23 - หนูจะไปล้มเสือได้ยังไง

23 - หนูจะไปล้มเสือได้ยังไง

“อ้าว อิ่มแล้วเหรอเฮียเสือ” พ่อปลื้มเอ่ยทักขณะรินไวน์ให้อีกแก้ว

“ครับ”

“ไปนั่งสูบบุหรี่ ดื่มไวน์กันต่อไหม”

“ไม่ดีกว่าครับ ผมเดินทางมาแต่เช้ามืด อยากพักผ่อนแล้วครับ จะเป็นไรไหมถ้าเจ้โปรดจะช่วยเดินไปส่งเฮียที่ห้อง” สิวากรพูดทะลุกลางปล้อง กวาดตามองทุกคนบนโต๊ะราวต้องการคำเอ่ยอนุญาตทั้งที่ไม่จำเป็น และทุกคนบนโต๊ะเงียบงันนิ่งสนิท ยกเว้นพอใจเพียงคนเดียว

“คงไม่เหมาะค่ะเฮียเสือ พอใจคิดว่าเฮียเสือไม่ควรอยู่ตามลำพังกับเจ้โปรด”

พอใจรวบช้อนจ้องตาเฮียเสือตรง ๆ เนื่องจากพอใจทำงานเป็นครูประถม ฉะนั้นสายตาของพอใจจึงคล้ายกับคุณครูจ้องจับผิดเด็กนักเรียนของตน

แต่กับสิวากรแล้ว สายตาแบบนี้เขาเจอมานับไม่ถ้วนนับตั้งแต่ก้าวขึ้นมากุมบังเหียนค่ายมวย ส อรุณตั้งแต่วัยรุ่น ทุกคนต่างจับจ้อง เฝ้ามอง ทั้งรอจังหวะให้เขาทำผิดพลาด และพร้อมจะขย้ำซ้ำเติมเขาทันที ฉะนั้นเขาจึงส่งรอยยิ้มจริงใจไปให้พอใจแล้วเอ่ยเสียงดังฟังชัดให้ทุกคนในโต๊ะได้ยิน

“อันที่จริงเฮียไม่ต้องขออนุญาตทุกคนก็ได้ เพราะอย่างไรเสียเจ้โปรดกับเฮียก็ถือว่าเป็นคน ๆ เดียวกันแล้ว”

“เฮียเสือ!” โปรดปรานร้องเสียงหลงจนหายแหบเสน่ห์

พ่อปลื้มอ้าปากค้างตกตะลึง ยกฝ่ามือตบหน้าผากตนเองกลุ้มใจ

ญาณินและดาหลันหัวเราะคิกคักชอบใจที่มีว่าทีพี่เขยกร้าวใจ

ส่วนพวกแม่ ๆ ทุกคนล้วนยกมือป้องปิดปากชอบใจ ยกเว้นเพียงแม่ชาคริยาที่หน้าเปลี่ยนสี แต่ยังมีทีท่านิ่งเงียบเฝ้ามองห่าง ๆ

คงมีเพียงพอใจ ดวงหน้าหวานแบบไทยแดงซ่านทั้งอายและโกรธ เธอชำเลืองมองไปทางพี่สาวซึ่งกำลังจ้องหน้าเฮียเสือ แต่ดูแล้วเอนเอียงไปให้ทางนั้นมากพอสมควร

ไม่มีทาง เธอจะไม่ยอมให้พี่สาว น้อง ๆ ต้องมีสามีอย่างพ่อปลื้มเด็ดขาด!

สิวากรจ้องเขม็งไปทางน้องสาวโปรดปรานสู้ตาไม่หลบ ในเมื่อแข็งมาเขาก็แข็งกลับไป ถ้าเขายอมอ่อนข้อให้ตั้งแต่ครั้งแรก เขาจะกลายเป็นชายหนุ่มที่ถูกสาว ๆ ในบ้านหลังนี้ชักจูงได้โดยง่าย ตัวอย่างมีให้เห็นชัดเจนคือพ่อปลื้ม!

บรรยากาศอึมครึมตึงเครียดจนแม้แต่เสียงเคี้ยวข้าวยังหายไป สองสายตาปะทะไม่ยอมหลบ

ญาณินและดาหลันกลืนน้ำลายเอือก เอามือจับกันไว้ใต้โต๊ะ ทั้งสะกิดกันไม่รู้จะเข้าข้างใครดี

ส่วนพิมลวรรณเป็นคนใสซื่อจึงไม่รู้ว่าสถานการณ์ในเวลานี้ตึงดั่งสายคันธนูถูกดึง เธอจึงโน้มหน้าไปด้านหน้าเอียงศีรษะหันไปทางเจ้โปรด

“ทำไมต้องเถียงกันด้วยค่ะ เฮียเสือเป็นแขกของบ้าน ให้เจ้โปรดขึ้นไปส่ง ถูกแล้วไม่ใช่เหรอคะ”

พิมลวรรณพูดพลางยิ้มหวานก่อนจะลุกขึ้นเดินอ้อมไปทางด้านหลังพ่อปลื้ม มองทุกคนด้วยดวงตาอย่างเด็กสาวไร้เดียงสา

“ไม่งั้นให้พ่อปลื้มขึ้นไปส่งแล้วกัน เฮียเสือน่าจะพอใจแล้วนะคะ บ้านเราออกจะใหญ่โตขนาดนี้ เฮียเสือคงกลัวหลงทาง”

พรืด...

ดาหลันอดไม่ได้สำลักน้ำออกมาพร้อมกับญาณินก่อนจะสบตากันแล้วหัวเราะเสียงใส

“ฮ่า ฮ่า เพิ่งเคยได้ยิน หลงทางในบ้าน ฮ่ะ ฮ่า”

“ไม่แค่นั้นนะดาหลัน จำได้ไหมตอนสักสิบขวบ แกพาเพื่อนมาบ้าน แล้วเจ้านั่นมันดันหลงทางจริง ๆ ด้วย ฮ่ะ ฮ่า”

“พอเลยทั้งสองคน!” โปรดปรานยกมือนวดขมับข้างซ้าย เธออับอายมากในเวลานี้ พวงแก้มอุ่นเห่อร้อนจึงรีบตัดบท “เจ้จะขึ้นไปส่งเฮียเสือเอง แล้วหยุดการโต้เถียงเรื่องนี้ได้แล้ว ไปเถอะเฮีย โปรดอายเฮียจะแย่แล้ว”

แล้วมือใหญ่ของเฮียเสือก็ถูกเจ้โปรดลูกสาวค่ายมวยศรเพชรคว้าดึงให้ลุกขึ้นแล้วพาเดินออกจากห้องทานข้าวอย่างรวดเร็วโดยที่เฮียเสือเองไม่ทันได้พูดกล่าวร่ำลากับใคร

“ใจร้อนไปได้เจ้โปรด” สิวากรดึงขืนมือเธอไว้ให้เดินช้าลงกระทั่งมาถึงหน้าลิฟต์ “ไม่ต้องไปส่งเฮียหรอก กลับไปที่ห้องทานข้าวเถอะ เฮียจะรอคืนนี้”

“ดึกหน่อยนะ” โปรดปรานอ้อมแอ้ม

“ไม่มีปัญหา” สิวากรพูดจบปล่อยมือเธอแล้วเดินเข้าไปในลิฟต์ ส่งรอยยิ้มอุ่นใจไปให้ ทั้งที่ภายในตะโกนสั่งตัวเอง

ใจเย็น ๆ ไอ้เสือ

ดังนั้นในช่วงเวลาราวห้าทุ่ม ชั้นสองของคฤหาสน์สุดหรูของค่ายมวยศรเพชร โปรดปรานผู้ซึ่งเป็นคนรักษาสัจจะ จึงได้ยืนขัดเขินทั้งขยับเท้าไปมา สักพักก็เดินวนอยู่หน้าห้องรับรองแขก ด้วยชุดนอนแสนธรรมดา กางเกงขาสั้นเสื้อกล้าม แน่นอนว่าไม่มีเสื้อชั้นใน

เธอขยับนิ้วหัวแม่มือต้องการสัมผัสแหวนแล้วนึกขึ้นได้ว่าลืมไว้ที่ค่ายมวย ส อรุณ ทั้งจะหยิบร่มมาด้วยก็กลัวว่าดูคล้ายคนสติไม่ดี จึงได้มาทั้งตัวเปล่า ๆ มีเพียงโทรศัพท์เท่านั้น เธอยกมือปัดผมทัดหู รู้ตัวว่ากำลังตื่นเต้นเกินเหตุ

เธอเคยผ่านเหตุการณ์นี้มาแล้วนะอย่าลืมเสียโปรดปราน

ดวงหน้าแขกทั้งคมหวานสะบัดหน้าไปทางประตูห้องแล้วตัดสินใจสะกดกลั้นความขัดเขินทั้งหมด ก้มศีรษะลงมองหน้าอกของตัวเองก่อนเพื่อให้แน่ใจว่ายอดหัวจะพุ่งออกดันเสื้อยืดเนื้อบาง และเห็นได้ชัดเจน ยกมือขึ้นใช้ข้อนิ้วเคาะแผ่วเบา

ก๊อก ก๊อก คลิก...

ประตูไม้สีครีมบานใหญ่ถูกเปิดออกในไม่กี่วินาทีถัดมาหลังจากที่โปรดปรานเคาะประตู ราวกับว่าสิวากรกำลังรอคอยอยู่ก่อนแล้วใจจดใจจ่อ

โอเค..โปรดปราน เขาก็แค่ผู้ชายที่ .... เอื้อก

ลำคอเธอเคลื่อนเป็นลูกตอนที่กลืนน้ำลาย นัยน์ตาคมแขกขยับกะพริบสองครั้งแล้วแข็งค้างหยุดนิ่ง

สิวากรสวมเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว! ผลักบานประตูออกกว้างแล้วหลบให้เธอเดินเข้าไป

แต่ขาเรียวงามของเธอยังแข็งค้างก้าวไม่ออก นัยน์ตาเบิกโตจดจ้องเรือนร่างของชายหนุ่มที่มีกล้ามเนื้อเป็นลูก โดยเฉพาะก้อนนมด้านซ้ายที่ถูกปกปิดด้วยรอยสักกราฟฟิกสีดำรูปเสือ ผิวทองแดงและเต่งตึงอย่างคนออกกำลังกายกลางแจ้งสม่ำเสมอ

โปรดปรานเลื่อนลูกตาดำขลับขึ้นจ้องผมดำสนิทดกหนาชื้นน้ำ ยุ่งเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าแกร่งเหลี่ยมในคืนนี้ดูอ่อนละมุนลง จ้องริมฝีปากบนบางล่างหนากำลังเหยียดยิ้มทีละน้อย และเธอไม่กล้าหลุบตาลงมองต่ำไปกว่านี้ หางตามองเห็นลูกไรขนอ่อนบางที่ค่อยลามลงดกหนาขึ้นเรื่อย ๆ แล้วลับหายไปในขอบกางเกง

เอื้อก...

“ไม่เข้ามาเหรอเจ้โปรด”

เขาหยอกเธอด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ นัยน์ตาเสือหลุบลงมองยอดทรวง จุดที่เธอต้องการให้เขาสังเกตเห็น

สิวากรจดจ้องสองตุ่มเล็กแข็งชันอย่างน่าหวาดเสียวก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นจ้องหน้าเธอพร้อมกับที่โปรดปรานตวัดตาขึ้น

เราสองคนสบตากัน เธอมองเห็นจุดกลางดวงตาสิวากรสว่างจ้าก่อนจะมืดลงจนดำ ปกคลุมไปด้วยม่านหมอกแห่งอารมณ์ปรารถนา

ในเวลานี้เธอคิดว่าตัวเธอเล็กนิดเดียว ความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่หนู แล้วคนตรงหน้าคือเสือตัวใหญ่

หนูมันจะไปล้มเสือได้ยังไง?

โปรดปรานกำลังขยับเท้าถอยหลังอย่างคนที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่แล้วสิวากรพลันจับข้อมือเธอไว้

เธอหลุบตาลงมอง เขาใช้นิ้วหัวแม่มือสากระคายขยับตรงข้อต่อ คลึงเบา ๆ ก่อนจะเลื่อนจนอุ้งมือเขาสอดประสาน กระชับ แล้วเธอก็พบว่าสิวากรเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน อุ้งมือหนาเขาชื้นไปด้วยเหงื่อ

แล้วเธอก็ปล่อยให้เสือตัวใหญ่ค่อยใช้แรงดึงหนูตัวน้อยเช่นเธอเข้าสู่ห้องนอน โดยที่ดวงตาไม่อาจละออกจากกันได้