ความสุขเล็กๆ 198

เพทายที่ไม่สันทัดข้อกฎหมายจนเข้าข่ายไม่รู้เรื่องได้แต่บ่นพึมพำในใจ แต่สุดท้ายก็เลือกสลัดไล่เรื่องไร้สาระที่รอเวลาเอาคืนในภายหลังออกไป ค่อยนึกบางอย่างขึ้นได้หลังเงียบไปนานหลายนาที

“ชลัน...เมื่อเช้าแกพูดว่าไอ้กันต์จะเข้าออฟฟิศแทนไอ้ณัฐใช่ไหม?”

“ยังไม่เห็นเข้ามาครับ” ชลันธรตอบตามจริง คาดเดาไว้แล้วว่าสุดท้ายเพทายต้องใช้ตัวช่วยแน่นอน “คิดว่าคงไม่ทันแน่นอนครับ เจ้านายอ่านเองเถอะ”

“เหรอ?” ดวงตาสีถ่านส่องประกายท้าทายให้เห็น ชอบใจพอประมาณในความพยายามของเลขาคนสนิท “งั้นก็ส่งไฟล์งานไปสิ แค่ให้ไอ้กันต์เข้ามาเซ็นเอกสารทันก็พอ”

ผู้ช่วยคนสนิทพยักหน้ารับคำสั่งพลางถอนใจ ไม่ได้คาดหวังไว้แต่แรกว่าเพทายจะยอมถูกเล่นงานได้ง่ายๆ แต่กระนั้นการมาสายจนกลายเป็นกิจวัตรของกันดิศก็ยังเป็นปัญหา “แล้วถ้าคุณกันต์มาไม่ทันล่ะครับ?”

“ถ้ามาไม่ทัน..” เพทายบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านเล็กน้อย ค่อยยกยิ้มมุมปากแล้วสรุปแสนสั้น “ก็ฝากบอกมันด้วย ว่าให้แพ็กกระเป๋าเตรียมตัวไปทำ ‘งานเผา’ รอบสองได้เลย”

“ครับนาย”

เมื่อชลันธรกลับออกไป ห้องทำงานกว้างที่เหมือนจะมีสงครามขนาดย่อมก่อตัวขึ้นและจบลงอย่างรวดเร็วในความรู้สึกของบุคคลที่สามก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง กะรัตระบายยิ้มมากกว่าเก่าเมื่อเพทายทิ้งตัวลงนอนหนุนตักอีกรอบ มือบางค่อยละวางจากแท็บเล็ตคู่ใจที่ใช้เล่นเกมฆ่าเวลาราวหมดความสนใจ

“โยนงานด่วนให้พี่กันต์แบบนั้น จะไหวแน่เหรอคะ?” มือบางเริ่มสางเรือนผมหนานุ่มของเพทายเล่นอย่างเบามือ พลางตั้งคำถามเสียงอ่อน

“คงลนๆไปบ้างละ แต่ไม่น่ามีปัญหาอะไรหรอก” เพทายตอบกลับตามความจริง ก่อนฉวยมือนุ่มนิ่มข้างหนึ่งมาจุมพิตหนักๆอย่างคนหมั่นเขี้ยวแกมเอ็นดู “อย่าไปสนใจเรื่องของไอ้กันต์เลย มาคุยเรื่องของเราสองคนดีกว่า”

“ฮืม? แล้วอยากคุยอะไรคะ?” เสียงหวานไล่ลำดับสูงต่ำน่าฟัง ก่อนจะต้องหัวเราะชอบใจเมื่อคนที่นอนหนุนตักอยู่นานดีดตัวขึ้นมาจู่โจมอย่างรวดเร็ว แม้จะช้ากว่าเธอที่เบี่ยงหน้าหลบริมฝีปากร้อนชื้นได้ทันก็ตามที     

“หลบได้เฉยเลย” คนตั้งใจจู่โจมแต่พลาดเป็นจูบลมบ่นพึมพำ ก่อนจะหอมแก้มนิ่มฟอดใหญ่เป็นการปลอบใจตัวเองไปพลางๆ แล้วค่อยทิ้งตัวนอนหนุนตักของกะรัตต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ยังบ่นลอยลมเหมือนคนน้อยอกน้อยใจเสียเต็มประดา “..ใจร้ายจริงๆ”

“ก็บอกแล้วไงค่ะ ว่าขอติดไว้ก่อน” กะรัตเอ็ดเสียงเบาอย่างไม่จริงจังนัก แม้จะรู้สึกสงสารอยู่บ้างแต่ก็ไม่คิดใจอ่อนให้ชายหนุ่มทำอะไรตามใจอยาก เพราะเกรงว่าสุดท้ายจะเลยเถิดจนควบคุมไม่ได้เหมือนในค่ำคืนแรกของกันและกันที่ดันเกิดบนหลังคาตู้คอนเทนเนอร์ นิ่งคิดเล็กน้อยค่อยพูดต่อ “ไว้หลังแต่งงาน จะทบต้นทบดอกให้ก็แล้วกันนะคะ”

“โอเค! ตกลงตามนั้น”

ท่าทีสลดหดหู่ที่ปลิวหายไปในพริบตาทำให้กะรัตแทบอ้าปากค้าง ยิ่งเห็นใบหน้าคมคายระบายยิ้มอย่างพึงพอใจ ก็ทำให้แน่ใจได้ว่าตัวเองเพิ่งโดนมารยาของว่าที่สามีหลอกเข้าให้เต็มเปา!