ไม่มีผู้ใดสมควรตาย

“ท่านพาข้าไปเข้าเฝ้าท่านอ๋องได้หรือไม่ หากท่านช่วยข้า ข้ายอมเป็นวัวเป็นม้าให้ท่านเลยท่านองครักษ์” นางยังกอดเขาเอาไว้ไม่ปล่อย แม้จะถูกอาสือดึงตัวออกตลอดเวลา

“เจ้าคิดว่าตนเองเป็นผู้ใด ท่านอ๋องถึงจะยอมให้เข้าเฝ้าได้ง่ายๆ โทษของเจ้าถูกตัดสินมาแล้ว หากเจ้ายังดื้อรั้นมิใช่เพียงลิ้นของเจ้าที่ต้องถูกตัด แม้แต่หัวของเจ้าก็ไม่อาจเก็บรักษาเอาไว้ได้” อาสือทั้งโมโหทั้งอับอายที่ถูกสตรีร่างเล็กกอดเอาไว้แน่นเช่นนี้

แม้แต่องครักษ์ที่ติดตามมาด้วยก็เพียงยืนมองชมเรื่องสนุก ไม่คิดจะเข้ามาช่วยเหลือเขาเลยสักนิด

“ข้าปากไม่ดี ข้าสำนึกผิดแล้ว อย่าถึงต้องตัดลิ้นข้าเลย แล้วต่อไปข้าจะออกเรือนได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ” นางพยายามหาข้ออ้างเพื่อให้เขาเห็นใจ พานางไปขอร้องชินอ๋องด้วยตนเอง

“เหอะ ก่อนพูดไม่คิด” อาสือหมดสิ้นหนทาง เขาอุ้มเฟยจูทั้งที่ตัวนางยังกอดเขาเอาไว้ เพื่อพอไปลงโทษที่ลานด้านหน้าตำหนัก

ไม่รู้ว่าชินอ๋องนึกสนุกอะไรขึ้นมา เขาถึงเรียกบ่าวไพร่ทั้งตำหนักมาชมการตัดสินโทษในวันนี้ด้วย ยามนี้บ่าวไพร่ ต่างนั่งรอองครักษ์สือไปคุมตัวเฟยจูมาที่ลานหน้าตำหนัก แต่ผ่านไปถึงหนึ่งก้านธูป (ประมาณ30นาที) แล้ว ก็ยังไม่เห็นคนมา จนพ่อบ้านเถาต้องส่งคนไปเร่ง

บ่าวที่ออกไปตามยังไม่ทันวิ่งไปไกล ทุกคนก็ได้ยินเสียงโวยวายของเฟยจู และร่างขององครักษ์สือที่มีแม่นางน้อยเกาะติดอยู่ข้างเอว

ชินอ๋อง หลี่หมิงฮวน เลิกคิ้วขึ้นมองอย่างสนใจ องครักษ์ด้านหลังไม่น้อยที่อ้าปากค้างมองไปทางสหายของตนอย่างไม่อยากเชื่อ ต้องเข้าใจก่อนว่าองครักษ์ของชินอ๋องทั้งหมดก็ไม่ต่างจากผู้เป็นนาย ไม่ชอบให้สตรีใดแตะต้องเนื้อตัว จะสั่งงานยังต้องยืนห่างถึงห้าก้าว แต่ที่อาสือกำลังทำอยู่จึงทำให้ทุกคนทั้งตกใจและประหลาดใจ

“เจ้าหุบปากได้แล้ว!!!” อาสือไม่คิดว่าชินอ๋องจะมานั่งรอดูสาวใช้ถูกตัดลิ้น เขาชะงักฝีเท้าไปครู่ ก่อนจะร้องตวาดใส่เฟยจู

“ข้าไม่หุบ!!! ถ้าข้าหุบแล้ว ข้าจะพูดได้อีกหรือไม่เล่า ท่านตบปากข้าแทนได้หรือไม่ ตบแรงๆ ก็ได้ แต่ขออย่าให้ฟันของข้าหลุดก็พอ”

“ข้าบอกให้เจ้าหุบปาก” เขาเอ่ยเสียงเย็นลอดไรฟันออกมา

เฟยจูเห็นสีหน้าของเขาแข็งค้างและดำคล้ำจนไม่น่ามองจึงหุบปากลง พร้อมปรายตามองไปทางที่องครักษ์สือกำลังจ้องมองอยู่

จากที่นางเห็นไกลๆ มีบ่าวนับร้อยนั่งก้มหน้าลงอย่างสงบเสงี่ยม เบื้องหน้าของพวกเขามีบุรุษนั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังมองทางทั้งสอง สายตาของนางมองไม่ชัดจึงไม่รู้ว่าบุรุษผู้นั้นมีใบหน้าเช่นใด แต่พอจะรู้ถึงฐานะว่าคงเป็นชินอ๋องแน่นอน

มือที่เกาะรอบคอของอาสือราวกับติดกาวเอาไว้ ปล่อยออกทันที ตัวของนางเด้งออกราวกับกำลังกอดเผือกร้อนเอาไว้ แล้วรีบไปหลบอยู่ด้านหลังของอาสือ

“คนมากเพียงนี้ มาดูข้าถูกตัดลิ้นหรือ” นางยังกล้าเอ่ยถามออกมา

อาสืออยากจะบีบคอของนางให้หักลงตอนนี้เสียจริง นางทำเขาขายหน้าต่อหน้าบ่าวไพร่และสหาย ยังมีชินอ๋องที่มองมาอย่างเรียบเฉยไม่รู้ว่าผู้เป็นนายมีความคิดเช่นใดอยู่ อาสือไม่เอ่ยตอบคำถามของเฟยจู เขากระชากนางอย่างแรงจนร่างบางล้มไปกองอยู่กับพื้น

เฟยจูเจ็บปวดจากการถูกลากไปตลอดทาง จนน้ำตาไหลออกมาโดยที่นางไม่อาจขัดขืนได้ เสียงดังตุบ คือร่างของเฟยจูที่ถูกองครักษ์สือโยนลงไปตรงหน้าบ่าวไพร่

เสียงร่างของนางกระแทกพื้นดังไม่น้อย แต่ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้าขึ้นมามองเลยสักคน ยิ่งทำตัวต่ำลงยิ่งกว่าเดิม

เฟยจูมองหาความช่วยเหลือไปรอบๆ อย่างลนลาน ไม่ใช่นางคนเดียวเสียหน่อยที่พูดนินทาชินอ๋องลับหลัง เหตุใดนางถึงเป็นเพียงผู้เดียวที่ถูกลงโทษ

พ่อบ้านเถาเดินขึ้นมาอยู่ตรงหน้าของพวกบ่าว แล้วเริ่มพูดเตือนพวกเขาไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีก

“ตำหนักท่านอ๋อง กฎระเบียบพวกเจ้าล้วนแต่รู้กันล่วงหน้าอยู่ก่อนแล้ว ท่านอ๋องลงโทษสาวใช้ซักล้างที่ปากมากเพียงแค่ตัดลิ้นก็ถือว่าเมตตามากแล้ว ต่อให้หากยังมีผู้ใดกล้าพูดเรื่องผู้เป็นนายลับหลัง พวกเจ้าจะถูกหามออกไปอย่างไร้วิญญาณ” พ่อบ้านเถามองไปทางเฟยจูแล้วถอนหายใจออกมา

เฟยจูเงยหน้าขึ้นมองพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมา นางเช็ดน้ำตาออกอย่างไม่ไยดี ดวงตาของนางกวาดมองทุกสิ่งตรงหน้าอย่างรังเกียจ นางโชคร้ายเองที่หลุดเข้ามาในมิติยุคโบราณ ที่สาวรับใช้เป็นเพียงสิ่งไร้ค่า ตกตายก็ไม่มีผู้ใดเห็นใจ

“บ่าวขอความเมตตาครั้งสุดท้ายก่อนจะพูดไม่ได้ ได้หรือไม่เพคะ” นางจ้องมองเข้าไปในดวงตาของชินอ๋องอย่างไม่เกรงกลัว

จนเขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ แม้แต่องค์ชายสามที่ถูกลากมานั่งชมการตัดสินด้วยยังมองนางอย่างนึกสนุก

“หึ เปิ่นหวางจะให้ความเมตตาเจ้าครั้งสุดท้าย แต่ว่า...หากพูดได้ดีแทนที่จะเสียเพียงลิ้นอาจจะเสียหัวของเจ้าไปด้วย”

เฟยจู ยังคงสบตาอย่างไม่เกรงกลัว ในใจของนางคิดเอาไว้แล้วว่าหากตายอาจจะได้กลับมิติเดิมก็ได้ สู้ลองเสี่ยงดูสักครั้งไม่ดีกว่าหรือ

“บ่าวเพิ่งถูกขายด้วยเข้ามาในตำหนักท่านอ๋องได้เพียงไม่ถึงเดือน ด้วยต้องการช่วยเหลือพี่ชายที่ป่วยใกล้ตายให้รอดชีวิต ตัวบ่าวไร้ค่าแต่ก็ต้องการมีชีวิตอยู่รอด สิ่งที่บ่าวพูดที่โรงซักล้าง ต้องทำท่านอ๋องเกิดโทสะจากความไม่รู้ความของบ่าว เพียงแต่...” นางยิ้มเยาะออกมา สายตายังจับจ้องเขาอยู่ไม่วางตา “ไม่มีผู้ใดสมควรตาย เพียงเพราะทำเรื่องไม่ถูกใจท่านอ๋อง” นางกำลังร้องขอความเมตตาเสียที่ไหน นางกำลังทำให้ตนเองตายเร็วขึ้นต่างหาก

เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นรอบตัวเฟยจู องค์ชายสามมองมาทางนางอย่างสนใจ เขาจำไม่ได้แล้วว่าในเมืองหลวงมีผู้ใดกล้าต่อปากต่อคำและตำหนิเสด็จอาของเขาออกมาต่อหน้า เทพเจ้าสังหารผู้นี่ แล้วยังไม่ตายทันทีหลังจากพูดจบ

หลี่หมิงฮวนแผ่รังสีสังหารออกมากดทับผู้คนจนแทบหายใจไม่ออก เฟยจูที่อยู่ห่างจากเขาเพียงสิบก้าวยังได้รับผลกระทบ เพียงแต่นางสู้ไม่ถอย ในเมื่อร้องขอไม่เป็นผลสู้ด่าให้รู้แล้วรู้รอด เพื่อที่จะได้ไม่นึกเสียใจภายหลังดีกว่า

“ใจเจ้ากล้าเสียยิ่งกว่าปากของเจ้าเสียอีก เช่นนั้น...ข้าจะเก็บลิ้นของเจ้าเอาไว้” มีหลายคนที่ลอบมองเขาอย่างไม่เชื่อหู แต่แล้วคำพูดต่อมาก็ทำให้ทุกคนต่างหยุดหายใจและพยายามทำให้ตนเองไร้ตัวตนต่อหน้าเทพสังหารผู้นี้ทันที “โยนนางเข้าไปที่คุกน้ำใต้ดิน หากนางอยู่รอดได้ถึงสามวัน เปิ่นหวางจะไว้ชีวิตของนาง” เขายกยิ้มที่มุมปากมองใบหน้าที่มึนงงและดีใจของเฟยจูอย่างเยาะเย้ย ก่อนจะลุกออกไป

เฟยจูที่คิดว่าตนเองรอดชีวิตแล้ว นางจึงลุกขึ้นยืนอย่างว่าง่ายเมื่อองครักษ์สือจะพาตัวนางไปยังคุกใต้ดิน

องค์ชายสามเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเฟยจู เขามองพิจารณาสาวใช้ใจกล้าผู้นี้อย่างแสนเสียดาย เมื่อรู้ว่าอีกไม่นานนางคงได้ตายเป็นวิญญาณเฝ้าคุกใต้ดินเช่นผู้อื่นที่เคยถูกส่งเข้าไป

“เปิ่นกง ชอบความใจกล้าของเจ้ายิ่งนัก” หลี่ฉินเหลี่ยงยื่นมีดสั้นเล่มงามให้เฟยจู “รับไปสิ นี่คือ น้ำใจจากเปิ่นกง” เขาเขยิบตาให้นางอย่างซุกซน

เฟยจูรับมาอย่างมึนงง เด็กหนุ่มตรงหน้าคงอายุมากกว่าร่างนี้ของนางเพียงหนึ่งหรือสองปีเท่านั้น นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงมอบมีดสั้นให้นาง แต่แล้วประโยคต่อมาก็ทำให้นางสิ้นความสงสัย