All Chapters of โปรดปราบเสือ: Chapter 31 - Chapter 40

32 แม่ ๆเธอรู้ดีว่าครอบครัวของเธอมันประหลาดขนาดไหนในช่วงวัยมัธยม เธอไม่กล้าแม้แต่จะเล่าเรื่องที่บ้านให้ใครฟังเธอไม่คบเพื่อนเพราะกลัวว่าคนที่โรงเรียนจะล้อเลียนแต่ยามที่เธอเกิดเรื่อง ครอบครัวของเธอนี่แหล่ะที่อยู่ปกป้องฉะนั้น...ช่างมัน มีเพื่อนหรือไม่แล้วอย่างไรขอแค่เธอยังมี แม่ทั้งห้า น้องสาว และแน่นอนต้องมีพ่อปลื้มด้วยเช้าแล้ว ตื่นมารับพลัง ฮูฮา ฮูฮา ฮูฮาในทุกเช้าสิวากรยังคงใช้ชีวิตประจำวันเป็นปกติ แม้ว่าต้องมาอยู่ที่ค่ายศรเพชร หุ่นนักกีฬาสูงกว่านักมวยทั่วไปสวมกางเกงขาสั้นและเสื้อยืดฟิตกล้ามวิ่งพร้อมนักมวยของค่ายพ่อปลื้ม“เฮีย” บิ๊กโต้งเป็นโค้ชฝึกแต่ยังคงออกวิ่งพร้อมเด็กในค่ายเช่นกัน“อืม ว่าไง” เขาเอี้ยวคอไปมองแวบเดียว“เมื่อวานนี้ระหว่างที่ผมรอรถบ้านเสี่ยเป๊กมารับ” โต้งหยุดแล้วดึงแขนเฮียเสือให้ออกห่างแถว “ผมได้ยินเสี่ยคุยโทรศัพท์ ไม่ค่อยดีเท่าไร”“ไม่ดียังไง” ทั้งคู่พากันเดินออกนอกลู่วิ่งลานคอนกรีตจนกระทั่งถึงจุดพักวางน้ำดื่ม“น้ำเสียงเสี่ยดูโกรธจัด”“ฮึ” สิวากรแค่นเสียงไม่ใส่ใจยกขวดน้ำขึ้นดื่ม“นี่เฮียฟังโต้งอยู่หรือเปล่า”“ฟังอยู่ โต้งไม่ต้องเป็นห่วง อย่างเสี่ยเป๊ก ขี้ขลาดข

34 เสี่ยเป๊กเสี่ยเป๊ก แก่กว่าเธอหลายปีเธอเห็นเสี่ยครั้งแรกคงราวมัธยมศึกษาปีที่สองความรู้สึกขยะแขยงตีขึ้นจนท้องไส้ปั่นป่วนอาการคลื่นไส้ทำเธอรีบวิ่งหนีสุดชีวิตด้วยใบหน้าแดงจัดเธอคิดว่าคงเป็นจุดนี้ที่ทำให้เสี่ยเป๊กเข้าใจผิดคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอสะเทิ้นอาย คิดว่าเธอมีใจให้“เสี่ยครับ”เสี่ยเป๊กนั่งไขว้ห้างกระดิกเท้าอูมขาวอย่างคนจีน เอนตัวบนโซฟาหรูหราภายในบ้านหลังใหญ่ราคาหลายสิบล้าน รอบข้างคือสาว ๆ ที่เขาเรียกมาบริการเขาเพียงคนเดียวตั้งแต่เมื่อวานจนกระทั่งบ่ายวันนี้ยังคงนัวเนียไม่ห่าง“ว่าไงไอ้สัน”เขายกบรั่นดีแกว่งเบา ๆ ก่อนจะจิบเล็กน้อย เอียงคอไปด้านหลังเมื่อไอ้สันเงียบไม่ตอบ“ไอ้ห่า! กูถามทำไมไม่ตอบ”“ครับ เมื่อครู่ซ้อหวานให้ผมมาหาเสี่ย”ซ้อหวานคือเมียอีกคนของเสี่ย อายุยังน้อยสิบเก้าปีเท่านั้น ลูกสาวคนของในตลาดพามาฝากฝังเสี่ย ให้ช่วยดูแล ซึ่งเสี่ยมันดูแลอย่างดีได้เลื่อนขึ้นเป็นเมียชั่วเวลาข้ามคืน แต่เมื่อผ่านไปได้สองสามเดือน เสี่ยเป๊กก็เบื่อ“พูดมา!”“ซ้อหวาน...อาเจียนเมื่อเช้าครับ”“อาเจียน! อาเจียน แล้วยังไง พาไปหาหมอซะสิ มาบอกอะไรกู”“คือว่า...เอ่อ....” สันอ้ำอึ้งเพล้ง!มันสะ

36 ncเขาโยนโทรศัพท์ทิ้งลงกลางเตียง ดึงร่างเธอจนหล่นลงนั่งพื้น ย่อตัวกดหัวเข่ายันบ่าเธอ ประคองศีรษะได้รูปแหงนเงยหน้าขึ้น สบแววตากำลังตื่นตระหนกเล็กน้อย“เฮียอยากเข้าไป อ่า ลึกอีก ซี้ด เฮียอยากอยู่ในปากของโปรด อ่า”น้ำเสียงทุ้มแหบพร่ากระหึ่มเสียงครางลงทรวงอกแกร่ง สั่นกระเพื่อมจนสะท้อนลงสู่ร่างเธอโปรดปรานนิ่วหน้า เธอจะห้ามเขาได้อย่างไรกันในเมื่อตัวเธอถูกตรึงให้นั่งอยู่บนพื้น แผ่นหลังชิดขอบเตียง ส่วนด้านบนคือร่างอันใหญ่โตของสิวากร โถมน้ำหนักร่างหนาลง บดเบียด ยัดเยียดตัวเองด้วยท่อนเนื้อสอดใส่เข้าสู่ความอุ่นชื้นที่เล็กกว่า“อืออ”เธอเริ่มอึดอัด เขาโน้มตัววางฝ่ามือยันฟูก อีกข้างตรึงเส้นผมเธอบังคับให้เธอรับเสือตัวเขื่อง คับแน่น พองจนเธอเจ็บขอบปาก หัวทู่กระแทกเนื้อนิ่มด้านในจนแสบทว่าอาการเสียวเนินสาวกลับทวีเพิ่มขึ้น เธออยาก ต้องการท่อนเนื้อ อยากให้สิ่งที่อยู่ในปากสอดใส่เข้าไปในร่างกาย ใต้กางเกงเธอเปียกจนแฉะ เธอหนีบท่อนขาไว้ด้วยกัน ขยับเสียดสี ซ่านขึ้นทุกคราวที่เขาสอดลึกจนเกือบกระแทก กางเกงขาสั้นเขายังคารั้งก้นใต้สะโพกและทุกครั้งที่เขากดตัวเองลง ชายผ้ากระพือสัมผัสปลายคางมือเธอเริ่มไขว้คว้าด

38 พอใจณ บ้านค่ายมวยศรเพชรในช่วงเย็นของวันนี้ที่ห้องนั่งเล่นของครอบครัวศรเพชร นับว่าเกิดปรากฏการณ์แปลกประหลาด เมื่อทุกคนต่างพร้อมใจพากันมารวมตัวอยู่ในห้องนี้ นั่งเรียงลดหลั่นตาจดจ้องไปยังจอโทรทัศน์ขนาดห้าสิบสองนิ้ว ซึ่งในยามปกติมีเพียงแม่พลับพลึงใช้สำหรับร้องคาราโอเกะ“เริ่มแข่งแล้ว” ดาหลันพึมพำตื่นเต้นจนผุดตัวออกจากท่าเอนหลัง“แม่ว่ายังไงยอดเพชรก็ชนะ เฮียเสือเขาทุ่มเทมาก” แม่พลับพลึงกระซิบเบา ๆ“ใช่ค่ะ ณินได้ยินเสียงเฮียเสือทุกเช้าเลย”“ทุกเช้า?” แม่ปรียาหันไปมองลูกสาวตัวเองด้วยความสงสัย“ณินเขาไม่ได้นอนเพราะทำงานค่ะแม่ปรียา มลนอนห้องตรงข้าม ได้เสียงเพลงดังถึงเช้า”พิมลวรรณนั่งเอนตัวพูดงึมงำตอบออกไปแทน ดวงหน้าปิดทับไว้ด้วยแผ่นมาส์กหน้าสีขาวฉ่ำน้ำ“แต่เท่าที่รู้มายอดเพชรยังไม่เจนสนาม ชกแค่ไม่กี่ครั้ง”พอใจเอียงหน้าไปทางคนทั้งหมด พูดเสียงกร้าวขึ้น เพราะไม่พอใจที่ทุกคนเอาแต่พูดยกย่องเฮียเสือ“พี่พอใจเป็นอะไรไป” ดาหลันมือล้วงขนมปากพูดไปด้วย ทำให้ขนมกระเด็นจนเลอะออก“ยี้! ดาหลัน สกปรก กระเด็นโดนหน้าพี่” พิมลวรรณนั่งใกล้อีกข้างรีบขยับตัวลุกหนี“ขอโทษทีพี่มล พี่พอใจไม่เห็นตอบเลย” ดาหลันยั

40 ชี้ชะตาเกร้ง ๆ"เริ่มเกมแล้วครับ! เกรียงไกรเดินหน้าดุดัน ไล่บี้เฮียเสือตั้งแต่หมัดแรก! โอ้โฮ้! หมัดซ้ายเข้าเต็มหน้าท้องเฮียเสือ! แต่เฮียเสือยังยืนได้! เขาพยายามวนหนี แต่เกรียงไกรไม่ปล่อยโอกาส ซ้ำหมัดฮุก ขวาอีกครั้ง!""เฮียเสือถอยกรูดครับ! พยายามยกการ์ดกัน แต่หมัดของเกรียงไกรหนักเหลือเกิน! ตอนนี้คนดูเริ่มตะโกนแล้วครับ ดูท่าจะเชียร์ฝั่งเกรียงไกร!"“ไม่น่าเชื่อนะครับ เฮียเสือลีลาไม่แพ้นักมวยดีกรีแชมป์ ตั้งรับได้อย่างดี”โปรดปรานเนื้อตัวอ่อนแรงขาแทบยืนไม่อยู่ต้องใช้บิ๊กโต้งเป็นหลักพิงไว้“เฮียเสือจะเจ็บหนัก ไม่ได้นะโต้ง”บิ๊กโต้งไม่ตอบ ยืนนิ่งเงียบและรัดร่างเจ้าของค่ายไว้แน่นตามคำสั่งของสิวากร เขาเองเมื่อเห็นลีลาของเฮียเสือยังคิดว่าพอมีลุ้น แต่หมัดของเฮียเสือไม่หนักเท่าไอ้เกรียงไกร ซ้ำลูกเล่นยังไม่เหลี่ยมเท่าเกร้ง ๆ“แหมหมดยกเสียก่อน ให้นักมวยเราได้พักเสียหน่อยนะครับก่อนจะเริ่มยกต่อไป”“ประเมินแล้วสูสีนะครับ”สิวากรคายยางกันกระแทกออกจากปากดื่มน้ำแล้วพ่นทิ้ง มีเลือดออกเล็กน้อยไม่มากนัก“เฮีย เฮียตัวสูงเกินไป ต้องระวังสีข้าง ปิดให้มิด” ชานนท์เอ่ยเตือนตอนที่ยื่นขวดน้ำไปตรงหน้าสิวากรพยั