใช้ไปได้หนึ่งคนนางเลือกเสี่ยวหยวนจื่อจะดีกว่า ดูท่าทางคล่องตัวกว่าทั้งยังรู้จักพูดรู้จักเงียบ

         แต่นางกลับต้องเศร้าใจเมื่อรับรู้ว่าเอาสาวใช้เข้าไปไม่ได้สักคน

         “ฮะ...พวกเจ้าว่าอันใดนะ ข้าต้องไปกับเขาแค่สองคน” นางอยากจะบ้าตาย แต่เอาเถอะวังหลวงใช่ที่วิ่งเล่นเสียเมื่อไหร่ ให้พวกนางอยู่ในเรือนก็ดี

         “เจ้าดูแลทุกคนด้วยเล่า อย่าให้ใครรังแกเอาได้ หากฮุ่ยมามาจัดการพวกเจ้า ต้องสู้ตายเท่านั้นบอกว่าเป็นคำสั่งข้า” นางห่วงหน้าพะวงหลังจริง ๆ ไม่อยากไปแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้

         “พระชายาเวลาจะตอบสิ่งใดต่อหน้าฮองเฮาและฝ่าบาทดูสีหน้าเป่ยอ๋องนะเพคะ” เสี่ยวหยวนจื่อกำชับกับพระชายาเล็กน้อย และนางรู้ดีว่าศัตรูของเป่ยอ๋องคือฮองเฮา

         “ได้ข้าจะจำใส่ใจไว้” เมื่อแต่งตัวเสร็จสาวใช้ของนางก็ไปส่งขึ้นรถม้าที่หน้าจวน วันนี้แต่งตัวเต็มยศเหมาะสมกับตำแหน่งพระชายาเป่ยอ๋อง แต่เมื่อหันมาเห็นสีหน้าของฮุ่ยหลิงอันขณะก้าวจะขึ้นรถนางจึงแกล้งสะดุดขาตัวเอง ทำให้คนที่เคลื่อนไหวว่องไวกระชากตัวนางเอาไว้

         อุ้ย....!

         นางส่งเสียงตกใจก่อนจะฉีกยิ้มพิมพ์ใจส่งไปให้เป่ยอ๋องแล้วหันไปขยิบตาให้ฮุ่ยหลิงอัน ยิ่งเห็นนางกำมือแน่นแน่นอนว่ายิ่งสะใจลึก ๆ

         เป่ยอ๋องรับตัวนางแล้วก็พ่นลมหายใจก่อนจะบ่นออกมา “หัดเดินให้ตรงทาง”

         พูดจบแล้วเขาก็จับมือนางให้ขึ้นรถม้าแล้วเขาไปนั่งด้วยกันในนั้น ภาพที่เห็นเหล่าสาวใช้บ่าวชายซุบซิบกันระงมสร้างความไม่พอใจกับฮุ่ยหลิงอันเป็นอย่างยิ่ง

         ขณะนั่งในรถม้านางนั่งเชิดหน้าขึ้นไม่ต่างจากเขาเช่นกัน เรียกว่าเลียนแบบก็ว่าได้ แต่คนที่นั่งข้าง ๆ ดันไม่สบอารมณ์จึงเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

         “หากฝ่าบาททรงซักถามเกี่ยวกับเรื่องในจวนเจ้าคิดไว้หรือยังว่าจะตอบเช่นไร” เสียงเรียบเอ่ยถามและกำลังรอฟังคำตอบจากนาง อยากรู้ว่านางจะรู้กาลเทศะหรือไม่

         “ง่ายมาก อยู่มาสองวันข้ารู้ชัดแจ้งแก่ใจดี”

         “อย่างไร” เขาย่นคิ้วถาม นางพูดเหมือนรู้ทุกอย่างในจวนอย่างดีทั้งที่เพิ่งเหยียบเข้าจวนเขานี่นะ

         “ตื่นเช้ามาหลังคืนเข้าหอต้องคารวะน้ำชามามา หลานสาวมามามีอำนาจเหนือทุกคนเป็นรองก็แต่เป่ยอ๋อง กินข้าววันละมื้อ แล้วก็...”

         “พอ ๆ ” หวังหยางซั่วรู้สึกปวดศีรษะตุบ ๆ จนต้องยกมือห้าม หากนางกล่าวเช่นนี้ออกไปจริง ๆ มีหวังเขาได้เป็นตัวตลกในสายตาฮองเฮากันพอดี

         “เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว”

         เหรินเล่อขบขันเขายิ่งนัก ดีให้เขารู้ซะบ้างว่านางเจอกับอะไรในจวนเป่ยอ๋อง

         “ก็ข้าพบเจอสิ่งใดก็พูดไปตามตรง หลูเค่อเอ้อของเราเป็นคนตรงไปตรงมา รักก็บอกรักเกลียดก็บอกเกลียดไม่อ้อมค้อม”

         “เจ้าห้ามพูดสิ่งใดทำได้แค่ยิ้มก็พอ” นี่คือคำสั่ง แต่นางทำหูทวนลมไม่รู้ไม่ชี้แทน

         ‘คนเช่นนางหรือจะสั่งได้’

         เมื่อถึงวังหลวงเขาก็ให้นางเดินติดตามเขามาติด ๆ เหรินเล่อที่มองซ้ายขวาแล้วก็พบว่าวังหลวงซีเป่ยนี่กว้างใหญ่นัก แค่มีฮ่องเต้อยู่องค์เดียวเหตุใดต้องสร้างให้ใหญ่เพียงนี้ ไม่สู้เอาเงินไปแจกราษฎรไม่ดีกว่ารึ ชาวบ้านจะได้อยู่ดีกินดี

         “เป่ยอ๋องเพคะ วังหลวงเหตุใดกว้างใหญ่นักเล่า”

         “แสดงความมั่งคั่ง” เขาตอบเสียงไม่ดังนัก

         “เห้อ แคว้นพวกท่านนี่ตัดสินกันที่นอนสินะแสดงถึงความมั่งคั่ง สู้แคว้นข้าไม่ได้ประชาชนอยู่ดีกินดี ทุกปีมีส่วนแบ่งทองคำจากเหมือง หากพบเหมืองแร่ใหม่ ๆ ประชาชนทุกคนย่อมมีส่วนได้ด้วย แต่ไม่เห็นต้องสร้างเรือนหลังใหญ่ ทุกคนก็มีความสุขได้”

         นั่นคือเอกลักษณ์ของแคว้นนาง ที่ไม่ว่าที่ใดก็เทียบไม่ได้

         เป่ยอ๋องคร้านจะพูด หรือที่จริงก็เถียงไม่ได้มากกว่า เขาเคยผ่านแคว้นหลูเค่อเอ้อครั้งหนึ่ง ชาวบ้านไม่ได้พิถีพิถันเรื่องการแต่งตัว แต่จะพิถีพิถันเรื่องอาหารเสียมากกว่า ทุกบ้านมีผักมีปลามีเนื้อกินไม่ขาด ร่างกายของชาวบ้านแข็งแรงไม่เจ็บป่วย และมีสมุนไพรรักษาโรคเกือบทุกชนิด จนครั้งหนึ่งเคยอิจฉาเผ่าของนางที่ใช้ชีวิตเรียบง่าย  

         จนเมื่อถึงตำหนักรับรองของฝ่าบาทในอุทยานหลวง ทั้งเป่ยอ๋องและเหรินเล่อทำความเคารพพร้อมเพรียงกัน

         “ถวายบังคมเพคะฝ่าบาทฮองเฮา”

         “ถวายบังคมฝ่าบาทฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ”

         “เอาเถอะไม่ต้องมากพิธีคนกันเองทั้งนั้น นั่งสิ” หวังเหว่ยกวง เชิญน้องชายและน้องสะใภ้นั่งชมดอกไม้ในสวย วันนี้อากาศแจ่มใสจึงอยากให้มานั่งเล่นดื่มชากันสักหน่อย

         “ขอบพระทัยเพคะ” เหรินเล่อย่อตัวก่อนจะนั่งแล้วเป็นฮองเฮาที่เอ่ยขึ้น

         “เป็นอย่างไรเล่า ชายาจากหลูเค่อเอ้อดูแลจวนเป่ย อ๋องได้หรือไม่ หรือต้องแต่งชายารองเพิ่มอีกสักคนสองคน

         เหรินเล่อส่งยิ้มซ่อนมีดให้หนึ่งสาย แต่ภายในใจนั้นร้อนรุ่ม สงสัยจะเป็นศัตรูของเป่ยอ๋องอีกคน เพราะนั่งยังไม่ทันเย็นก็โยนมีดมาเลื่อยขาเตียงไม่พอ ยังดูแคลนว่านางเป็นคนไม่เอาไหนอีกด้วย

         หากเป็นที่อื่นสตรีผู้นี้คงไม่พ้นถูกนางตอกกลับแรง ๆ แต่นี่เป็นถึงแม่ของแผ่นดินซีเป่ย ต้องให้เกียรติ แต่เขาก็ตอบฮองเฮาแทนนาง

         “นางเป็นคนที่พี่สะใภ้คัดเลือกเองกับมือ จะไม่ดีได้อย่างไร หากนางไม่ดีแล้วคงกระทบชื่อเสียงบัลลังก์หงส์ของแคว้นกระมัง” วาจาเรียบเรื่อยแต่ก็แฝงด้วยคำค่อนแคะเช่นกัน ‘หากด่าว่านางไม่เอาไหน คนเลือกก็ไม่เอาไหนเช่นกัน’ วาจาลึกล้ำ

         นางดูแล้วสามีนางน่าจะเหมาะสมกับฮองเฮาราวกับกิ่งทองใบหยกกระมัง หากนับจากฝีปาก และคิดว่าคงไม่ต้องสนิทสนมกับฮองเฮาเป็นดีที่สุด อย่างไรก็ขึ้นชื่อว่าศัตรูของสามี

         “ข้าย่อมเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้เจ้าอยู่แล้วน้องรอง” เหลียนชิงเย่าฉีกยิ้มจอมปลอมส่งให้กับเป่ยอ๋อง แม้ในใจก็เดือดระอุอยู่ก็ตาม

         ‘หน็อย กล้ามาค่อนแคะนางคอยดูเถอะ!’