28 พอใจ

28 พอใจ

เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าเธอจะเป็นคนขี้อาย

ตั้งแต่เด็กจนโต เธอมั่นใจในตนเอง ชอบควบคุม

ทว่าในช่วงเวลานี้เธอกลับค้นพบว่า

ตัวเธอเองชื่นชอบตัวตนอีกด้าน

ดวงหน้าเห่อร้อน แดงซ่าน และขัดเขิน

ในยามที่กำลังเดินใกล้เขาเข้าไปทุกขณะ

เธออายที่ถูกนัยน์ตาคู่นั้นจดจ้อง

อายที่เป็นฝ่ายถูกรับด้วยความรัก

แต่ให้ตายเถอะ...เธอรักมันจริง ๆ เจ้าความรู้สึกนี้

เช้าแล้ว ตื่นรับพลัง ฮู ฮา ฮู ฮา

พอใจเอนตัวพิงร่างขอบหน้าต่างห้องนอน หันดวงหน้าทอดสายตามองไปด้านนอก แสงของท้องฟ้ายังไม่ทันพ้นขอบฟ้า ในเวลาห้านาฬิกาของทุกเช้า เด็กในค่ายจะเริ่มออกกำลังกายด้วยการวิ่งรอบสนาม และเธอยืนมองนิ่งอยู่ที่เดิมมาเนิ่นนานเท่าอายุตัวเอง

พอใจขยับตัวถอยห่างหน้าต่างแล้วลงบันไดเพื่อตรงไปยังห้องทานข้าว พลันพบว่าในยามเช้าที่ทั่วทั้งบ้านยังหลับใหลกลับมีคนหนึ่งจับจองห้องอยู่ก่อนพร้อมแก้วกาแฟในมือ

“ตื่นเช้านะคะเฮียเสือ”

“ครับ ปกติวิ่งพร้อมเด็กในค่าย”

พอใจเลือกที่จะนิ่งเงียบเมื่อได้ยิน พ่อปลื้มไม่เคยวิ่งพร้อมเด็กในค่าย จึงค่อนข้างแปลกใจเมื่อได้ยิน แต่ขอเลือกที่จะเงียบเพื่อไม่ให้เขาได้ใจ

“ให้เฮียชงกาแฟให้ไหมครับ เฮียคิดว่าตัวเองค่อนข้างชงอร่อย”

“อะไรกัน พอใจเพิ่งจะเคยได้ยิน ไม่ใช่ว่าผู้หญิงต้องเป็นฝ่ายชงให้ผู้ชายหรอกหรือคะ”

พอใจพาร่างตัวเองในชุดข้าราชการไปยังเครื่องชงกาแฟแบบแคปซูลทันสมัย

“ผู้ชายคนอื่นเฮียไม่ทราบหรอกครับ แต่เฮียทำอะไรเองตั้งแต่เด็ก”

“ไม่เป็นไรค่ะ พอใจชงเองได้ กาแฟแคปซูลใครชงก็อร่อย แต่ขอบคุณนะคะที่เสนอตัว”

สิวากรขยับคิ้วเล็กน้อยไม่มากนักเมื่อได้ยินน้ำเสียงมีอริชัดเจน เท่าที่เขาได้สัมผัสกับทุกคนในบ้านหลังนี้ พอใจนับได้ว่าเป็นบุคคลคนเดียวที่เขาจะเอาชนะใจยากที่สุด เขาไม่แน่ใจนักว่าเพราะอะไร แต่อย่างไรเสียเขามันพวกมีความอดทนสูง และเดิมพันนี้เขาทุ่มจนหมดตัว

“เช้านี้เฮียต้องไปรับโค้ชทิมที่ท่ารถ เราจะเข้าฝึกเด็กที่จะขึ้นชกปลายปีนี้”

“อืม...อันที่จริงพอใจไม่ค่อยแน่ใจนักว่านี้เป็นความคิดที่ดี” พอใจหยุดพูดกะทันหัน ยกแก้วกลับมาวางบนโต๊ะแล้วหย่อนร่างนั่ง “ถึงค่ายเราจะชนะ เป็นแชมป์ พอใจก็ไม่อยากให้พี่สาวตัวเองแต่งงานกับเฮียเสือ พอใจพูดตรงไปหรือเปล่า ขอโทษเฮียด้วยถ้าทำให้เฮีย...ไม่พอใจ”

เธอแหงนหน้าขึ้นยกกาแฟขึ้นจิบจ้องตาเฮียเสือที่แวววาวแต่ยังคุมอารมณ์ตัวเองได้อย่างดี

“ไม่เป็นไรเลย เฮียพร้อมรับฟังทุกคนในบ้านนี้เท่าที่พี่เขยที่ดีพึงกระทำ”

“พี่เขย?” พอใจเริ่มมีน้ำเสียงไม่พอใจระคนสงสัย

“เพราะไม่ว่าค่ายศรเพชรจะได้แชมป์หรือไม่ มันไม่เกี่ยวอะไรกันกับเรื่องของเฮียและเจ้โปรด” เขาไหวไหล่นิด ๆ “เฮียและเจ้โปรดจะยังแต่งงานกัน พอใจควรเริ่มทำใจยอมรับแต่เนิ่น ๆ เฮียพูดตรงไปหรือเปล่า ขอโทษด้วยนะถ้าเฮียพูดอะไรให้...ไม่พอใจ”

พอใจอึ้งงัน สิวากรโยนคำพูดเดียวกันกับเธอกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย และมันทำให้เธอกรุ่นโกรธ ผุดลุกจากเก้าอี้ทันที

“ถ้าเฮียอยากจะแต่งกับเจ้โปรด พอใจคิดว่าเฮียควรเอาชนะใจทุกคนในบ้านให้ได้เสียก่อน เจ้โปรดรักครอบครัว เจ้คงไม่ยอมแต่งแน่ถ้าใครคนใดคนหนึ่งไม่พอใจเฮียเสือ โดยเฉพาะพอใจและแม่ ๆ”

“อันนี้คือคำท้าใช่ไหม”

“อย่าเรียกว่าคำท้าเลยเฮีย เอาเป็นว่าถ้าเฮียทำให้ค่ายเราได้แชมป์ มันยังไม่พอ เฮียต้องชกชนะนักมวยของค่ายเราด้วย”

“ตกลง” สิวากรไม่รอให้พอใจพูดจบ เขาวางแก้วกาแฟแล้วผุดลุกยืนเช่นกันจ้องหน้าเธอ “วันแข่งชิงแชมป์ เฮียจะจัดชกพิเศษระหว่างเฮียกับนักมวยที่พอใจจัดหามา”

“ฮึ” พอใจแค่นเสียง “นี่ถือว่าเป็นด่านของพอใจ ส่วนของคนอื่น เฮียเตรียมรอรับได้เลย”

สิวากรยังยืนนิ่งระหว่างที่พอใจหันหลังกลับไปทั้งตัว เดินออกจากห้องทานข้าวพร้อมรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความเห็นใจ และมันเจือปนความชิงชังด้วยอีกอย่าง

เขาขมวดคิ้วนิ่วหน้าครุ่นคิด เธอไม่พอใจอะไรกัน เขาและพอใจไม่เคยพบเจอกันมาก่อน เขาไม่เคยมีแฟนเพราะรอแต่โปรดปรานเพียงคนเดียว

สิวากรยังขบคิดขณะออกจากคฤหาสน์หลังงามเพื่อออกไปรับโค้ชทิม

เธอไม่พอใจเรื่องอะไร?

พลั่ก ตุบ ผัวะ ตุบ ตุบ

สิวากรยืนเท้าสะเอวข้างเวทีมวยในโรงยิมขนาดใหญ่พอ ๆ กับค่าย ส อรุณ แต่มีความทันสมัยมากกว่า ขนาบข้างด้วยโค้ชทิมที่เขาเพิ่งจะไปรับมาจากท่ารถ และอีกข้างคือบิ๊กโต้ง

ทั้งหมดดวงตาเพ่งจับจ้องไม่คลาดสายตาไปยังนักมวยสองคนที่กำลังวาดลวดลาย หมัดหนัก หลบหลีกชั้นยอด และต่างเป็นแชมป์ท้องถิ่น รวมไปถึงแชมป์ระดับประเทศหลายถ้วย แต่ถ้ารายการไหนพบกับนักมวยค่าย ส อรุณ กลับพ่ายแพ้น็อกเสมอ

“เป็นยังไงบ้างครับเฮียเสือ” บิ๊กโต้งตาจ้องนักมวยค่ายตัวเองเขม็งลุ้นตัวเกร็งขณะที่ลอบ ๆ เคียง ๆ ถาม

“ยังไม่ได้” เป็นโค้ชทิมตอบให้เสียเองแล้วหันไปมองเฮียเสือ “ใช่ไหมเฮียเสือ โค้ชคิดว่าแคล้วคลาดกับเด็ดดวงยังไม่ใช่คนที่คิดว่าใช่”

“มีคนอื่นอีกไหมบิ๊กโต้ง” สิวากรหันไปทางบิ๊กโต้ง

“ที่เหลือเป็นเด็กใหม่มากเฮีย ชกไม่กี่สนาม ที่ชำนาญก็จะเป็นอีกรุ่น อีกอย่างเจ้โปรดเลือกเจ้าแคล้วคลาด”

“ก็แคล้วคลาดมันเพิ่งจะโดนบิ๊กบอยน็อกไปเมื่อต้นปี ไม่ถึงกับหามลงเวทีแต่นับสิบ” โค้ชทิมย้ำอีกรอบ

“จัดมาใหม่โต้ง เร็วหน่อยนะเพราะเหลือเวลาฝึกไม่ถึงสี่เดือน”

“เฮียเสือ” บิ๊กโต้งมองซ้ายขวาก่อนจะพูดต่อเสียงเบามาก “ถามจริงเหอะ ทำไมเฮียไม่ล้มมวยไปเลยครับ ไม่ต้องลำบากซ้อมด้วย”

สิวากรเบือนหน้ากลับมาจากเวทีมวยจ้องบิ๊กโต้งด้วยสายตาอย่างที่เขาทำกลับเด็กในค่าย ทำเอาบิ๊กโต้งขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง หัวจดเท้าเครียดเขม็ง

“ถ้าเฮียล้มมวย เจ้โปรดจะไม่เหลือศักดิ์ศรี”

“แต่ว่าถ้าเจ้ชนะ เฮียเองก็ไม่ได้แต่ง...”

“แต่งสิ ยังไงเจ้โปรดต้องแต่งงานกับเฮียอยู่แล้ว มีอีกเรื่อง เฮียขอคุยด้วยตามลำพัง” สิวากรเดินห่างออกจากเวทีมวยไปยังมุมซ้อมไกลเด็กในค่าย

“ครับเฮีย”

สิวากรล้วงบุหรี่ออกมาแล้วจุดสูบทอดสายตาไปทางคฤหาสน์ มองเห็นร่มสีแดงไกล ๆ กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้โรงยิมเชื่องช้าทว่ามั่นคง จึงเผลอขยับมุมปากยิ้ม

“วันชกชิงแชมป์ถ้วยพระราชทาน” เขาหันกลับมาจ้องบิ๊กโต้ง “จัดมวยพิเศษ เฮียต้องขึ้นชกกับนักมวยที่น้องพอใจจัดมา เฮียยังไม่รู้ว่าเป็นใครแต่คงจะหนักพอสมควร”

“เฮียเสือ!” บิ๊กโต้งตาถลนตกใจ “เฮียเสือถึงตายนะครับ แม้ว่าเฮียจะเก่ง ซ้อมมวยมาทั้งชีวิต แต่เฮียไม่ใช่นักมวย เฮีย...”

“สำคัญที่สุดอย่าบอกเจ้โปรด” สิวากรย้ำเสียงหนักแล้วดีดบุหรี่ทิ้งเมื่อเห็นว่าโปรดปรานใกล้จะถึงตัวเขาแล้ว “เรื่องนี้สำคัญ ถ้าเฮียแพ้ เฮียจะซื้อใจน้อง ๆ เจ้โปรดไม่ได้ เฮียต้องชนะอย่างเดียวเท่านั้น และจำไว้...ห้ามบอกเจ้โปรด”

สิวากรหมุนตัวกลับส่งรอยยิ้มให้โปรดปรานทั้งที่รู้ว่าเธอมองไม่เห็นเพราะชายร่มคันโตบดบังจนมิด

“ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อย” เขารีบชิงพูดขึ้นแล้วเคลื่อนร่างเดินไปหาจนกระทั่งถึงตัว

“โปรดไม่เคยตื่นสาย นี่เฮียได้นักมวยหรือยัง”

สิวากรก้มศีรษะลงเพื่อมองลอดเข้าไปใต้ร่มสีครีมแล้วจึงเห็นว่าพวงแก้มเธอแดงระเรื่อ

“ยัง ว่าแต่ว่า...หลับสบายดีไหม กินข้าวหรือยัง”

โปรดปรานยังใจเต้นรัว เมื่อครู่ที่เธอกำลังเข้าใกล้เขาทีละน้อย เธอพลันรู้สึกแปลก ในท้องคล้ายมีผีเสื้อกระพือปีก และหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

“ยังไม่ได้กิน เห็นป้าล้อมบอกว่าเฮียออกมาตั้งแต่ยังไม่ทันตั้งโต๊ะ”

สิวากรมุดตัวเองเข้าไปอยู่ใต้ร่มคันเดียวกันแล้วแย่งร่มเธอไปถือให้ มียื้อยุดกันบ้างแต่โปรดปรานยอมปล่อยมือให้ในที่สุด

“งั้นกลับไปกินข้าวเช้ากัน วันนี้เฮียว่าง เจ้โปรดพาเฮียไปเที่ยวพัทยาหน่อยได้ไหม”

“เที่ยวงั้นเหรอ?”

“เฮียแทบไม่ได้เที่ยว เราไม่ลองออกเดทกันบ้าง”

“เดทเหรอ?” โปรดปรานยังพูดทวนคำ แล้วสาวเท้าตามร่างสูงใหญ่อย่างไม่รู้ตัวว่ากำลังโดนต้อนให้กลับบ้านทั้งที่เพิ่งจะเดินออกมา

“ใช่เดท เจ้โปรดไม่เคยออกเดทหรือไง”

เธอนิ่งงัน เงียบสนิทจนสิวากรต้องก้มศีรษะลงมองกระหม่อมและผมหางม้าที่กวัดไกวทุกคราวยามที่เธอเยื้องย่างจึงขยับยิ้มอ่อนละมุน

“เฮียเองก็ไม่เคยเดท”

โปรดปรานหยุดกึกแล้วเงยหน้าขึ้นจ้องเขาอย่างแปลกใจ เอียงศีรษะไปด้านซ้ายอีกลักษณะนิสัยที่สิวากรเพิ่งจะสังเกตเห็น

“เฮียพูดจริง ๆ” เขาเน้นเสียง

“ไม่เชื่อ โปรดไม่เชื่อ เฮียหล่อขนาดนี้ ไม่มีแฟน ไม่เคยออกเดทได้ยังไงกัน”

นัยน์ตาแขกยังจับจ้องริมฝีปากหนาที่ช่วงนี้ขยันยิ้มกว้างเป็นพิเศษจนเธอเผลอไผลมองอยู่ร่ำไป แล้วจู่ ๆ ก็พลันขัดเขินยกมือขึ้นจับผ้าเช็ดหน้าที่เธอผูกคอไว้ปิดบังรอยจ้ำแดง

“เจ้โปรดก็สวย สวยมาก แต่ก็ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยออกเดท นั่นสินะ ทำไมกัน”

โปรดปรานละสายตาออกจากปากเขา เลื่อนขึ้นจ้องสบตาก่อนจะเบือนหนี สาวเท้าเดินต่อ

“โปรดไม่ค่อยมีคนคบ แค่หาเพื่อนคบด้วยยังยาก”

“ถ้างั้นเราคงเหมือนกัน”

สิวากรเปลี่ยนมือที่ถือร่มเป็นมือขวา เพื่อที่จะใช้มือซ้ายกุมฝ่ามือเล็กนุ่มไว้ สอดประสานให้นิ้วของเราสับหว่างแล้วกระชับ ให้อุ้งมือของตนเองถูกเธอบีบ...ตลอดชีวิต

โปรดปรานพบว่าเช้านี้ สนามหญ้าใต้ฝ่าเท้านุ่มเป็นพิเศษ แสงจากดวงอาทิตย์สีออกส้มนิด ๆ จากไอน้ำท้องทะเลดูไปแล้วสวยกว่าทุกวัน เธอเหมือนได้ยินเสียงนก นั่นสินะ...คงเป็นนกเขาของพ่อปลื้มที่ป่านนี้คงเอาแต่ขลุกอยู่ในโดมเลี้ยง

และที่สำคัญเหนืออื่นใด เธอได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองกำลังเต้นแรง  เสียงลมหายใจเฮียเสือที่เดินเคียงข้าง และแรงชีพจรเฮียเสือโลดแรงตุบ ๆ กลางฝ่ามือเธอ