ตอนที่ 6 ทำอาหารเอาใจเจ้าของเรือน

ฮุ่ยเหอกับคนสนิทปรึกษากันถึงจุดมุ่งหมายที่พวกเขาเดินทางมายังแดนใต้ก่อนหมายกำหนดการแจ้งรับตำแหน่งผู้ปกครองหัวเมืองแดนใต้ตามรับสั่ง

โดยงานนี้ฮุ่ยเหอคิดสงสัยว่าชนชั้นสูงผู้มีอิทธิพลที่ซีห่าวกล่าวถึงอาจจะเป็นหนึ่งในผู้รู้เห็นเกี่ยวกับการลักลอบค้าขายเกลือโดยผิดกฎหมาย

            “เอาล่ะ เผิงหยวนเจ้าลองไปตามสืบดูสิว่า ตระกูลใดในเมืองนี้กำลังตรวจสอบค้นหาคนหายอยู่บ้าง มุ่งเน้นไปที่ตระกูลผู้สูงศักดิ์ในเมืองเจิ้นหนานนี่แหละ”

            “พ่ะย่ะค่ะ” เผิงหยวนรับคำสั่ง

            “ส่วนสือกงกง เจ้าช่วยข้าสอดส่องซีห่าวว่ามีพฤติกรรมใดน่าสงสัยหรือแอบลักลอบติดต่อกับผู้ใดเป็นพิเศษบ้างหรือไม่นะ”

            “พ่ะย่ะค่ะ”

            หลังพูดคุยปรึกษาหารือกันเสร็จต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน 

ฮุ่ยเหอนั่งทำงานอยู่ในเรือนไม่ได้ออกไปไหน เผิงหยวนพากลุ่มคนออกไปตามสืบหาตระกูลที่ทำร้ายซีห่าว 

ส่วนพ่อบ้านสือก็ทำหน้าที่ลอบสังเกตพ่อครัวน้อยไปตามรับสั่ง

ทางด้านซีห่าวเมื่อจัดเก็บข้าวของพร้อมเติมแต่งสีที่หน้า เนื้อตัว แขนขาให้ดูหม่นหมองเพิ่มเติมแล้วจึงออกจากห้องพัก

ตั้งใจว่าจะเตรียมของว่างให้ฮุ่ยเหอในช่วงบ่ายเพื่อกุมกระเพาะ เอาอกเอาใจเจ้าของเรือน โดยเขาเข้าครัวมาทำพุดดิ้งข้าวใส่องุ่นตากแห้งและเหอเถา(วอลนัต)คั่วบด

            ‘ห้องครัวในคฤหาสน์หลังนี้นับว่ามีครบทุกอย่างจริงๆ มีช่องแช่เย็นที่ใช้น้ำแข็งจำนวนไม่น้อยมาบุเอาไว้ตรงผนังเพื่อเก็บรักษาอุณหภูมิ

มีน้ำแข็งที่ใช้รับประทานได้ด้วย ทั้งยังมีพวกนมสด เครื่องเทศ วัตถุดิบหายากราคาแพงเยอะแยะเลย’ เข่อซิงในคราบของพ่อครัวน้อยซีห่าวคิดอย่างพอใจ

จากนั้นเขาก็เริ่มลงมือนำข้าวไม่ขัดสีหรือข้าวกล้องมาตุ๋นในน้ำนมแพะจนสุก เติมผูเถาตากแห้ง(ลูกเกด)ลงไปพร้อมกับเหอเถาคั่วสุกบดหยาบ

ตุ๋นคนให้เข้ากันแล้วปรุงรสด้วยเกลือ เติมน้ำตาลเล็กน้อย พักให้เย็นแล้วตักใส่ถ้วย โรยด้านบนด้วยผงโยร่วกุย(อบเชย) จากนั้นก็นำไปแช่เอาไว้ในช่องเย็นรอเสิร์ฟ

            จานต่อมาซีห่าวนำข้าวไม่ขัดสีไปคั่วให้แตกเป็นข้าวพองแล้วใส่ถั่วลิสงคั่วบดลงไปตามด้วยน้ำผึ้งคลุกเคล้าให้เข้ากันเติมดอกกุ้ยฮวาหรือดอกหอมหมื่นลี้เพิ่มรสและกลิ่นหอมหวานลงไป

จากนั้นก็นำมาตักใส่ถาดที่มีแท่งไม้ต่อกันเป็นโครงสี่เหลี่ยมหนาราวหนึ่งนิ้วเป็นแม่พิมพ์

พักเอาไว้ให้อยู่ตัวราวหนึ่งก้านธูป(15-30 นาที)แล้วจึงดึงเอาโครงไม้สี่เหลี่ยมออกจะได้ขนมข้าวตอกเป็นแท่งสี่เหลี่ยม

ตัดแบ่งเป็นชิ้นเล็กพอคำนำมาจัดวางในจานเตรียมเสิร์ฟคู่กับน้ำชา ซึ่งเป็นชาเขียวชั้นยอดที่เข่อซิงนำออกมาจากมิติพิเศษนั่นเอง

เมื่อทำของว่างเสร็จซีห่าวก็แจ้งแก่พ่อบ้านสือ ซึ่งฮุ่ยเหออนุญาตให้เขานำอาหารเข้าไปเสิร์ฟในห้องทำงานได้

“นี่อะไรนะ” ฮุ่ยเหอถามเมื่อเห็นพุดดิ้งข้าวไม่ขัดสีที่ซีห่าวนำมาให้ เป็นขนมของว่างรูปร่างหน้าตาแปลกประหลาดที่เขาไม่เคยเห็นหรือเคยกินที่ใดมาก่อน

“พุดดิ้งข้าวขอรับ” ซีห่าวตอบ

“อะไรนะ? พุ พุดดิง”

“พุด..ดิ้ง ขอรับ” ซีห่าวตอบย้ำคำช้าๆชัดๆอีกครั้ง

“พุด..ดิ้ง งั้นเหรอ?” ในที่สุดฮุ่ยเหอก็เอ่ยเรียกขนมของว่างตรงหน้าถูก

“ใช่ขอรับ ใช้ข้าวไม่ขัดสีมาตุ๋นกับนมแพะเติมผูเถาตากแห้งกับเหอเถาคั่วสุกบดหยาบลงไป”

“เติมแต่งรสด้วยเกลือน้ำตาลเล็กน้อย โรยหน้าด้วยผงโยร่วกุย นำไปแช่เย็นพักเอาไว้ก่อนนำออกมาทาน อร่อยสดชื่น ได้คุณค่าทางอาหาร ลองชิมดูสิขอรับ”

ซีห่าวเชื้อเชิญฮุ่ยเหอทานของว่างฝีมือเขา ซึ่งแน่นอนว่ามีน้ำบริสุทธิ์จากมิติพิเศษเติมลงไปด้วย

“อืมอร่อย หอมนุ่มนวลไม่หวานมาก เย็นสดชื่นดีจริง” ฮุ่ยเหอเอ่ยชม พ่อบ้านสือซึ่งยืนอยู่ด้วยถึงกับกลืนน้ำลายตาม

“ข้าทำเผื่อท่านลุงสือกับพี่เผิงหยวนด้วยนะขอรับ แช่เก็บเอาไว้ในช่องเย็นแล้ว ท่านสามารถนำออกมาทานได้เลยขอรับ”

ซีห่าวกล่าวเรียกพ่อบ้านสือกับเผิงหยวนตามลำดับอาวุโส พ่อบ้านสือได้ยินก็ยิ้มดีใจที่จะได้ทานของอร่อย

“ขอบใจมากนะ อาห่าว” พ่อบ้านสือตอบซีห่าวกลับไป เขายิ้มรับน้อยๆ

“ของว่างอีกอย่างหนึ่งเป็นขนมข้าวตอกน้ำผึ้งใส่ถั่วลิสงคั่วบดกับดอกกุ้ยฮวาเพิ่มความหอมหวาน ทานคู่กับชาเขียวร้อนๆเข้ากันดีทีเดียว”

ซีห่าวแนะนำของว่างอีกอย่าง ซึ่งฮุ่ยเหอมองพิจารณาดูครู่หนึ่งก่อนจะหยิบมันขึ้นมากัดกินลิ้มลองรสชาติ

“ไม่หวานมากมีกลิ่นหอมของข้าว ถั่วลิสงคั่ว น้ำผึ้งตามด้วยดอกกุ้ยฮวา อร่อยดีนะ ทานคู่กับน้ำชารสขมติดปลายลิ้นเข้ากันดี นี่เจ้าคงทำมาให้เหมาะกับสุขภาพร่างกายข้าอีกสินะ”

“ขอรับ”

“ขอบใจ ข้าลิ้มรสชาติได้ด้วยฝีมือการปรุงอาหารของเจ้าจริงๆ”

“ใช่แล้วล่ะ เมื่อก่อนคุณชายไม่ชอบทานของว่างหรืออะไรเรื่อยเปื่อยเลยแม้นแต่น้อย”

“เนื่องจากเบื่ออาหารลิ้นไม่รับรู้รสชาติ กินเพียงมื้อหลักเพื่อประทังชีวิตไปวันๆหนึ่งเท่านั้น”

“รอยยิ้มเหือดหาย ไม่ได้ดื่มด่ำมีความสุขไปกับการรับประทานอาหารมานานหลายปีแล้ว ช่างดียิ่งนัก เจ้านี่เก่งจริงๆนะอาห่าว”

พ่อบ้านสือเอ่ยชื่นชมในความสามารถของซีห่าวอย่างแท้จริง ซึ่งเขายิ้มรับด้วยความยินดี

“พ่อบ้านสือ มื้อเย็นพวกเจ้าก็มาทานอาหารร่วมกันกับข้าเถอะ บอกอาหยวนด้วย เจ้าด้วยนะอาห่าว” ฮุ่ยเหอเอ่ยอย่างใจกว้างไม่ถือยศศักดิ์สถานะ

“จะดีหรือขอรับ” พ่อบ้านสือเอ่ยอย่างเกรงใจ

“ดีสิ นับจากนี้ไปเจ้า อาหยวน อาห่าวมาทานอาหารร่วมโต๊ะกับข้าทุกมื้อ จะได้ลิ้มรสชาติอาหารอร่อยๆฝีมืออาห่าวร่วมกัน”

“เป็นสหายเสพสุขในการกินด้วยกันอย่างไรเล่า” ฮุ่ยเหอกล่าว อย่างไม่ถือตัวเลยแม้นแต่น้อย

“ขอรับ” พ่อบ้านสือตอบรับพร้อมๆกับซีห่าว

‘อืม ช่างเป็นคุณชายที่ไม่ถือยศศักดิ์ แบ่งแยกชนชั้น มองผู้อื่นว่าต่ำกว่า แตกต่างจากเรือนสกุลอ้ายจริงๆ’ เข่อซิงคิด

ในภาพความจำของเข่อซิงคนเก่า มีเพียงนามในสถานะคุณหนูรองสกุลอ้ายแต่ในความเป็นจริงถูกปฏิบัติดังเช่นสาวใช้ในเรือน

ไม่มีสิทธิ์มานั่งร่วมโต๊ะกับพวกนายท่านทั้งหลาย ห้องพักแม้นจะเป็นห้องส่วนตัวซึ่งดีกว่าสาวใช้ธรรมดาทั่วไป แต่ก็อยู่ด้านหลังจวนในส่วนของบ่าวรับใช้อยู่ดี

-------------------------

            ด้านสกุลอ้ายจวนนายอำเภอ ขณะนี้ซูเม่ยกำลังหงุดหงิดไม่พอใจที่ยังตามหาตัวเข่อซิงไม่เจอ

            ‘ตุ๊บ โครม เพล้งงง!!’ เสียงข้าวของถูกขว้างปาดังตกแตกเละเทะภายในห้องโถงของเรือนหลัก

            “อะไรกัน ป่านนี้แล้วยังไม่เจอตัวนังเข่อซิงอีกงั้นเหรอ” ซูเม่ยโวยวาย

            “ยังเลยขอรับ” บ่าวรับใช้ที่ถูกสั่งให้ออกไปตามหาตัวเข่อซิงนั่งคุกเข่าก้มหน้าอยู่ที่พื้นรายงานผลการค้นหาอันน่าผิดหวังให้ผู้เป็นนายรับทราบ

            “ไม่ได้เรื่อง เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ ท่านแม่..เป็นเช่นนี้แล้วพวกเราจะทำอย่างไรดีล่ะเจ้าคะ” ซูเม่ยหันไปถามอ้ายฮูหยิน

            “เราคงต้องแจ้งท่านพ่อของเจ้าให้ทราบเรื่องและให้คนของเขาช่วยกันค้นหาแล้วล่ะ” อ้ายฮูหยินตอบกลับไป

            “ดีเจ้าค่ะ คนของท่านพ่อมีมากมายหลากหลายประเภท มีเส้นสายทั้งนอกและในเมืองเจิ้นหนานนี้ ทั้งในที่ลับที่แจ้งล้วนมีหมด”

“ย่อมมีความสามารถในการค้นหาตัวนังเข่อซิงนั่นได้รวดเร็วกว่าพวกเราแน่” ซูเม่ยเห็นด้วยกับมารดา

            “อะไรนะ พวกเจ้าว่าเข่อซิงหนีออกไปได้งั้นเหรอ” นายอำเภออ้ายที่ช่วงนี้ติดภารกิจวุ่นวายอยู่กับกลุ่มพ่อค้าสำคัญในเมืองทำให้แทบไม่มีเวลาได้อยู่เรือนเอ่ยอย่างตกใจเมื่อทราบเรื่องที่เกิดขึ้นในจวน

            “เจ้าค่ะ นางเพิ่งหนีไปได้ไม่นาน บาดเจ็บ อดอาหาร อีกทั้งยังไม่มีเงินทองทรัพย์สินติดตัว ย่อมหนีไปไหนไม่ได้ไกลแน่นอนเจ้าค่ะ” อ้ายฮูหยินเอ่ยกับสามี

            “ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ เศษสวะอ่อนแออย่างนังเข่อซิงไม่มีทางเอาตัวรอดไปไหนได้ไกลแน่” ซูเม่ยสำทับอีกคน

            “ไม่แน่หรอกนะ ยามกระต่ายจนมุมอับจนหนทาง มันอาจจะทำได้ทุกอย่างแม้นกระทั่งหันกลับมากัดผู้ที่ทำร้ายมันเพื่อความอยู่รอดก็เป็นไปได้”

นายอำเภออ้ายเอ่ยอย่างผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อน ผ่านประสบการณ์น้อยใหญ่มามากมายแล้วนั่นเอง

            “ถ้าเช่นนั้น จะทำอย่างไรดีล่ะเจ้าคะ” อ้ายฮูหยินถามสามี

            “เอาเถอะ อย่างไรเสียเราก็มีพรรคพวกเส้นสายมากมาย ข้าจะสั่งให้ลูกน้องติดต่อคนของเราให้ตามสืบค้นหาโดยละเอียดให้มันรู้ไปว่าจะไม่เจอตัวนาง”

นายอำเภออ้ายเอ่ยอย่างเชื่อถือในอำนาจและกำลังพลของตน สองแม่ลูกยิ้มอย่างพอใจ