เพียงลำพัง 71

เธอก็คิดอยู่ว่าคนอย่างเพชรลดาไม่น่ายอมแพ้อะไรง่ายๆ!

“ป้าลดาไปฟ้องแม่ว่ายังไงล่ะคะ? พิงค์รอฟังอยู่” บุตรสาวคนเล็กละความสนใจจากงานเบื้องหน้า ก่อนจะลุกไปหามารดาที่ยืนนิ่งเงียบอยู่กลางห้อง

“ทำไมถึงพูดกับป้าแบบนั้น แม่เคยเตือนแล้วใช่ไหม! ว่าอย่าก้าวร้าวผู้ใหญ่” นพเก้าเอ่ยถามเสียงขุ่น

“ถ้าการที่พิงค์ไม่ให้ป้าลดายืมเงิน มันถือเป็นการก้าวร้าว...ลูกก็ขอโทษด้วย” กะรัตอธิบายเสียงเรียบ ไม่อยากขัดแย้งกับมารดาด้วยเรื่องไร้สาระที่มาจากบุคคลที่สาม

“อย่ามาย้อนแม่นะ เรื่องเงินมันยังไม่เท่าไร...แต่ลูกกล้าดียังไง ถึงออกปากไล่ป้าออกจากห้องทำงาน!” คำถามที่มาพร้อมน้ำเสียงคุกรุ่นของมารดา ทำให้คนตรงหน้ารู้ได้ในทันทีว่าเรื่องนี้คงไม่มีทางจบลงได้ง่ายๆ

“ไม่ได้ไล่ค่ะ แต่ถ้าป้าลดาอยากคิดแบบนั้นลูกก็คงห้ามความคิดใครไม่ได้”

“...”

ดวงตากลมใสเคลือบไว้ด้วยความนิ่งเรียบเหมือนท้องทะเลไร้คลื่นลมของบุตรสาวคนเล็ก ทำให้นพเก้าอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังขาต่อความเย็นชาและท่าทีสงบนิ่งเหมือนไร้ซึ่งชีวิตจิตใจ 

“นั่นสินะ...เพราะปกติใครจะคิดยังไงก็ไม่เคยสำคัญสำหรับลูกอยู่แล้ว!”

“ถ้าแม้แต่แม่ก็อยากจะคิดแบบนั้น ลูกก็คงห้ามไม่ได้เหมือนกันค่ะ”

ความเคยชินกับถ้อยที่มักเต็มไปคำตำหนิ ทำให้คนอ่อนล้าเลือกสรุปสั้นๆตามความประสงค์ของคนที่สำคัญเสมอสำหรับชีวิตของเธอ

“อวดดี! หยิ่งยโส!...เพราะลูกเป็นแบบนี้ไง ถึงได้ไม่มีใครรัก! ไม่มีใครอยากจะอยู่ใกล้!”

ถ้อยคำที่พลั้งเผลอไปตามแรงอารมณ์ของคนเป็นมารดา ทำให้คนฟังที่รับรู้ความจริงข้อนี้เสมอมา แต่ไม่เคยกล้ายอมรับรู้สึกชาวาบไปทั้งร่าง ดวงตากลมใสที่สั่นไหวแต่ไร้ความเปลี่ยนแปลงยังคงมองใบหน้าสวยสง่าของมารดาอีกครั้ง เห็นอาการชะงักค้างไปหลายวินาทีของคนเป็นแม่ กะรัตก็นึกสงสัยขึ้นมากะทันหัน ว่าแม่ของเธอจะรู้ไหม? ว่าสีหน้าและกาษากายที่แสดงออกมาเมื่อครู่มันช่วยยืนยันคำพูดนั้นได้ดีและชัดเจนยิ่งกว่าการตะโกนใส่หน้าเสียอีก

“รักก็คือรัก ไม่รักก็คือไม่รัก...ต่อให้ลูกเป็นได้ทุกอย่างตามแบบที่แม่ต้องการ แม่จะรักพิงค์จริงๆเหรอคะ?”

‘เพี๊ยะ!..’

ใบหน้าหวานสะบัดไปตามแรงฝ่ามือของนพเก้า แต่คนถูกตบกลับไม่พูดอะไรออกมาสักครึ่งคำ ซ้ำยังทำราวกับว่าตัวเองเป็นตุ๊กตาล้มลุก ที่พร้อมตั้งตัวตรงขึ้นมาอีกครั้งเพื่อรับแรงกระแทกอีกหน          

“ออกไปซะ ตอนนี้แม่ไม่อยากเห็นหน้าลูก” 

ประตูห้องทำงานของรองประธานสาวถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมร่างบางของเจ้าของห้องที่เดินออกมาอย่างร่างไร้วิญญาณ ดวงตากลมใสไร้ประกายแลดูว่างเปล่าจนเกือบจะเลื่อนลอยในคราวเดียวกัน ก่อนกะรัตจะต้องชะงักเมื่อทางเดินข้างหน้ากำลังถูกขวางด้วยร่างบอบบางราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบของพลอยชมพู

“โดนแม่ด่ามาเหรอ?” คนเป็นพี่เอ่ยถามเสียงหวาน

“ใช่ โดนด่าแล้วโดนตีด้วยนะ พอใจแล้วใช่ไหม? ถ้าพอใจแล้วจะไปไหนก็ไป พิงค์ไม่อยากทะเลาะกับพี่พลอยด้วยอีกคน” น้ำเสียงนิ่งเรียบติดจะสั่นในปลายเสียง ไม่ได้ทำให้คนที่ยืนขวางยอมถอยห่างตามคำขอแม้แต่น้อย

“พอใจมาก! ป้าลดานี่เก่งนะ ทำให้แกสลดหดหู่ได้ด้วย...เก่งสุดๆ” คำชื่นชมที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจของพลอยชมพู ทำให้คนเป็นน้องสาวอดไม่ได้จนต้องมองจ้องเข้าไปในดวงตาคู่งามของพี่สาวแท้ๆอีกครั้ง

“พี่พลอย พิงค์ขอพูดอะไรหน่อยนะคะ”

“อะไร?”

“เลิกนิสัยแบบนี้เถอะนะคะ แล้วก็อย่ามีความสุขบนความทุกข์ของใคร...เพราะวันหนึ่งข้างหน้า ชีวิตพี่พลอยอาจจะไม่เหลือใครเลยแม้แต่พิงค์” คนเป็นน้องบอกเสียงเศร้า ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วเดินออกมาอย่างมั่นคง

พลอยชมพูมองตามร่างบางระหงของกะรัตที่เดินจากไปไกลสุดสายตาด้วยความไม่เข้าใจนัก หญิงสาวไม่คิดแม้จะใส่ใจในคำเตือนที่เต็มไปด้วยความรักและหวังดีของคนเป็นน้องสาวแม้แต่น้อย หากแต่ใครจะคาดว่าในวันหนึ่งข้างหน้า หญิงสาวที่มีเพียบพร้อมและรายล้อมไปด้วยความรักมากมายจากคนรอบกายในวันนี้ จะกลายเป็นคนที่ไม่เหลือใครได้จริงๆ!