ความสุขเล็กๆ 196

เพทายกวาดตาอ่านเอกสารสัญญาอยู่นานเกือบชั่วโมง ก็ตัดสินใจพลิกกระดาษกลับไปหน้าแรกแล้วเริ่มอ่านอีกครั้ง ส่วนจะเป็นการพยายามทำความเข้าใจครั้งที่เท่าไรก็หงุดหงิดเกินไปจนคร้านจะนับ

“ลางานดราม่าแค่ปีละวัน” คนอารมณ์เสียบ่นพึมพำ เริ่มพาลเพโลขึ้นมานิดหน่อยตามประสา “แล้วทำไมงานถึงโคตรยุ่งแค่ในวันนี้ของทุกปีนะ?”

ดูเหมือนว่า ‘อาถรรพ์หมายเลขเจ็ด’ จากการลางานปีละวันของประธานร่วมอีกคนที่กันดิศชอบล้อเลียน จะกลายเป็นหนึ่งในเรื่องตลกที่เพทายไม่ค่อยอยากขำ เพราะในวันนี้ของทุกปีจะมีปัญหามากมายเข้ามาให้เขาต้องหัวหมุนตลอดทั้งวัน และความวุ่นวายเหล่านั้นมักจะเริ่มตั้งแต่เที่ยงวันยันเที่ยงคืนกันเลยทีเดียว!

‘ก๊อก ก๊อก..ก๊อก!’

               เสียงเคาะประตูสองสามครั้งตามมารยาทไม่สามารถเรียกความสนใจจากเจ้าของห้องได้เท่าไร จวบจนถาดขนมและชาร้อนกลิ่นหอมอ่อนถูกวางลงบนโต๊ะรับแขก เพทายที่นอนแผ่หลาอยู่บนโซฟากว้างโดยมีแฟ้มเอกสารปิดหน้าอยู่ค่อยขยับตัวเล็กน้อย

               “ฮึ! คราวนี้มีเรื่องอะไรอีก” เสียงทุ้มตั้งคำถามอย่างคนเริ่มระแวงแกมหงุดหงิด “แต่หวังว่าจะไม่ใช่เครนตกทับหัวใคร เหมือนที่เพิ่งมีข่าวไปนะ?”

               “..มองโลกในแง่ร้ายจังเลยนะคะ” น้ำเสียงคุ้นหูที่ตอบกลับมา ส่งผลให้คนนอนแผ่หลาดีดตัวจากโซฟากว้างอย่างรวดเร็ว “อย่าบอกนะคะ ว่าเชื่อเรื่อง ‘อาถรรพ์หมายเลขเจ็ด’ ของพี่กันต์?”

               ร่างบางระหงในชุดทำงานกึ่งทางการขาดแต่เพียงเสื้อสูทตัวนอก กำลังนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางผ่อนคลายอยู่บนโซฟาด้านตรงข้าม ใบหน้าสวยได้รูปถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางๆระบายยิ้มหวานชวนมอง

               “ก็ไม่อยากเชื่อ...แต่พอเจอแบบนี้มาสี่ปีซ้อน ก็ต้องมีระแวงกันบางละ” เสียงทุ้มอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดว่าติดตลก ก่อนจะนำพาตัวเองมานั่งข้างกะรัตอย่างรวดเร็ว เลือกทิ้งกระหม่อมหนาหนักลงบนไหล่มนแล้วบ่นพึมพำ “แล้ววันนี้พี่ก็เหนื่อยมากเลย”

“เพิ่งบ่ายสองเองนะคะ ทำไมหมดแรงทำงานเร็วจัง?” กะรัตหัวเราะเสียงเบาคล้ายชอบใจในท่าทีออดอ้อนแกมฟ้องของคนข้างกาย จุมพิตกระหม่อมหนาหนักที่วางอยู่ข้างไหล่เบาๆอย่างต้องการให้กำลังใจ ค่อยหยิบหมอนอิงใบเล็กที่วางประดับอยู่ด้านข้างโซฟากว้างมาวางบนตักนิ่มพลางตบบนหมอนเบาๆ “นอนไหม?”

คนถูกถามไม่ตอบอะไรแต่เลือกขยับปรับตัวนอนลงบนตักนุ่มทันที พอได้มุมสบายค่อยดึงมือบางข้างซ้ายมากุมไว้หลวมๆแต่แฝงด้วยความหวงแหน “ประชุมบอร์ดเป็นไงบ้างครับ?”

“ก็ดีค่ะ” เสียงหวานตอบกลับติดตลก ไม่คิดใส่ใจเรื่องที่ผ่านพ้นไปแล้วสักเท่าไร “ถือว่าเป็นเรื่องราวดีๆ”

“..แต่คงไม่ใช่เรื่องราวดีๆสำหรับทุกคนสินะ?” ตั้งข้อสันนิษฐานกลั้วรอยยิ้ม สัมผัสได้ถึงความผ่อนคลายและแววตากลมใสที่แปรเปลี่ยนไปในชั่วขณะแสนสั้น ทั้งวาวระยับและเจ้าเล่ห์แสนกลปะปนกันไป

“ก็...ไม่รู้สินะ” คนเจ้าเล่ห์ตอบกลับลอยหน้าลอยตา

คนฟังหัวเราะชอบใจ อดไม่ได้จนต้องดีดตัวขึ้นไปงับจมูกโด่งรั้นเบาๆอย่างคนหมั่นเขี้ยวเป็นที่สุด ได้ยินเสียงหวานหวีดร้องแกมขันก็ทำท่าจะงับซ้ำอีกหน แล้วค่อยเปลี่ยนเป็นจุมพิตหนักๆบนพวงแก้มใสฟอดใหญ่ แล้วต้องชอบใจกว่าเก่าเมื่อริมฝีปากเล็กจุมพิตตอบกลับที่ข้างแก้มสากอย่างเท่าเทียมกัน

“ทำไมชอบยั่ว ฮืม?” เพทายตั้งคำถามเสียงเบา มองจ้องรอยยิ้มมุมปากจิ้มลิ้มไม่วางตาอย่างหลงใหล

คนชอบยั่วหัวเราะเสียงใส อาศัยจังหวะแสนสั้นผลักร่างหนาที่ทำท่าจะโดดขึ้นคร่อมตัวเองอยู่รอมร่อให้นอนลงอย่างเก่า ค่อยต่อความเสียงหวาน “เขาเรียก...พฤติกรรมเลียนแบบค่ะ”

“เหรอ?” ดวงตาสีถ่านวาวระยับขึ้นมาทันควัน ทำท่าเหมือนอยากลองทดสอบสมมุติฐานมากมายกับคนชอบเลียนแบบแต่ก็ยังเกรงใจสถานที่อยู่หน่อยๆ แล้วคนชั่งน้ำหนักทางความคิดได้ยังไม่ครบจบกระบวนความก็ต้องขมวดคิ้วขุ่น เมื่อเสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน..