All Chapters of โปรดปราบเสือ: Chapter 21 - Chapter 30

22 - ครอบครัวศรเพชรเธอไม่เคยมีแฟน คนรัก หรือศัพท์สมัยใหม่เรียกว่าอะไรนะ คนคุย เธอไม่เคยมีเลยแม้แต่คนเดียวเรื่องนี้เธอควรโทษพ่อปลื้ม ใครกันให้พ่อเธอมีเมียมากขนาดนี้ขลาดกลัว... น่าจะเป็นคำนี้ ขลาดกลัวที่จะรักไม่น่าเชื่อว่าตอนนี้เธอกำลังตื่นเต้น โปรดปรานขยับเท้าไปมาขยุกขยิก ในมือชื้นเหงื่อของเธอคือร่มคันใหญ่และเธอกำลังกางร่มในบ้าน!เธอเป็นคนเข้มแข็ง ในบางครั้งออกกร้าวกระด้างไปด้วยซ้ำ ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังทำอะไรเพื่อเธอ - - เอาล่ะ ถึงแม้ว่าเธอเป็นฝ่ายไปขอร้องเขาก็เถอะการยืนรอผู้ชายตรงโถงหน้าใกล้กับตัวลิฟต์ทำเธอหัวใจเต้นรัว หลายอาทิตย์มาแล้วนับจากวันที่เราทั้งคู่สนิทสนมกัน เธอว่าเธอใช้คำไม่ผิด สนิทสนมแบบเนื้อหนังบรรจบกัน คิดภาพแล้วเธอก็พลันหน้าแดงซ่านใต้ร่มสีครีมเธอแหงนดวงหน้าขึ้นสูงไปยังชั้นสองจนปลายร่มหงายชี้ขึ้น เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะก้องหวานใสของญาณิน และเสียงคิกคักอย่างเด็กสาวของดาหลัน คิ้วเรียวของเธอกำลังขมวดสงสัยจากนั้นเธอจึงได้เห็นสิวากรถูกขนาบข้างด้วยน้องสาวตัวดีของเธอเองคล้องแขนสนิทสนม - - ทำได้ไง?โปรดปรานเม้มปากเก็บความสงสัยไว้ เพ่งสายตาเขม็งไปทาง

24 - ncเธอเป็นคนช่างสังเกต เธอมักเงียบ ยืนอยู่ใต้ร่มคันใหญ่แล้วฟังก้มศีรษะลงมองเท้าของใครหลายคนที่เดินวนอยู่รอบกายเธอแต่คงยกเว้นเขา… เธอคิดว่าเป็นเธอที่เป็นคนเดินวนโปรดปรานพบว่าฝ่ามือของเธออุ่นจนร้อนและชื้นเปียก เหงื่อกาฬหลั่งไหล ทั้งอ่อนแรง เธอก้มศีรษะลงมองมือตัวเองถูกกอบกุมจมหายเข้าไปในอุ้งมือใหญ่กว่ามาก และหยาบกร้าน มีรอยขีดขาวเล็ก ๆ แผลเป็นที่สันนิ้ว“โปรดกำลังตื่นเต้น”คลิก...เธอหันควับกลับไปมองบานประตูเมื่อได้ยินเสียงลงกลอน เลื่อนสายตาขึ้นกลับไปทางสิวากร“โปรดคิดว่าน่าจะเป็นเรื่องปกติ เป็นใครก็คงตื่นเต้น นี่นับว่าเป็นครั้งที่สองเองนะ”เธอได้ยินเขาหัวเราะลงลำคอแล้วดันเธอไปยังผนังด้านที่ใกล้ที่สุด ใช้ลำตัวหนากว่าเบียดเธอ“ผนังอีกแล้วเหรอเฮียเสือ”“ทำไม ไม่ชอบเหรอ งั้น..ลองท่านี้ไหม”เขารวบเอวเธอแล้วหมุนจนเธอกลับหลังหัน ทาบไออุ่นของแผงอกร้อนจัด กดเบียดให้หน้าอกอวบใหญ่ชิดฝาผนังบ้าน“โปรดว่าไม่น่าจะชอบ หน้าอกโปรดเบียดกับผนังบ้านและมันเย็นนม”สิวากรผละออกเล็กน้อย จ้องศีรษะทางด้านหลังโปรดปราน เพ่งมองอย่างแปลกประหลาดใจ“เมื่อกี้โปรดพูดว่า นม” เสียงเฮียเสือทั้งแหบต่ำคล้ายกระเส่า ทั

26 - NCเส้นเสียงแหบพร่าจนต้องขยับกลืนน้ำลาย คาดหวังทั้งซ่านไปทั่วร่าง เปลือกตาหลุบมองเนินสาวขนอุยที่ใกล้เข้ามาทุกที แล้วสะดุ้งยามมือเรียวเล็กเลื่อนลงกรอบหน้าประคองกรามแกร่งไว้ทั้งสองมือ เขาพยายามยื่นหน้าไปหาสิ่งที่ต้อง ทว่าเธอขยับออกห่างชีพจรอกซ้ายเต้นรัวโครมคราม แผงอกสะท้อนแรงจากแรงหอบหายใจ ลำคอถูกเธอกอบกุมดันให้แหงนดวงหน้าขึ้น“มองโปรด...เฮียเสือ”เธอใช้น้ำเสียงสั่งกับเขา และมันทำให้เขายิ่งกว่าต้องการ นัยน์ตาสีนิลดำมืดล้ำลึกจนไม่อาจแยกแยะสีกลางดวงตา จ้องดวงหน้าด้านบนกำลังส่งรอยยิ้มบางอย่างที่พาให้เขาสติกระเจิดกระเจิง นิ้วเรียวยาวลูบผ่านลำคอหนาสู่ฐานแล้วกำกระชับทั้งสองอุ้งมือ ส่งไออุ่นร้อนจัดลงผิวเนื้อหยาบกระด้างของชายหนุ่ม นิ้วหัวแม่มือดันปลายคางเขาไว้ลงแรงปลายเล็บจิกเล็กน้อย“ซี้ดดด อืม”ดวงตาแขกแวววาว หรี่แคบหลุบต่ำมองนิ้วตนเองขยับเลื่อนขึ้นถึงขอบปากหนา“เฮียเสือมีปากที่สวย โปรดชอบตอนที่เฮียขยับพูดคุย ยิ้ม ด้านบน.... บางกว่า มันเร้าอารมณ์โปรดเหมือนกัน” นิ้วเล็กเลื่อนไปยังขอบปากบนจนถึงร่องกระจับสิวากรสูดลมหายใจ หัวใจโลดแรงความรู้สึกดั่งตัวเองกำลังถูกแม่เสือสาวสำรวจร่างกายทีละส่ว

28 พอใจเธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าเธอจะเป็นคนขี้อายตั้งแต่เด็กจนโต เธอมั่นใจในตนเอง ชอบควบคุมทว่าในช่วงเวลานี้เธอกลับค้นพบว่า ตัวเธอเองชื่นชอบตัวตนอีกด้านดวงหน้าเห่อร้อน แดงซ่าน และขัดเขินในยามที่กำลังเดินใกล้เขาเข้าไปทุกขณะเธออายที่ถูกนัยน์ตาคู่นั้นจดจ้อง อายที่เป็นฝ่ายถูกรับด้วยความรักแต่ให้ตายเถอะ...เธอรักมันจริง ๆ เจ้าความรู้สึกนี้เช้าแล้ว ตื่นรับพลัง ฮู ฮา ฮู ฮาพอใจเอนตัวพิงร่างขอบหน้าต่างห้องนอน หันดวงหน้าทอดสายตามองไปด้านนอก แสงของท้องฟ้ายังไม่ทันพ้นขอบฟ้า ในเวลาห้านาฬิกาของทุกเช้า เด็กในค่ายจะเริ่มออกกำลังกายด้วยการวิ่งรอบสนาม และเธอยืนมองนิ่งอยู่ที่เดิมมาเนิ่นนานเท่าอายุตัวเองพอใจขยับตัวถอยห่างหน้าต่างแล้วลงบันไดเพื่อตรงไปยังห้องทานข้าว พลันพบว่าในยามเช้าที่ทั่วทั้งบ้านยังหลับใหลกลับมีคนหนึ่งจับจองห้องอยู่ก่อนพร้อมแก้วกาแฟในมือ“ตื่นเช้านะคะเฮียเสือ”“ครับ ปกติวิ่งพร้อมเด็กในค่าย”พอใจเลือกที่จะนิ่งเงียบเมื่อได้ยิน พ่อปลื้มไม่เคยวิ่งพร้อมเด็กในค่าย จึงค่อนข้างแปลกใจเมื่อได้ยิน แต่ขอเลือกที่จะเงียบเพื่อไม่ให้เขาได้ใจ“ให้เฮียชงกาแฟให้ไหมครับ เฮียคิดว่าตัวเองค่อนข้างชงอร่

30 ครอบครัวเธอเชื่อว่าทุกบ้านของชาวเอเชียเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ทุกคนจะมารวมตัวกันที่โต๊ะทานข้าวอย่างพร้อมเพรียง บ้านของเธอก็เช่นกัน เสียงอึกทึกใส ๆ โต้เถียงกันบ้าง วุ่นวายในบางครั้ง เธอคาดว่าหากเธอต้องจากบ้านหลังนี้ไป เธอคงคิดถึงบรรยากาศนี้“วันนี้เจ้โปรดลงมาช้า” พอใจเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“เฮียเสือด้วย” ดาหลันแทรกขึ้นน้ำเสียงกระตือรือร้น พอใจจึงหันไปจ้องเขม็งหน้าหวานถึงได้สลดลง“เขาอาจจะกำลังคุยเรื่องงาน” พิมลวรรณพูดจริงจังน้ำเสียงใสซื่อ“แล้วนี่ยายณินไปไหน”พ่อปลื้มแทรกขึ้นเพื่อหยุดไม่ให้ทุกคนพูดเรื่องโปรดปรานกับสิวากรอีก แต่ทุกคนบนโต๊ะต่างรู้ทันจึงไม่ได้สนใจพ่อปลื้มยังหันกลับไปคุยกันต่อ“ดาหลันว่าเจ้โปรดเราชอบเฮียเสือแล้วล่ะ”“ใครบอก” พอใจเสียงแข็ง“อ้าว อย่านึกว่าดาหลันไม่รู้นะ เจ้โปรดย่องไปห้องเฮียเสือหลายครั้งแล้ว” ดาหลันพูดจบหยิบส้อมตั้งท่าจิ้มปลาหมึกแต่โดนแม่พลับพลึงตีมือ“หยุดนะ รอเฮียเสือกับเจ้โปรดก่อน”“โธ่แม่ ดาหลันหิวแล้วนะ ไปเรียนมาทั้งวัน” เธอพูดพร้อมหันไปด้านขวามือส่งสายตาอ้อนอย่างลูกคนเล็ก “อีกอย่างไม่รู้ว่าจะลงมาเมื่อไร คนรักกัน เขาจู๋จี๋กัน พวกเราก็อย่าไปยุ่งเ