บทที่ 7 เสน่หาค่ำคืนนั้น

ภัททิราเก็บเนื้อเก็บตัวอยู่ที่คอนโดฯตลอดช่วงวันหยุดปีใหม่ ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการดูซีรี่ในเน็ตฟลิก อาจจะมีออกไปข้างนอกบ้างเพื่อหาอะไรกิน แต่ไกลสุดก็แค่หน้าปากซอย

ในแต่ละวัน กันติชาก็จะส่งข้อความมาทักทายในไลน์กลุ่ม ซึ่งพวกเธอก็มักจะส่งข้อความหากันแบบนี้เป็นประจำ และเพื่อนรักก็ดูปกติดีไม่น่าจะมีเรื่องอะไร นั่นก็ทำให้หญิงสาวคลายความกังวลไปได้บ้าง วันนี้เป็นวันสุดท้ายของวันหยุดยาว ภัททิราจึงตัดสินใจลุกขึ้นมาทำงานส่งลูกค้า

แรกเริ่มเดิมทีหลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัย เธอเคยทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนที่บริษัทสถาปนิกชื่อดังแห่งหนึ่ง แต่ทว่าดันไปมีปัญหากับเลขาฯของเจ้านาย ซึ่งหล่อนควบตำแหน่งเลขาฯบนเตียงด้วย

และนั่นก็ไม่น่าจะเกี่ยวกับเธอเลย แต่ด้วยความสวยเป็นเหตุ ทำให้เจ้านายมาคอยเกี้ยวพาราสีเธออยู่บ่อยครั้ง หนักเข้ามีชวนไปดูงานต่างจังหวัด ซึ่งเธอเองก็ลำบากใจ หนำซ้ำแม่เลขาฯยังคอยมาระราน ภัททิราจึงตัดปัญหาโดยการลาออกทั้งที่ยังไม่ผ่านช่วงทดลองงาน

ออกมาโลดแล่นรับงานฟรีแลนด์จนถึงทุกวันนี้

ช่วงแรกก็ลุ่ม ๆ ดอน ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ยังโชคดีที่มีรุ่นพี่คอยส่งงานให้ทำ จนเริ่มมีชื่อเสียงในวงการ งานที่ติดต่อเข้ามาก็เริ่มสม่ำเสมอ

“เอ๊ะ มีลูกค้าใหม่ ติดต่อมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย” ภัททิรากดเปิดอีเมลฉบับใหม่ขึ้นมาเช็ก “โห ตั้งแต่วันปีใหม่เลยเหรอ จะรีบไปไหนเนี่ย ใครเขาทำงานกัน”

อีเมลฉบับนี้ส่งมาจากผู้จัดการไร่เปี่ยมรัก ต้องการจ้างเธอไปออกแบบร้านอาหารและคาเฟ่ของสวนส้มในจังหวัดเชียงใหม่

“เชียงใหม่เหรอ อืม” ภัททิราทำหน้าใช้ความคิด หากเธอรับงานนี้ เธอก็จะได้โอกาสหลีกหนีความวุ่นวายในเมือง ไปพักผ่อนที่เชียงใหม่

คิดได้แบบนั้นเธอก็รีบกดโทรศัพท์ต่อสายหาผู้จัดการไร่ ทางนั้นก็ดีใจที่เธอยินดีรับงานนี้ จากนั้นก็พูดคุยรายละเอียดคร่าว ๆ ก่อนทำการนัดหมายให้เธอเข้าไปพบโดยเร็วที่สุด

หลังจากนั้นอีกสามวัน ภัททิราก็ออกเดินทางไปเชียงใหม่ โดยที่เธอไม่ลืมส่งข้อความบอกเพื่อน ๆ ว่าต้องไปทำงานต่างจังหวัดสักพัก อาจไม่ได้เจอกันสักระยะหนึ่ง

เมื่อเดินทางถึงท่าอากาศยานเชียงใหม่ ทางไร่เปี่ยมรักก็ได้ส่งคนมารอรับเธออยู่แล้ว ภัททิราเดินตรงไปหาชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังยืนถือป้ายชื่อเธออยู่

“สวัสดีค่ะ ภัททิราค่ะ คุณคือคนของไร่

เปี่ยมรักใช่ไหมคะ”

“สวัสดีครับ ผมปกรณ์ เป็นผู้จัดการไร่ครับ พ่อเลี้ยงส่งผมมารับคุณครับ”

“อ๋อ คุณปกรณ์ คนที่แพทคุยด้วยนี่เอง ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”

“ครับ ยินดีเช่นกันครับ”

ผู้จัดการหนุ่มเดินตรงเข้ามาช่วยหญิงสาวลากกระเป๋าเดินทาง ก่อนจะก้าวเดินนำไปยังลานจอดรถ

เมื่อไปถึงรถเอสยูวีสีดำสัญชาติยุโรป ปกรณ์ก็รีบเปิดประตูห้องโดยสารด้านหลังให้กับภัททิรา

“อุ๊ย คุณปกรณ์คะ แพทนั่งหน้ากับคุณก็ได้ค่ะ” ปกรณ์ได้ยินก็หันมายิ้มเจื่อน

“อย่าดีกว่าครับ เกรงว่าจะไม่เหมาะ เดี๋ยวพ่อเลี้ยงรู้เข้าผมจะแย่เอา”

ภัททิราได้ยินแบบนั้น ประกอบกับสีหน้าที่ดูลำบากใจของผู้จัดการหนุ่ม เธอจึงยอมขึ้นไปนั่งแต่โดยดี

เมื่อปกรณ์ขึ้นมานั่งประจำตำแหน่งพลขับ เธอจึงตัดสินใจเอ่ยถาม

“คุณปกรณ์คะ พ่อเลี้ยงที่คุณปกรณ์พูดถึงคือเจ้าของไร่ที่แพทจะต้องทำงานด้วยใช่ไหมคะ”

“ใช่ครับ”

“พ่อเลี้ยงเขาดุเหรอคะ”

“โอ๊ย ไม่หรอกครับ พ่อเลี้ยงน่ะใจดี เพียงแต่ท่านไม่ใช่คนยิ้มแย้มอะไร คนไม่รู้จักก็อาจจะมองว่าพ่อเลี้ยงเป็นคนดุ ตั้งแต่ผมทำงานกับพ่อเลี้ยงมาแทบไม่เคยเห็นพ่อเลี้ยงโกรธเลย แต่อย่าให้โกรธจะดีกว่าครับ เพราะถ้าโกรธขึ้นมา ใครก็เข้าหน้าไม่ติด ยิ่งตอนนี้ลูกสาวคนเดียวของพ่อเลี้ยงย้ายไปอยู่กรุงเทพฯแล้วด้วย ไม่มีใครทำให้ท่านสงบได้แน่”

“อ๋อ ค่ะ”

ภัททิราได้รู้แบบนั้นก็ใจชื้นขึ้นมาบ้าง เธอหยิบสมาร์ตโฟนออกมาท่องโลกโซเชียลฆ่าเวลา เนื่องจากระยะทางไปไร่เปี่ยมรักนั้นค่อนข้างไกล ทว่าพอเล่นโทรศัพท์มือถือไปได้สักพักก็เกิดเวียนหัว เธอจึงเอนหลังพิงพนักพักสายตา แต่ด้วยความเหนื่อยล้าทำให้เธอผล็อยหลับไป รู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีก็ตอนที่ปกรณ์จอดรถและหันมาเรียกเธอ

“คุณแพทครับ ถึงแล้วครับ” สิ้นเสียงผู้จัดการหนุ่ม ภัททิราลืมตาขึ้นมาด้วยความสะลึมสะลือ นั่งตัวตรงบิดขี้เกียจขับไล่ความเมื่อยล้า พลันสายตาเหลือบไปเห็นบรรยากาศภายนอกรถ หญิงสาวก็รีบเปิดประตูเดินลงมาดู

รถเอสยูวีที่เธอนั่งมานั้น จอดอยู่หน้าบ้านไม้สักสองชั้นหลังใหญ่ ตั้งหันหน้าไปทางสวนส้มสีเขียวขจีที่มีผลส้มสีสันสดใสเต็มต้น สวนส้มแห่งนี้มีพื้นกว้างใหญ่มองออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา อีกทั้งอากาศก็สดชื่น สามารถสูดลมหายใจได้อย่างเต็มปอด

ภัททิรารู้สึกตื่นเต้นเพราะเธอไม่เคยเห็นภาพเหล่านี้มาก่อน พอได้เห็นแบบนี้แล้วก็รู้สึกอยากพักผ่อนอยู่ที่นี่นาน ๆ

“คุณแพทครับ เชิญด้านในครับ พ่อเลี้ยงรออยู่” หญิงสาวหันกลับมาตามเสียงเรียกของปกรณ์

“ค่ะ”