22 - ครอบครัวศรเพชร

22 - ครอบครัวศรเพชร

เธอไม่เคยมีแฟน คนรัก หรือศัพท์สมัยใหม่เรียกว่าอะไรนะ คนคุย

เธอไม่เคยมีเลยแม้แต่คนเดียว

เรื่องนี้เธอควรโทษพ่อปลื้ม ใครกันให้พ่อเธอมีเมียมากขนาดนี้

ขลาดกลัว... น่าจะเป็นคำนี้

ขลาดกลัวที่จะรัก

ไม่น่าเชื่อว่าตอนนี้เธอกำลังตื่นเต้น โปรดปรานขยับเท้าไปมาขยุกขยิก ในมือชื้นเหงื่อของเธอคือร่มคันใหญ่และเธอกำลังกางร่มในบ้าน!

เธอเป็นคนเข้มแข็ง ในบางครั้งออกกร้าวกระด้างไปด้วยซ้ำ ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังทำอะไรเพื่อเธอ - - เอาล่ะ ถึงแม้ว่าเธอเป็นฝ่ายไปขอร้องเขาก็เถอะ

การยืนรอผู้ชายตรงโถงหน้าใกล้กับตัวลิฟต์ทำเธอหัวใจเต้นรัว หลายอาทิตย์มาแล้วนับจากวันที่เราทั้งคู่สนิทสนมกัน เธอว่าเธอใช้คำไม่ผิด สนิทสนมแบบเนื้อหนังบรรจบกัน คิดภาพแล้วเธอก็พลันหน้าแดงซ่านใต้ร่มสีครีม

เธอแหงนดวงหน้าขึ้นสูงไปยังชั้นสองจนปลายร่มหงายชี้ขึ้น เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะก้องหวานใสของญาณิน และเสียงคิกคักอย่างเด็กสาวของดาหลัน คิ้วเรียวของเธอกำลังขมวดสงสัย

จากนั้นเธอจึงได้เห็นสิวากรถูกขนาบข้างด้วยน้องสาวตัวดีของเธอเองคล้องแขนสนิทสนม - - ทำได้ไง?

โปรดปรานเม้มปากเก็บความสงสัยไว้ เพ่งสายตาเขม็งไปทางเขาที่ซึ่งลิฟต์กำลังพาคนทั้งหมดลงมายังชั้นหนึ่ง

ครืด...

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกดาหลันพุ่งตัวออกมาก่อน

“เจ้โปรด... ไม่เห็นเล่าให้ดาหลันฟังเลยว่าเฮียเสือคุยสนุกขนาดนี้ เฮียแกรู้ทุกเรื่องเลยนะ”

“ใช่ ๆ ณินไม่คิดมาก่อนเลยว่าผู้ชายที่ชอบต่อยมวยจะรู้เรื่องเกี่ยวกับงานออกแบบ ว่าแต่ว่า...เจ้กางร่มในบ้านทำไม”

ญาณินเอี้ยวคอไปทางดาหลันซึ่งทำสีหน้าไม่เข้าใจเหตุผลเหมือนกัน จากนั้นทั้งสองสาวจึงยักไหล่ไม่ติดใจ ในเมื่อพี่สาวเธอเป็นคนแปลก ๆ อยู่แล้ว ฉะนั้นเรื่องกางร่มในบ้านถือว่าไม่ใช่เรื่องแปลก

“พี่ณิน ไปกันเถอะ ดาหลันหิวแล้ว”

ภายใต้ร่มคันโต โปรดปรานก้มศีรษะเล็กน้อยมองเห็นเท้าเล็กของสองสาวพากันเคียงคู่ซอยค่อนข้างถี่ไปทางห้องทานข้าว แล้วทิ้งพี่สาวคนนี้ไว้กับสิวากรตามลำพัง

“น้องสาวคุณน่ารักดี”

เธอจ้องถุงเท้าสีน้ำตาลอ่อนที่ห่อหุ้มเท้าใหญ่ขยับมาเรื่อย ๆ จนใกล้เธอแล้วหยุด จากนั้นปลายร่มจึงถูกเขาจับยกขึ้นไปด้านหลังก่อนจะแย่งออกจากมือเธอ

“ไม่เจอกันหลายอาทิตย์ ไม่คิดจะมองหน้ากันหน่อยหรือไงเจ้โปรด”

นัยน์ตาแขกจ้องร่มในมือสิวากร ใจต้องการยื้อแย่งกลับมาทว่าเขากลับดึงอุ้งมือเธอขึ้นไปกุมเสียเอง

“ร่มมันไม่ไปไหนหรอก แต่เฮียอยากจูบเจ้โปรดแล้ว”

คำนี้เลยที่ทำให้สิวากรได้เห็นดวงหน้าคมสาวอาหรับราตรีชัด ๆ เสียทีหลังจากที่โปรดปรานเอาแต่หลบตา เธอแหงนศีรษะขึ้นไม่ถึงขนาดตั้งบ่าแต่มากพอดูที่อาจทำให้หลังคอปวดเมื่อยได้ถ้าหากต้องเงยขึ้นนาน ๆ ดังนั้นเขาจึงใช้อีกมือช่วยพยุงด้านหลังท้ายทอยไว้ แต่ทำเอาท่าไหนกันโปรดปรานถึงได้รู้สึกว่าเป็นโดนตรึงไว้เสียมากกว่า

แสงกลางแววตาแขกสาวเจิดจ้าชั่วครู่ขณะที่มองเห็นประกายตรงกลางนัยน์ตาคมกล้าด้านบน เธอหลุบเปลือกตาลงมองริมฝีปากที่เคลื่อนเข้าหาจนประกบกันในที่สุด

ตึก!

คล้ายกับว่าเธอได้ยินเสียงร่มหล่นลงพื้น พร้อม ๆ กับความนุ่มกลีบปากของเราบรรจบพบกัน แผ่วเบาในรอบแรก หยั่งเชิงคล้ายต้องการรู้ว่าเธออนุญาตหรือไม่

ทว่าท่ามกลางเสียงแรงรัวของหัวใจตนเอง โปรดปรานกลับพบว่าเธอโหยหาสัมผัสของสิวากรมากเกินกว่าที่เธอคาดไว้ ลำแขนเรียวอ่อนวาดขึ้นโอบหลังคอหนาของร่างสูงใหญ่เพื่อโน้มลงมา เขาแย้มริมฝีปากเธอออกด้วยความเชี่ยวชาญ อ่อนโยนเพื่อกวาดไล้อ่อนหวาน

“อืมม”

โปรดปรานครางลึกในลำคอโน้มให้เขากดริมฝีปากลงมาอีกเพื่อเพิ่มความหนักหน่วง แต่สิวากรทำเพียงเท่านั้น เขาดึงลิ้นกลับค่อยใช้ขอบปากตนเองลูบไล้กลีบปากเธอ พึมพำแผ่วเบา

“คืนนี้ เฮียจะรออยู่ที่ห้อง”

เธอขยับเปลือกตาขึ้นกะพริบเบาบางแล้วจึงลดวงแขนลง กระแอมกระไอ

“มันยากน่ะเฮีย นี่มันที่บ้านโปรด...” เสียงเธอขาดหายเมื่อฝ่ามืออุ่นร้อนวางทาบบนลำคอใช้นิ้วหัวแม่มือดันปลายคางเธอขึ้นจนเธอสบตา

“ไม่ยากเลย เฮียทำตามที่โปรดขอได้ทุกอย่าง เฮียขอโปรดเพียงเรื่องเดียว”

นัยน์ตาแขกขยับมองเขา เธอมองเห็นความมุ่งมั่น แน่วแน่ เด็ดขาด ทุกอย่างที่เป็นสิวากรพุ่งตรงเข้าชนเธอ

“แล้วเฮียจะเริ่มฝึกนักมวยให้โปรดเมื่อไร”

“โค้ชทิมจะมาถึงพรุ่งนี้เช้า” สิวากรชะงักครู่หนึ่ง เลื่อนนิ้วหัวแม่มือขึ้นถึงขอบปากล่าง ค่อยเคลื่อนเข้าทีละน้อย “เราจะเริ่มฝึกกันเลย แต่เฮียขอเป็นคนเลือกนักมวยที่จะขึ้นชกเอง”

“แต่ว่าแคล้วคลาด...” โปรดปรานนิ่งงัน นิ้วเฮียเสือคืบคลานเข้าไปในโพรงปากเธอแล้วพร้อมนัยน์ตาเสือที่หลุบต่ำมองความอ่อนนุ่มสีอ่อนกำลังถูกเผยอ

“เฮียจะเลือกคนใหม่ คนที่จะทำให้ค่ายศรเพชรได้แชมป์โดยที่เฮียไม่ต้องล้มมวย”

เขาเลื่อนสายตาขึ้นจ้องเธอ พร้อมเคลื่อนนิ้วเข้าลึกขึ้น “คืนนี้ เฮียจะรอ”

โปรดปรานคาดว่าเสียงแรงเต้นของหัวใจตัวเองคงดังจนทะลุออกจากร่างกายเธอ เนินทรวงด้านซ้ายกระเพื่อมไหวจนเขาหลุบตามองก่อนจะตวัดขึ้นจ้องเธอแล้วโน้มหน้าเข้าหาปิดปากเธอด้วยจูบแรง ๆ หนึ่งครั้งแล้วปล่อยออก

“เฮียว่าถึงเวลาที่เราต้องเดินเข้าไปในลานประหารแล้ว”

โปรดปรานขยับมุมปาก แสงกลางดวงตาอ่อนลง ก้มศีรษะจ้องมือเล็กของตนเองที่ถูกห่อหุ้มด้วยอุ้งมืออันใหญ่โตและหยาบกร้านอย่างดื้อดึงไม่ยอมปล่อย จูงเธอเข้าไปในห้องทานข้าว มื้อเย็นของครอบครัวศรเพชร

ตามปกติทั่วไป ภูมิภาคเอเชียมีลักษณะครอบครัวขยาย นั่นคือ พ่อ แม่ ปู่ย่า ตายาย ลูกหลาน อาศัยอยู่ในละแวกบ้านเดียวกัน หรือหลังเดียวกัน   ซึ่งอาจหมายรวมถึง พี่ ป้า น้า อา ลุง เพิ่มมาอีก

แต่คงไม่มีครอบครัวไหนอีกแล้วที่เหมือนครอบครัวขยายของค่ายมวยศรเพชร เป็นอะไรที่สิวากรเพิ่งจะเคยได้สัมผัสเป็นครั้งแรก

ห้องทานอาหารขนาดใหญ่โต๊ะยาวจุคนได้ยี่สิบคนกำลังอัดแน่นกว่าครึ่งค่อนโต๊ะด้วยภรรยาพ่อปลื้มและลูก ๆ ทั้งห้า รวมแล้วสิบเอ็ดคน นั่งอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาราวกับว่าทุกคนกำลังรอคอยการมาถึงของเขาเพียงคนเดียว

อย่างที่โปรดปรานเคยพูด อุ่นจนร้อน

แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวรองจากโปรดปรานที่ช่วงชิงความสนใจของเขาไปได้จนหมด ชาคริยา แม่ของเจ้โปรด

สาววัยกลางคนชาวอินเดีย อายุราวสี่สิบปลายในชุดสาหรี่เต็มยศ แต่งหน้ากรีดอายดั่งคนแขกร้อยเปอร์เซ็นต์ อวบอิ่มในชุดห่มตัวยาวสีสันแสบตา และผ้าโปร่งบางฉลุลายงดงามคลุมศีรษะ

“เข้ามากันสักที”

สิวากรหันไปตามเสียงกระแทกหวานใส

“นั่น พอใจ ลูกสาวแม่กนกวรรณ” โปรดปรานกระซิบเบา ๆ แล้วหันไปทางพ่อปลื้ม “พ่อปลื้มไม่ควรจัดโต๊ะทานข้าวพร้อมกันแบบนี้ ควรให้เด็ก ๆ แยกออกไปก่อน”

“พอใจเป็นคนบอกเด็กที่บ้านให้จัดแบบนี้เอง เฮียเสือจะได้ไม่ต้องสับสน เจอพร้อมกันทีเดียวทั้งบ้านเลย”

โปรดปรานเอี้ยวหน้าไปทางพอใจ ไม่ว่าเธอจะทำสีหน้าดุใส่น้องสาวคนนี้มากขนาดไหน แต่มันไม่เคยทำให้พอใจกลัวได้เลยสักครั้ง เพราะพอใจรู้ดีว่าพี่สาวของเธอคนนี้แข็งแค่ภายนอก แต่ภายในกลับอ่อนโยน

“ไม่เป็นไรหรอกโปรด มา ๆ เฮียเสือ นั่งข้าง ๆ พ่อนี่ ส่วนโปรดก็มานั่งข้างเฮียเสือแล้วกัน”

สิวากรยังจูงมือโปรดปรานไม่ยอมปล่อยกระทั่งถึงเก้าอี้จึงค่อยผละอุ้งมืออุ่นออกเพื่อเลื่อนเก้าอี้ให้โดยมีดวงตาทั้งสิบคู่จ้องมองเขม็ง เมื่อนั่งลงเรียบร้อยพ่อปลื้มจึงค่อยเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่เรียกได้ว่าฉีกไปถึงใบหู

“นี่มารู้จักแม่ของโปรดปราน ชาคริยา ส่วนคนที่นั่งถัดไปชื่อกนกวรรณ แม่ของพอใจ” พ่อปลื้มหยุดเล็กน้อยพยักหน้าไปทางพอใจ ก่อนจะพูดต่อ “ส่วนคนที่นั่งถัดไปชื่อพิมมาศ แม่ของพิมลวรรณ”

สิวากรลอบสังเกตน้ากนกวรรณแต่งกายธรรมดาค่อนข้างเรียบง่าย ผมดัดลอนเล็กน้อยยาวประบ่า ใบหน้าแต้มรอยยิ้มอ่อน ๆ ตลอดเวลา เขาจำได้ว่าคนนี้บิ๊กโต้งบอกเคยเป็นเด็กในบ้านมาก่อน และสนิทกับพ่อปลื้มมาตั้งแต่เด็ก

“เรียกน้าว่าแม่พิมก็ได้นะคะ” พิมมาศแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้มกว้าง “ส่วนลูกสาวแม่ก็เรียกน้องมล”

“ครับ”

เขาหันไปทางน้าพิมมาศ ส่วนคนนี้โต้งเล่าว่าเพิ่งจะลงเสาเอกโครงการหมู่บ้านจัดสรรแห่งใหม่ตรงชานเมือง ท่าทางทะมัดทแมง ทำสีผมน้ำตาลเข้มอมแดง แต่งหน้าจัดจ้านผิดไปจากลูกสาวพิมลวรรณ ที่ใช้เครื่องสำอางบางเบาเท่านั้น

“ส่วนแม่ชื่อปรียา เป็นแม่ของญาณิน แม่เปิดร้านทองอยู่ในห้างควบร้านเพชรอีกร้าน ถ้าจะตกแต่งซื้อทองจากร้านแม่นะจ๊ะ”

“ครับ” สิวากรยิ้มรับ คนนี้ดูเปิดเผยจริงใจอย่างคนจีน สวมเสื้อสายเดี่ยวยี่ห้อกุชชี่ ผมสั้นทำสีสดใส ริมฝีปากเคลือบด้วยลิปดิออร์ เฉี่ยวไปทั้งตัว

“ส่วนพี่ เอ้ย..แหมกระดากไม่อยากให้เรียกแม่เลย ชื่อพลับพลึง เป็นแม่ของดาหลัน”

พลับพลึงพูดพลางยกน้ำมะเขือเทศขึ้นดื่ม อดีตนางงามระดับจังหวัด สวยไม่สร่างแต่งกายเสื้อกล้ามสีสดปักเหลื่อมดิออร์ สีผมบลอนด์จาง คนละเฉดกับสีผมของดาหลันอย่างสิ้นเชิง

“ครับ สวัสดีครับ ผมสิวากร”

“เอาล่ะ ๆ แล้วค่อยพูดคุยแนะนำตัวกัน กินข้าวก่อน กินข้าว” พ่อปลื้มรีบรินไวน์แก้วใหญ่ส่งให้เฮียเสือ “ตั้งใจมากี่วันเฮียเสือ”

“จนกว่าจะจบการแข่งชิงแชมป์ครับ”

“เอ้า! ตั้งหลายเดือน แล้วทำไมต้องอยู่ถึงวันชิงแชมป์ล่ะ”

“เฮียเสือจะพาโค้ชทิมมาช่วยฝึกให้เด็กในค่ายค่ะ” โปรดปรานเป็นคนพูดแทรกขึ้นเอง “พ่อปลื้มไม่ต้องถามให้มากความหรอก”

“สรุปคือจะเอาแชมป์ให้ได้ใช่ไหม”

“พ่อปลื้มเป็นคนยื่นคำขาดเอง”

“แต่ถ้าโปรดยอมแต่งงานเสียก็หมดเรื่อง”

โปรดปรานจ้องเขม็ง เอ่ยเสียงแหบต่ำราบเรียบ ทว่าคนในบ้านฟังแล้วรู้เลยว่าเจ้โปรดของบ้านกำลังโกรธจัด “วันนี้พ่อปลื้มพูดเยอะเกินไปแล้วนะคะ”

สิวากรมองไปทางซ้ายและขวาสลับไปมา ดูท่าศึกสงครามสองพ่อลูกคงมีให้เห็นบ่อย ๆ ในบ้านจนชินชา เพราะคนในโต๊ะที่เหลือทั้งหมดไม่ได้ใส่ใจ ทุกคนกินข้าวพูดคุยกันอย่างออกรส

“ไม่เป็นไรครับพ่อปลื้ม ยังไงผมจะช่วยให้โปรดเขาได้แชมป์เอง”

“เฮียเสือ เฮียรู้แล้วเหรอว่าพ่อปลื้มยื่นคำขาดอะไร” โปรดปรานหันไปถามน้ำเสียงแปลกใจ “โปรดจำได้ว่าไม่ได้เล่าให้เฮียฟังนะ”

“เมื่อครู่น้องณินกับน้องดาหลันเล่าให้ฟังแล้ว”

โปรดปรานหันขวับไปทางน้องสาวทั้งสอง

“ดาหลันเป็นคนเล่าให้เฮียเขาฟังเองแล่ะ เจ้โปรดอย่าทำตาดุใส่ดาหลันสิ” พูดไม่ทันจบจิ้มกุ้งเข้าปากเคี้ยวแล้วพูดไปด้วย “ยังไงเฮียต้องรู้อยู่ดี”

“ดาหลัน!” โปรดปรานทำเสียงเขียวใส่ แล้วสะดุ้งเบา ๆ เมื่อมีมือใหญ่ตักปลาหมึกผัดพริกเผาให้วางลงในจาน

“อย่าไปดุน้องดาหลันเลยเจ้โปรด ดุเฮียแล้วกันที่คาดคั้นจนน้องต้องเล่าให้ฟัง”

ดาหลันยิ้มแป้นแล้น กระหยิ่ม ขยับคิ้วโก่งใส่พี่สาวคนโต ซึ่งนับว่าน้อยครั้งนักที่ดาหลันจะทำท่าทางเช่นนี้ใส่พี่สาวตนเอง คงเพราะมีว่าที่พี่เขยหนุนหลัง

“อย่ามัวแต่เถียง ทะเลาะให้เสียบรรยากาศเลย เกรงใจเฮียเสือบ้าง” แม่ชาคริยาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงแหบแห้งคล้ายคลึงโปรดปราน

“ใช่ ๆ พ่อเห็นด้วย กินอันนี้อีกนะแม่”

สิวากรเฝ้าลอบสังเกตคนทั้งหมดบนโต๊ะอาหารมื้อเย็นนี้ ถ้าเทียบกับครอบครัวของเขา ที่เขาเคยคิดว่าพระแสนนั่นวุ่นวายที่สุดแล้ว ครอบครัวนี้นับว่าวุ่นวายยิ่งกว่า เสียงเล็กเสียงน้อยอย่างหญิงสาวแทรกขึ้นทะเลาะกันบ้าง เถียงเบา ๆ บ้าง เป็นระยะ ๆ แต่พอนั่งไปสักพัก ฟังไปฟังมาเขาพบว่าก็เพลินดีเหมือนกัน และทั้งหมดทุ่มเถียงกันด้วยความรักใคร่กลมเกลียว