All Chapters of โปรดปราบเสือ: Chapter 11 - Chapter 20

11 - บิ๊กไบค์ถ้ามีคนถามว่าทำไมเธอจึงเกลียดรถบิ๊กไบค์ นั่นเพราะเวลาเธอขับรถบนถนนใหญ่ รถบิ๊กไบค์มักทำเสียงดังก่อนที่เธอจะเห็นตัวรถเสมอแล้วมันทำให้เธอตกใจ อืม... เธอคิดว่าน่าจะเป็นเหตุผลนี้ร้าน Play คือผับชื่อดังของจังหวัดเล็ก ๆ ที่ซึ่งเป็นแหล่งรวมวัยรุ่นและไม่วัยรุ่น ขอแค่มีใจรักการท่องราตรีโปรดปรานพาร่างอวบอิ่มของตนเองลงจากรถหรูสีครีม รถที่มีคันเดียวในจังหวัด รถซึ่งพ่อครูสถิตคุณเน้นย้ำให้เอามาในคืนนี้โดยให้เหตุผลว่าใครเห็นจะได้รู้ว่าเป็นคนของค่าย ส อรุณเอาล่ะ คงจริงอย่างที่พ่อครูบอกมา เพราะเพียงรถเลี้ยวควับเข้าลานจอด รถทุกคันจงใจหลีกทางให้จอดทันทีพร้อมบอดี้การ์ดวิ่งมาถึงตัวรถเปิดประตูให้อีกด้วย“จังหวัดนี้มันเล็กน่ะเจ้โปรด อย่าคิดมาก”เทียนหอมพูดขึ้นอย่างรู้ใจว่าโปรดปรานกำลังคิดอะไร เธอดึงชายเดรสตัวสั้นลงอีกนิด ชุดเที่ยวในคืนนี้โปรดปรานต้องไปขอยืมมาจากเทียนหอม เพราะชุดที่เธอนำติดตัวมาด้วยมีแต่เสื้อกีฬา จึงทำให้ชุดเดรสสั้นเกินไปสำหรับเธอ และยังเล็กจนรัดสัดส่วนอวบอิ่ม“ลุงพรตคะ กลับก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวส้มโทรให้มารับค่ะ”“ไม่เป็นไรครับ พระแสนกำชับมาให้อยู่รอรับกลับเลยครับ อีกอย่าง

13 - 18+ในช่วงเด็กกว่านี้สักอายุสิบขวบ เธอชอบดูสารคดีสัตว์โลก คงเพราะความอยากเห็นโลกภายนอก หรือเพราะเธอไม่ค่อยมีเพื่อนทำให้เธอรู้ว่าธรรมชาติของสัตว์ โดยเฉพาะสิงโตแอฟริกันตัวเขื่อง สิงโตตัวผู้มักกัดท้ายทอยสิงโตตัวเมียเมื่อกำลังจะถึงจุดสิ้นสุด ...จุดที่มันทำเสียงคำรามในลำคอยามที่ได้ปลดปล่อยเชื้อพันธุ์เข้าสู่ร่างของตัวเมียกระดานประตูไม้สักทองแผ่นใหญ่ถูกโปรดปรานบดเบียดจนไม่เหลือช่องว่างยามที่สิวากรยกเธอขึ้น รวบต้นขาให้เธอคล้องเอวสอบของเขาไว้แล้วขยับร่างกายตนเองอืม..เธอถึงกลับสะดุ้งกับขนาดที่เกินกว่าคำว่าใหญ่โตปากของเธอถูกรุกราน เธอคิดว่าเธอใช้คำไม่ผิด เขารุกรานปากของเธอด้วยการครอบครองทั้งหมดพื้นที่จนแทบหายใจไม่ออก ศีรษะเธอแหงนเงย ผมพันกันยุ่งชิดแผ่นไม้ เธอกำต้นแขนเขาไว้แน่นจิกเล็บให้สิวากรรู้สึกตัวว่าเธอกำลังจะหมดลมหายใจทว่าเฮียเสือคงคิดว่าเธอพึงพอใจจึงเน้นย้ำลงมาอีกอย่างหนักหน่วงเฮือก!โปรดปรานสูดอากาศเข้าปอดเต็มแรงเมื่อสิวากรยอมปล่อยเธอแล้วในที่สุด เพียงเพื่อหอบหายใจ จดจ้อง กวาดสายตากล้าแกร่งแล้วจูบสูบวิญญาณเธอต่อพาออกเดินโดยช้อนแก้มก้นเธอไปด้วยแต่ไปไม่ถึงเตียง.. ตึก!แรงกระ

15 - NCเราทั้งสองคนนั่งหันหน้าเข้าหากัน เธอแยกท่อนขาคร่อมเขาไว้ในขณะที่เขาเองแยกขาอันใหญ่โตของตัวเองเพื่อให้เธอได้เปิดเปลือยมากยิ่งขึ้นเราทั้งสองคนต่างสำรวจเนื้อตัวด้วยการขยับมือ เร็วขึ้น แรงขึ้น ดั่งต้องการให้อีกคนเป็นฝ่ายปราชัย ราวกับนี่คือศึกบนสังเวียนโปรดปรานจ้องใบหน้าสิวากร จากเดิมผิวที่คล้ำคมเข้มแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ ริมฝีปากเม้มตึง บางคราวอ้าออกเพื่อเปล่งเสียงครางในลำคอ เธอสาวลำรักในมือเร็วขึ้น และด้วยที่มักเป็นคนชอบเอาชนะ จึงพยายามจับจังหวะ สังเกตถึงจุดที่จะทำให้ฝ่ายตรงข้ามพ่ายแพ้ เธอหยุดนิ่งทันทีจนนัยน์ตาวาวแสงจับจ้องสบตา เลื่อนปลายนิ้วหัวแม่มือขึ้นสู่หัวบานสีเข้ม ค่อยสัมผัสรอยแยกทางออกของน้ำเหนียวใส“โปรด...”เป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้ามาในห้องนี้ที่เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มกระเส่า เธอเอียงศีรษะจ้องพวงแก้มแล้วขยับนิ้วลากน้ำลงฐานรอยหยัก เขาขยับตัวขึ้นทันที“อืม โปรด”ดูเหมือนว่าเธอจะค้นพบความลับของสิวากรเข้าให้แล้ว ความลับเล็ก ๆ ที่อาจทำให้เธอเป็นฝ่ายชนะในเกมสังเวียนนี้ นิ้วหัวแม่มือเล็บทำสีอ่อนเริ่มลากลงกลางลำ กรีดเนื้อหนังเบามือลงสู่โคนมุ่งตรงไปยังพวงแฝดใหญ่ขนดกหนา กอบไ

17 - กวัดแกว่งก๊อก ก๊อกสิวากรเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารบนโต๊ะในห้องทำงาน หลังจากที่ได้ยินเสียงเคาะประตูก่อนจะเห็นดวงหน้าหวานของเทียนหอมโผล่เข้ามา“เฮียเสือ”“มีอะไรหรือเปล่าน้องส้ม”“หนูจะกลับแล้วนะ เลยแวะมาสวัสดีค่ะ”“โอเค เดินทางปลอดภัยนะ” สิวากรพูดเพียงเท่านั้นแล้วจึงก้มหน้าลงอ่านเอกสารอีกครั้ง ทว่าเทียนหอมยังยืนบิดตัวไม่ไปไหน เขาเลยเอ่ยถามทั้ง ๆ ที่ยังอ่านเอกสารในมือ“มีอะไร ยืนบิดซ้ายบิดขวา”“ก็” คำถามนี้คงเหมือนคำอนุญาต เทียนหอมจึงพาร่างระหงบอบบางเข้าไปยืนข้างใน “พ่อครูน่ะสิ ให้หนูมาถามเฮียเสือ”“ถาม? ถามอะไร” เขาเงยหน้าขึ้นจ้อง“เรื่องหาฤกษ์แต่ง” เทียนหอมพูดจบพลางฉีกยิ้มแฉ่ง แก้มยุ้ยออก แล้วยิ่งเป็นคนขาวจัดผิวใส มองไปคล้ายตุ๊กตาเดินได้“บอกพ่อครูว่ายังไม่ต้อง”“เอ้ย! ไม่ได้ ไอ้ปลื้มมันจะเอาปืนมายิงกบาลเอา”ผลัก ผัวะ!เสียงทุ้มพร่าอย่างชายวัยหกสิบปีตะโกนดังเข้ามาก่อนที่จะเห็นตัว พ่อครูทะลึ่งพรวดเข้ามาในห้อง ผลักประตูออกกว้างจนกระแทกผนังห้องเกือบโดนเทียนหอม หน้าตาตื่นเข้ามาหลังจากที่ใช้ให้เทียนหอมมาเลียบ ๆ เคียง ๆ ถามแทน ส่วนตัวเองยืนแอบฟังอยู่หลังประตู“พ่อครู เอะอะก็พูดคำว่ายิงก

19 - พอใจ“พ่อ พ่อ พ่อปลื้ม!”ดาหลัน น้องสาวคนเล็กสุดของบ้านวิ่งตึกตักทั้งตะโกนไปด้วย พาร่างระหงผมสีฟ้าวิ่งลัดห้องนั่งเล่นของบ้าน ตรงไปทางสวนด้านข้าง มุ่งหน้าสู่กระโจมที่สร้างขึ้นมาใหม่เพื่อเลี้ยงนกเขาชวาโดยเฉพาะ“อะไรกันดาหลัน ตะโกนเสียงดัง ลูก ๆ พ่อจะตกใจหมด”ดาหลันเกาะขอบประตูกระโจมติดแอร์ หอบหายใจแรง มองลูก ๆ ห้าตัวที่อยู่ในกรงไม้ กำลังส่งเสียงแข่งกัน“ลูก ๆ ของพ่อ! โน้น ลูกของพ่อกลับมาบ้านแล้วค่ะ” ด้วยอายุน้อยที่สุดในบ้านและยังเป็นลูกคนเล็ก เธอจึงทำน้ำเสียงกระเง้ากระงอดใส่พ่อปลื้มแล้วเดินเข้าไปด้านใน ชะโงกดูลูก ๆ แต่ละตัว“ลูกของพ่อ.. ใครกัน?”ปลื้ม ศรเพชร เอี้ยวหน้าให้ความสนใจลูกคนเล็กขึ้นมาทันที เสื้อยืดสีขาวตึงแน่นด้วยเรือนร่างนักมวยเก่ากล้ามโต วางอาหารนกแล้วยกผ้าขึ้นคลุมกรง หนวดโค้งคันศรปลายเรียวแหลมกระดุกกระดิก“เจ้โปรดไงค่ะ ลากกระเป๋ากลับบ้าน เดินลงส้นขึ้นด้านบนไปแล้วค่ะ” ดาหลันบุ้ยหน้าไปทางชั้นสอง“เจ้โปรด เอ้า! ก็ไปงานกีฬาสีรวมค่าย”“ไม่รู้ล่ะ กลับมาแล้ว หน้าบึ้งเชียว” ดาหลันได้ทีรีบฟ้อง ยื่นหน้ายื่นตาไปใกล้เอามือกอดอก “หรือว่า...พ่อปลื้มทำอะไรเจ้โปรด เจ้เลยกลับเร็ว”“เปล