30 ครอบครัว

30 ครอบครัว

เธอเชื่อว่าทุกบ้านของชาวเอเชียเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ทุกคนจะมารวมตัวกันที่โต๊ะทานข้าวอย่างพร้อมเพรียง บ้านของเธอก็เช่นกัน เสียงอึกทึกใส ๆ โต้เถียงกันบ้าง วุ่นวายในบางครั้ง เธอคาดว่าหากเธอต้องจากบ้านหลังนี้ไป เธอคงคิดถึงบรรยากาศนี้

“วันนี้เจ้โปรดลงมาช้า” พอใจเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“เฮียเสือด้วย” ดาหลันแทรกขึ้นน้ำเสียงกระตือรือร้น พอใจจึงหันไปจ้องเขม็งหน้าหวานถึงได้สลดลง

“เขาอาจจะกำลังคุยเรื่องงาน” พิมลวรรณพูดจริงจังน้ำเสียงใสซื่อ

“แล้วนี่ยายณินไปไหน”

พ่อปลื้มแทรกขึ้นเพื่อหยุดไม่ให้ทุกคนพูดเรื่องโปรดปรานกับสิวากรอีก แต่ทุกคนบนโต๊ะต่างรู้ทันจึงไม่ได้สนใจพ่อปลื้มยังหันกลับไปคุยกันต่อ

“ดาหลันว่าเจ้โปรดเราชอบเฮียเสือแล้วล่ะ”

“ใครบอก” พอใจเสียงแข็ง

“อ้าว อย่านึกว่าดาหลันไม่รู้นะ เจ้โปรดย่องไปห้องเฮียเสือหลายครั้งแล้ว” ดาหลันพูดจบหยิบส้อมตั้งท่าจิ้มปลาหมึกแต่โดนแม่พลับพลึงตีมือ

“หยุดนะ รอเฮียเสือกับเจ้โปรดก่อน”

“โธ่แม่ ดาหลันหิวแล้วนะ ไปเรียนมาทั้งวัน” เธอพูดพร้อมหันไปด้านขวามือส่งสายตาอ้อนอย่างลูกคนเล็ก “อีกอย่างไม่รู้ว่าจะลงมาเมื่อไร คนรักกัน เขาจู๋จี๋กัน พวกเราก็อย่าไปยุ่งเลยแม่”

เพียะ!

มือเรียวทำเล็บสวยงามเต่งตึงด้วยความสาวของแม่พลับพลึงฟาดลงฝ่ามือลูกสาว

“พูดมากนะดาหลัน เกรงใจเจ้โปรดด้วย”

ดาหลันนิ่งงันแล้ววางส้อมไม่พอใจ หน้าบึ้งทันควัน เหลือบสายตาไปทางพี่สาวคนรองที่ใคร ๆ ก็ดูออกว่าไม่ชอบเฮียเสือ จึงได้โพล่งคำถามขึ้น

“ทำไมพี่พอใจไม่ชอบเฮียเสือ”

“ดาหลัน ยังไม่หยุดอีก” พลับพลึงขึ้นเสียงสูงตั้งท่าจะฟาดอีกครั้งแต่พ่อปลื้มขัดขึ้นเสียก่อน

“เอาล่ะ ๆ แม่พลับพลึง เจ้าดาหลันยังเด็ก พูดอะไรก็ไม่ค่อยคิด อย่าไปว่าถือสาเลย”

“แต่ว่า...”

“จริงอย่างที่ดาหลันถามนะคะ มลเองก็อยากรู้เหมือนกัน เฮียเสือมีอะไรไม่ดีเหรอคะ หล่อ รวย นิสัยดี พี่พอใจยังต้องการอะไรอีก”

คราวนี้สายตาทุกคู่จึงจ้องกลับไปยังลูกสาวคนรองของบ้านที่บัดนี้ดวงหน้าขึ้นสีแดงเห็นชัด อายเพราะโดนจับได้

“พอใจ พอใจ..”

พอใจอ้ำอึ้งพูดไม่ออก หันมองไปทางแม่ตัวเอง ในใจให้รู้สึกคับข้อง แม่เป็นเด็กในบ้านหลังนี้ ไม่เคยมีปากเสียง พอได้ขึ้นมาเป็นเมียพ่อปลื้ม ก็ได้เป็นแค่เมียรองเพราะต้องให้แม่ชาคริยาเป็นเมียหลวง ส่วนตัวเองกล้ำกลืนตำแหน่งด้อยกว่าแล้วก้มหน้ารับใช้ทุกคนในบ้านต่อไป

“พอใจ” กนกวรรณแม่ของพอใจเรียกลูกเสียงเบา “ถ้ามีอะไรอยากถาม หนูถามแม่ได้ตลอดนะ”

“แม่... หนูแค่ พอใจแค่ไม่อยากให้พี่สาวมีสามีอย่างพ่อ”

พอใจหันไปทางพ่อปลื้ม ดวงหน้าของชายวัยเกือบหกสิบซีดลงเล็กน้อย จ้องเธอเขม็ง

“พอใจขอโทษพ่อปลื้มที่คิดแบบนั้น แต่ผู้หญิงเราไม่ควรต้องก้มหน้ายอมรับชะตากรรม ยอมรับให้ผู้ชายมีเมียได้หลายคน พอใจอยากให้พี่สาว น้องสาวของพอใจได้พบกับผู้ชายที่รักจริง แต่งงานมีเมียเดียว..แค่นั้น”

ทุกคนในโต๊ะทานข้าวนิ่งเงียบสนิท ต่างเหลียวมองกันและกัน โดยเฉพาะบรรดาแม่และพ่อปลื้ม

“พ่อขอโทษที่ห้ามตัณหาของตัวเองไม่ได้ และพ่อได้พยายามอย่างที่สุดในการเป็นพ่อที่ดี” น้ำเสียงพ่อปลื้มราบเรียบดวงตาจดจ้องไปทางพอใจ “พ่อผิดที่ไม่รู้จักพอ ยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมาพ่อคิดว่าทุกอย่างเรียบร้อย ทุกคนรักใคร่ปรองดอง แต่พ่อคิดไม่ถึงเลยว่าจะทำให้เรื่องนี้เป็นตราบาปจนทำให้ลูก ๆ ทุกคนกลัวที่จะมีแฟน มีความรัก”

พอใจเองเมื่อได้ยินจึงก้มหน้าลงมองเพียงอาหารตรงหน้า เธอไม่อยากมองพ่อปลื้มอีก หรือแม้แต่แม่ตัวเอง วันนี้เธอเปิดเผยความคิด ความรู้สึกที่เก็บงำมาตลอดตั้งแต่เด็กในทุกคนได้รับรู้ เม้มขอบปากจนตึง

“พอใจไม่ได้กลัวการมีแฟน” เธอพูดขึ้นได้แล้วในที่สุด หันกลับไปทางพ่อปลื้ม “แต่เฮียเสือเป็นเจ้าของค่ายมวยเหมือนพ่อปลื้ม เฮียต่อค่ายชนะศึกก็มีเมียหลายคน”

“พี่พอใจเลยคิดเอาว่าเฮียเสือจะเป็นอย่างนั้นเหรอคะ” พิมลวรรณเป็นคนแทรกขึ้น “ทำไมพี่ถึงคิดแบบนั้น แต่ละคนล้วนแตกต่างกัน เติบโต ถูกเลี้ยงมาในครอบครัวแตกต่างกัน พี่จะตัดสินคน ๆ หนึ่งเพราะเขามีอาชีพเดียวกับพ่อปลื้มไม่ได้นะคะ”

“จริงค่ะ” ดาหลันรีบเอ่ยสมทบ “ดาหลันคิดว่าเฮียเสือเป็นคนดีคนหนึ่ง ไม่มีทางทำให้พี่สาวของดาหลันเสียใจแน่นอน”

“เด็ก ๆ” ชาคริยาเอ่ยขึ้นอย่างสาวเสียงแหบเสน่ห์ “ขอแม่พูดสักนิดนะ เจ้โปรดของเราเขาโตแล้ว อายุยี่สิบแปดและมีวุฒิภาวะมากพอ” เธอหันไปทางพ่อปลื้ม “โปรดทำงานมาตั้งแต่ยังวัยรุ่น พี่ปลื้มสอนให้เขาเป็นคนเข้มแข็งและชาคริยามั่นใจว่าลูกสาวของเรามองคนออก”

ทุกคนในโต๊ะมื้อเย็นเงียบงันลงไปอีกครั้งจนได้ยินเพียงเสียงทอดถอนใจของพ่อปลื้มและบรรดาแม่ ๆ โดยที่การสนทนาทั้งหมดไม่อาจรอดพ้นไปจากโปรดปรานและสิวากรที่หยุดยืนอยู่หน้าห้องมาสักพักแล้ว

ทุกประโยคที่พอใจพูดออกมา สิวากรได้ยินเต็มสองหู เขาเข้าใจแล้วว่าพอใจโกรธขึ้งอะไรเขา ซึ่งแท้จริงพอใจไม่ได้โกรธเขาหรอก พอใจโกรธพ่อของตัวเองต่างหากและพาลไม่ต้องการให้พี่สาวได้ลงเอยกับเขา

คนที่เขาห่วงมีแค่โปรดปราน

สิวากรก้มศีรษะลงเอี้ยวไปด้านข้างมองเสี้ยวหน้าหวานคม ลำแขนเขายังสอดอยู่รอบเอวจึงกระชับแน่นขึ้นอย่างที่ใจต้องการให้เธอรับรู้ว่าเขาพร้อมจะอยู่กับเธอ

ในเวลานี้เขาเข้าใจโปรดปรานแล้วเช่นกันว่าเหตุใดเธอจึงไม่ยอมมีแฟน ลงเอยกับใครเลยสักคนจนกระทั่งเดี๋ยวนี้ จึงทำให้เขายังมีโอกาสเข้าใกล้

เธอกลัว

“เฮียไม่รู้ว่าโปรดจะเชื่อเฮียไหม เฮียไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงให้โปรดเชื่อว่า เฮียจะไม่มีใครอีกตลอดชีวิต นอกจากโปรดเพียงคนเดียว” น้ำเสียงเขาสั่นพร่า

โปรดปรานยังยืนนิ่งงัน ร่างของเธอเกร็งเล็กน้อยก่อนจะทอดถอนใจ เงยหน้าขึ้นมองเขา ส่งรอยยิ้มติดเศร้าเล็กน้อยมาให้

“เข้าไปทานข้าวกันเถอะค่ะ โปรดหิวแล้ว”

สิวากรจำใจต้องปล่อยมือเมื่อโปรดปรานออกตัวเดินนำเข้าไปห้องทานข้าว ไออุ่นร้อนผิวนุ่มได้จางหายไปจากปลายนิ้วเมื่อเธอเดินจนหลุดจากการเกาะกุม

เสียงหัวเราะหวานใสนำเข้าไปก่อนที่ทุกคนจะได้เห็นตัวโปรดปราน แสดงว่าเธอไม่ต้องการให้ทุกคนรู้ว่าเธอได้ยิน และมันทำให้เขารู้เพิ่มอีกหนึ่งเรื่อง

เธอรักครอบครัวของเธอ