เจ็บปวดร่วมไปกับนางด้วย

อาสือได้แต่หยุดนิ่งมองร่างของนางอยู่เนิ่นนาน ก่อนที่จะเข้าไปช้อนตัวของนางมาอุ้มเอาไว้ แล้วพาไปที่เรือนพักของหลี่หมิงฮวน

“อื้อออ” เฟยจูเจ็บจนต้องร้องออกมา

อาสือพยายามอุ้มนางให้เบามือที่สุด แต่ก็ยังทำให้นางเจ็บจนร้องครางราวกับลูกแมวที่ถูกตีไปตลอดทางเดิน

หลี่หมิงฮวนนอนพิงหัวเตียงรอให้อาสือพาตัวคนมา เมื่อมาถึงเขาสั่งให้วางตัวนางลงบนพื้นห้อง

“ไปพาสาวใช้มาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง”

“ขอรับ” อาสือรับคำด้วยความมึนงง ก่อนจะไปหาสาวใช้มาจัดการตามคำสั่ง

สาวใช้ในตำหนักต่างก็ไม่มีผู้ใดอยากจะเข้าไปภายในเรือนพักของหลี่หมิงฮวน นางก้าวเดินให้เบาที่สุด ถึงอย่างไรก็ยังลนลานอยู่ไม่น้อย เมื่อต้องเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เฟยจูถึงในห้องนอนของหลี่หมิงฮวน แม้ว่าที่เตียงนอนของหลี่หมิงฮวนจะปล่อยผ้าม่านลงมาจนแทบจะมองไม่เห็นผู้ที่อยู่ด้านใน สาวใช้ยังคงรู้สึกได้ถึงสายตาทิ่มแทงที่มองมา จนมือไม้ของนางสั่นเทาไปหมด

สาวใช้เห็นว่าเฟยจูเองก็เป็นสาวใช้เช่นเดียวกับนาง ทั้งยังมีตำแหน่งในตำหนักต่ำกว่านางเสียอีก จึงมิได้ถอดเสื้อผ้าให้นางอย่างเบามือ แผลที่แห้งกรังแนบติดกับชุดไปแล้ว เมื่อใช้แรงดึงเนื้อบางส่วนก็หลุดติดออกมา จนเฟยจูร้องออกมาเสียงดัง “ซี๊ดดด จะ เจ็บ” มิใช่ว่าเพียงเฟยจูเท่านั้นที่เจ็บ หลี่หมิงฮวนเองก็เจ็บราวกับถูกฉีกเนื้อเช่นกัน

“ตัดมือของนางทิ้งเสีย” เสียงลอดไรฟันที่เจือไปด้วยโทสะ ส่งให้สาวใช้รีบคุกเข่าโขกศีรษะเสียงดัง

สาวใช้ผู้เคราะห์ร้ายยังไม่รู้ตัวว่านางทำผิดต่อหลี่หมิงฮวนที่ใด ที่นางทำให้เจ็บเป็นเฟยจูต่างหาก “บ่าวมิได้ตั้งใจเพคะ ไว้ชีวิตของบ่าวด้วย” นางร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร

“อ๋องชั่ว” เสียงแผ่วเบาที่ดังขัดขึ้นมา ทำให้ภายในห้องนอนเงียบสนิท แม้แต่สาวใช้เองก็ไม่กล้าส่งเสียงร้องขอความเมตตา ได้แต่ตัวสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัว

“เหอะ ไปเปลี่ยนคนมาใหม่” หลี่หมิงฮวนกัดฟันแน่น เขามิใช่ว่าไม่อยากลงโทษเฟยจู แต่หากทำมิใช่ว่าทำให้ตนเองเจ็บตัวอีกหรือ

อาสือยังไม่ทันหายตกใจ ก็ลากสาวใช้ออกไป พร้อมทั้งให้พ่อบ้านเถาจัดหาคนที่มือเท้าเขาเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เฟยจูแทน ผู้ที่มาใหม่เป็นป้าเมี่ยว ที่เคยทำงานร่วมกับเฟยจูมาก่อน นางได้รับคำเตือนจากพ่อบ้านเถามาก่อนแล้ว จึงทำทุกอย่างด้วยความระมัดระวัง ถึงแม้เฟยจูจะสูดปากด้วยความเจ็บหลายครั้ง แต่หลี่หมิงฮวนเองที่รับรู้ได้เช่นกัน ก็รู้ดีว่านางมิได้เจ็บเช่นที่สาวใช้คนแรกทำกับนาง

ป้าเมี่ยวยังคงอยู่เช็ดตัวในห้องให้เฟยจูตามคำสั่ง นางไม่กล้ามองไปที่เตียงนอนของหลี่หมิงฮวน ได้แต่มองเนื้อตัวของเฟยจูที่มีร่องรอยถูกสัตว์กัด รอยแส้ และรอยนิ้วมือที่ลำคออย่างเห็นใจ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เข้าใจเหมือนทุกคนคือ ท่านอ๋องพาตัวเฟยจูมาในห้องเพื่ออันใด แต่ไม่นานก็สิ้นความสงสัย เมื่อหมอหลวงมาถึง

หมอหลวงที่ถูกตามตัวมาอย่างรีบร้อน ก็ต้องแปลกใจอีกครั้ง เมื่อหลี่หมิงฮวนที่นอนพิงอยู่บนเตียงมิได้ให้เขาตรวจดูอาการของตนก่อน แต่กลับให้รักษาอาการสาวใช้ที่นอนอยู่บนพื้นห้องก่อน

จะเอ่ยถามก็ไม่กล้าด้วยสายตากดดันที่หลี่หมิงฮวนมองจ้องมา ทำได้เพียงรีบตรวจและรักษาบาดแผลให้เฟยจูอย่างไม่เต็มใจ ตนเป็นถึงหมอหลวงแต่ให้ตรวจให้สาวใช้ดูจะเสียเกียรติไปเสียหน่อย

“เบามือของเจ้าหน่อย มิเช่นนั้นเปิ่นหวางจะตัดมือของเจ้าเสีย”

“พ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงตื่นตกใจไม่น้อย ทั้งๆ ที่หลี่หมิงฮวนแทบจะไม่ได้มองมาทางเขาเลยสักนิด รู้ได้อย่างไรว่าเขาทำแผลให้นางอย่างหนักมือ หรือว่ามีตาหลัง ยิ่งทำให้หมอหลวงหวาดกลัวชื่อเสียงที่ผ่านมาของเขา จำต้องค่อยๆ ทำแผลให้เฟยจูอย่างเบามือที่สุด ราวกับว่านางเป็นองค์หญิงนางหนึ่งก็ไม่ปาน

หลังจากสั่งให้ป้าเมี่ยวต้มยา ดูแลเฟยจูเช่นใดแล้ว หมอกลวงก็ไปตรวจร่างกายให้หลี่หมิงฮวน ตัวเขาเองก็มีไข้ไม่ต่างจากเฟยจู เมื่อจัดเทียบยาให้แล้วหมอหลวงก็กลับออกไป แต่ก่อนที่ตัวจะพ้นห้องนอน เสียงเย็นก็ขู่เตือนเขาไว้เสียก่อน

“เรื่องในคืนนี้ หากมีคนนอกล่วงรู้ เปิ่นหวางจะไปเยือนจวนหลิวของเจ้า”

“พ่ะย่ะค่ะ ถึงตายกระหม่อมก็ไม่มีทางพูดออกมาพ่ะย่ะค่ะ” หมองหลวงรับคำด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะรีบถอยออกไป ไม่ต้องสั่งก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยนามของชินอ๋องออกมาอยู่แล้ว ผู้ใดอยากจะให้เทพสังหารไปเยือนถึงจวนเล่า เป็นความซวยของเขาเองที่อยู่ใกล้ตำหนักชินอ๋องถึงต้องมารักษาอาการป่วยให้

อาสือถือถ้วยยามาให้หลี่หมิงฮวน เมื่อเห็นว่าเขาล้มตัวจะนอนพักแล้วจึงได้ถามเรื่องเฟยจู

“จะให้กระหม่อม พานางออกไปขังหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ต้อง เจ้าไปพักได้แล้ว ส่วนเจ้า...นอนเฝ้านาง อย่าให้นางเพ้อจนรบกวนการนอนของเปิ่นหวาง”

ป้าเมี่ยวรู้ดีว่าคงหมายถึงนาง จึงได้รีบตอบรับ “เพคะ”

แต่จะเอาอะไรกับคนป่วย เฟยจูเพ้อเพราะพิษไข้อยู่หลายหน แต่ป้าเมี่ยวก็รีบร้อนทำให้ตัวนางเย็นลง ด้วยกลัวว่าตนเองจะถูกท่านอ๋องลงโทษ

“ฮึก...ข้าผิดอันใด ฮึก...ถึงได้ทำร้ายข้าเช่นนี้ อ๋องชั่ว ฮึก...ข้าอยากกลับบ้าน ฮึก...” นางสะอื้นออกมาอย่างน่าสงสาร แต่คนที่ได้ยินอย่างป้าเมี่ยวตกใจจนแทบอยากจะปิดปากของนางทันที

หลี่หมิงฮวนโมโหจนหน้าเขียวคล้ำ พิษไข้ของเขาก็ยังไม่ทุเลา ยังต้องมาฟังเสียงของร้องไห้ของนางอีก เขาลุกขึ้นอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเดินไปนอนพักที่ห้องปีกข้าง ยกห้องนอนของตนเองให้นางไปเสีย ถึงแม้จะนอนกับพื้นก็ตาม

อาสือที่เห็นผู้เป็นนายออกมาก็รีบเข้าไปถามว่าต้องการสิ่งใด แต่หลี่หมิงฮวนไม่ตอบเดินเข้าไปล้มตัวลงนอนที่ห้องปีกข้างแทน เขาจึงต้องเฝ้าอยู่ที่หน้าห้องอย่างเลี่ยงไม่ได้ ความง่วงนอนหายเป็นปลิดทิ้ง มีแต่ความสงสัยเต็มหัวไปหมด ท่านอ๋องจะไล่สาวใช้เช่นเฟยจูไปนอนที่อื่นย่อมได้ แต่เหตุใดถึงได้เป็นฝ่ายยอมออกมานอนห้องปีกข้างเสียเอง

หลี่หมิงฮวนมิได้คิดหนักเช่นอาสือหรือองครักษ์คนอื่น เขาต้องการเพียงพักผ่อนเท่านั้น พอไม่ได้ยินเสียงตัดพ้อของนาง เขาก็หลับสนิทไปทันที

เฟยจูนอนไม่ได้สติถึงสามวันเต็มๆ นางล้วนแต่อยู่ภายในห้องของหลี่หมิงฮวน โดยที่เจ้าของห้องออกไปพักที่ห้องตำราแทน แม้บ่าวไพร่ในตำหนักจะสงสัยใคร่รู้ แต่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยถามหรือพูดลับหลังสักคน กลัวว่าตนจะมีชะตาชีวิตเช่นที่เฟยจูโดนทรมาน แต่กลับกันพวกนางจะโชคดีที่รอดชีวิตเช่นเฟยจูหรือไม่ก็ยังไม่รู้ เช่นนั้นอย่าหาเรื่องใส่ตัวเสียดีกว่า

เฟยจู ลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง ร่างกายของนางไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเช่นที่โดนแส้ในวันนั้นแล้ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นเต้นและดีใจ ด้วยคิดว่าตนเองได้ไปอยู่ในร่างของคนใหม่แล้ว ด้วยห้องนอนที่ตกแต่งอย่างวิจิตรงดงาม แต่แล้วความฝันก็เหมือนจะสลายหายไปกับสายลม เมื่อมีเสียงของป้าเมี่ยวเอ่ยขึ้นเรียกสตินาง

“เจ้าตื่นได้เสียที เป็นเช่นใดบ้าง” ป้าเมี่ยวถอนหายใจออกมา ใต้ตาของนางคล้ำเกิดจากที่แทบจะไม่ได้หลับตาพักผ่อนเช่นกัน

“ป้าเมี่ยว? ข้าอยู่ที่ใด หรือว่า...เรือนท่านหรือ” นางยังเพ้อฝันว่าได้ออกจากตำหนักอ๋องชั่วแล้ว

“ห้องนอนท่านอ๋อง”

“ห๊า!!! นางดีดตัวลุกขึ้นจนบาดแผลที่เริ่มจะสมานปริแตกออกอีกครั้ง ยังไม่ทันที่ป้าเมี่ยวจะเอ่ยสิ่งใดออกมา เสียงเย็นก็ดังมาแทรกเข้ามาเสียก่อน

“เปิ่นหวางคิดว่าเจ้าตายแล้วเสียอีก”