ตอนที่ 7

ตอนที่ 7

ฟาเบียนละสายตาจากเอกสาร ลอบมองใบหน้าสวยที่กำลังตึงเครียดของคนข้างๆ... 'องุ่น'

เธอนั่งนิ่งราวกับรูปสลัก ทั้งสองกำลังจะไปจดทะเบียนสมรสกัน ตามแผนที่วางไว้ หลังจากพาเธอไปพบครอบครัวที่ฝรั่งเศส เขาก็ต้องปล่อยเธอกลับมา แต่ตอนนี้ เขากลับเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้ว ว่าเขาจะยอมปล่อยให้หญิงสาวคนนี้กลับมาอยู่ที่ประเทศไทยตามสัญญาได้จริงๆ หรือเปล่า

ตึ๊ง!

เสียงข้อความเข้า! องุ่นสะดุ้งรีบเปิดโทรศัพท์ดูทันที... 'แตงโม!' หัวใจเธอแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นชื่อน้องสาว

"พี่องุ่นอยู่ไหน"

องุ่นรีบพิมพ์ตอบกลับด้วยมือที่สั่นเทา "พี่อยู่บนรถ กำลังจะไปจดทะเบียนสมรสกับคุณฟาเบียน โมอยู่ที่ไหน ปลอดภัยดีไหม"

ข้อความตอบกลับมาแทบจะในทันที

"พี่องุ่นหนีออกมา! เรื่องนี้โมจะจัดการเอง!"

องุ่นขมวดคิ้ว... "หมายความว่ายังไง ที่บอกว่าจะจัดการเอง"

และคำตอบที่ได้รับกลับมา ก็ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน

"โมรักเขา... โมจะกลับไป!"

องุ่นเงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์... และเผลอสบตากับฟาเบียนที่กำลังมองเธออยู่อย่างจงใจ

...น้องสาวของเธอรักผู้ชายคนนี้...

ความจริงข้อนี้มันช่างน่าเจ็บปวด ฟาเบียนผู้ป่าเถื่อนและไร้หัวใจคนนี้ ไม่เหมาะสมกับแตงโมเลยแม้แต่น้อย แต่เธอก็รู้ดี เธอห้ามปรามแตงโมไม่ได้หรอก

ในเมื่อเจ้าสาวตัวจริงจะกลับมา "ตัวปลอม" อย่างเธอก็ต้องไป

และนั่นก็ดีเหมือนกัน! มันดีที่สุด! เธอจะได้หลุดพ้นจากผู้ชายคนนี้ ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีก!

'ลาก่อน!' องุ่นพูดคำนั้นในใจอย่างเด็ดเดี่ยว

รถยนต์คันหรูจอดนิ่งสนิทท่ามกลางสัญญาณไฟจราจร

นั่นคือโอกาสเดียวของเธอ...

ก่อนที่ไฟจะเปลี่ยนเป็นสีเขียว องุ่นตัดสินใจเด็ดขาด เธอผลักประตูรถออก และวิ่งหนีไปท่ามกลางความตื่นตระหนกของผู้คน!

"องุ่น! กลับมานะ!"

ฟาเบียนเอื้อมมือไปพยายามคว้าตัวเธอไว้ แต่ก็ช้าเกินไป องุ่นวิ่งแทรกตัวหายไปในฝูงชน โดยไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย

นัยน์ตาสีเทามองตามแผ่นหลังบางนั้นจนลับตาด้วยความผิดหวัง เขากัดฟันกรอด "บัดซบ!"

เขาสบถลั่น ปาแฟ้มเอกสารในมือทิ้งลงที่พื้นรถอย่างบ้าคลั่ง ถ้าเธออยากหนีนัก ก็หนีไปเลย! เขาเบื่อและเหนื่อยกับเรื่องบ้าๆ พวกนี้เต็มทีแล้ว!

“เอายังไงดีครับบอส จะให้ตามไหมครับ” อองรีหันมาถามเจ้านายด้วยความตึงเครียด

"ไม่ต้อง!" ฟาเบียนตวาด "ตรงไปบริษัท แล้วจองตั๋วเครื่องบินกลับฝรั่งเศส คืนนี้เลย!"

เขาไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่จะวิ่งไล่ตามผู้หญิง ถ้าการอยู่กับเขามันฝืนใจเธอมากนัก เขาก็จะปล่อย!

เขาแค่อยากเอาชนะคำดูถูกของพ่อ อยากให้พ่อได้เห็นว่าเงินมันซื้อได้ทุกอย่าง!

"คนไร้หัวใจอย่างแก มันหาคนรักจริงไม่ได้หรอก!"

"ทำไมจะไม่ได้! เงินซื้อได้ทุกอย่าง... แม้กระทั่งความรัก!"

คำพูดของพ่อยังฝังลึกอยู่ในใจ แต่ผู้หญิงที่วิ่งหนีเขาไปเมื่อกี้ เธอคงไม่ต้องการเงิน

เขาไม่ได้รักองุ่น แต่เขาก็รู้สึกดีกับเธอ

ก่อนหน้านี้เขาเชื่อสุดหัวใจว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง แต่องุ่นเพิ่งทำให้ความคิดของเขาพังทลาย เธอเลือกที่จะวิ่งหนี มากกว่าเลือกความสุขสบายตลอดทั้งปีที่เขากำลังจะมอบให้!

...

องุ่นวิ่ง... วิ่งอย่างไม่คิดชีวิต เธอรีบซื้อตั๋วรถไฟฟ้าเพื่อมุ่งหน้าไปหาแตงโมทันที

มันจบแล้ว...

ฝันร้ายเมื่อคืน มันจบลงแล้วจริงๆ หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

แต่แล้ว... น้ำตากลับไหลทะลักออกมาไม่หยุด

ทำไม... ทำไมเธอต้องร้องไห้ด้วย ในเมื่อเธอหนีจากนรกนั่นมาได้แล้ว ฝันร้ายมันจบลงแล้วไม่ใช่หรือ

เธอยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวกๆ

"ลาก่อน... ฟาเบียน... เราอย่าได้เจอกันอีกเลย!"

"พี่องุ่น!" แตงโมเรียกพี่สาวเสียงหลงอย่างดีใจ

เธอรีบวิ่งเข้าไปกอดร่างพี่สาวแน่น หลังจากที่ไม่ได้เจอกันนานเป็นปี เธอรู้ตัวว่าเป็นฝ่ายผิดเองที่ไม่ยอมกลับไปเยี่ยม

องุ่นสวมกอดน้องสาวกลับ แต่กอดนั้นสั่นเทา

"เราสบายดีใช่ไหม" เธอผละออกมา จับแตงโมหันซ้ายหันขวา สำรวจร่างกายด้วยความห่วงใย

เมื่อเห็นว่าน้องสาวดูปลอดภัยดี น้ำตาที่เธอกลั้นไว้ก็ไหลรินออกมา แต่มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความดีใจ มันคือน้ำตาของความรู้สึกผิด

เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับฟาเบียนเมื่อคืนนี้... มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังทรยศน้องสาวของตัวเองอย่างเลวร้ายที่สุด

"หยุดร้องไห้ได้แล้วพี่องุ่น เราไปคุยกันต่อในห้องเถอะ" แตงโมจูงมือพี่สาวให้เดินตามไป

องุ่นก้าวตามเข้าไป และต้องชะงัก เธอรีบกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องเช่าที่ทั้งเล็ก อับ และโทรม... นี่น่ะหรือชีวิตนางแบบที่น้องสาวเธอใฝ่ฝัน

"โม... ทำไมถึงมาอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ แบบนี้ได้" องุ่นถามเสียงสั่น บ้านที่ขอนแก่นแม้ไม่ได้ดีมากมาย แต่ก็ดีกว่าห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่เธอกำลังยืนอยู่มากนัก

"เรื่องมันยาวน่ะพี่องุ่น" แตงโมถอนหายใจ หยาดน้ำตารื้นขึ้นมาที่ดวงตาคู่สวย ชีวิตในวงการนางแบบมันไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด แต่เธอก็ไม่อยากยอมแพ้กลับบ้านนอก

เธอเล่าว่า เมื่อสองเดือนที่แล้วเพิ่งได้เซ็นสัญญาเป็นเด็กในสังกัดของเอ็นโซ่ แต่ด้วยความที่เป็นเด็กใหม่ เอ็นโซ่จึง "เสนองานอื่น" ให้เธอทำนั่นคือการแต่งงานกับฟาเบียน

"แค่เจอครั้งแรก โมก็สนใจเขาเลยพี่องุ่น" แตงโมสารภาพ

"เขาทั้งหล่อ ทั้งเก่ง เพอร์เฟคไปหมด รู้ตัวอีกที โมก็ตกหลุมรักเขาไปแล้ว"

"..."

"โมยอมทุกอย่าง ยอมแม้กระทั่ง เสนอตัวให้เขา แต่เขาก็ไม่เคยแลโมเลยด้วยซ้ำ..." แตงโมพูดเสียงเศร้า "แต่ในเมื่อยังมีโอกาส โมก็อยากจะกลับไป"

องุ่นใจหายวาบ "โม... กลับบ้านเรากันเถอะนะ" เธอบีบมือของน้องสาวแน่น ส่งสายตาอ้อนวอน

"กลับไปขอนแก่นนะ พี่จะดูแลโมเอง"

แตงโมดึงมือออกจากมือของพี่สาวทันที! "โมไม่กลับ! โมไม่กลับไปใช้ชีวิตน่าเบื่อเหมือนพี่องุ่นหรอก!" เธอประกาศกร้าว

"โมจะกลับไปหาฟาเบียน!"

องุ่นกัดริมฝีปากแน่น ข่มความรู้สึกสะเทือนใจ เธอรู้ดีว่าไม่สามารถห้ามน้องสาวได้ ตั้งแต่พ่อแม่จากไป เธอก็ตามใจแตงโมมาตลอด พูดอะไรไปแตงโมก็ไม่เคยฟัง

"พี่องุ่นรอโมอยู่ที่ห้องก่อนนะ" แตงโมหยิบกระเป๋าที่วางอยู่ตรงหัวเตียง

"โมจะไปไหน!" องุ่นใจเสีย

"ก็ไปหาฟาเบียนไง!"

"โม! อย่าไป!" องุ่นรีบรั้งแขนน้องสาวเอาไว้สุดชีวิต "อย่าไปยุ่งกับผู้ชายคนนั้นอีกเลยนะ พี่ขอร้อง!"

"พี่องุ่น! พี่ก็รู้ว่าโมรู้สึกยังไง ทำไมต้องมาห้ามกันด้วย!" แตงโมตวาดกลับอย่างไม่พอใจ ดึงแขนตัวเองออก

"คือว่าเขา..." องุ่นอ้าปาก... แต่คำพูดมันจุกอยู่ที่คอ

'คือว่าเขาเพิ่งข่มขืนพี่มาเมื่อคืนนี้' ...เธอจะพูดประโยคนั้นออกไปทำร้ายน้องสาวได้อย่างไร!

น้ำตามันไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ องุ่นทรุดตัวลงนั่งร้องไห้กับพื้นอย่างหมดแรง เธอรู้ว่าแตงโม "รัก" ฟาเบียน แต่เธอก็รู้ว่าผู้ชายคนนั้นมัน "ไร้หัวใจ" เธอมองเห็นนรกที่รอแตงโมอยู่ แต่เธอพูดความจริงออกไปไม่ได้!

"พี่องุ่นเป็นอะไรไป!" แตงโมตกใจ ทรุดตัวลงนั่งมองหน้าพี่สาว

องุ่นเม้มปากแน่น... เธอทำร้ายน้องสาวไม่ได้...

"ไม่มีอะไร" องุ่นส่ายหน้าปฏิเสธ เรื่องที่ฟาเบียนทำกับเธอ มันจะเป็นความลับไปจนตาย

เธอปาดน้ำตา ลูบหัวน้องสาวอย่างอ่อนโยน "พี่รักโมนะ"

"โมรู้... แต่โมรักฟาเบียนจริงๆ นะพี่องุ่น"

องุ่นหลับตาลง พยักหน้าช้าๆ ปล่อยมือจากน้อง

"ไปเถอะ พี่เข้าใจ"

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง องุ่นก็ปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมาสุดเสียง หัวใจมันบีบแน่นเจ็บปวดไปหมด เจ็บที่เธอไม่สามารถปกป้องน้องสาวที่เธอรักที่สุดได้เลย