เพียงลำพัง 74

“ฟังดูเหมือนลังเล แต่ว่าพอตอบกลับแบบนี้ก็แอบผิดหวังนิดๆเหมือนกันนะ” เพทายหัวเราะเสียงเบาในลำคอคล้ายชอบใจ ก่อนมือหนาอีกข้างที่ว่างจากการเกาะกุมจะลูบแก้มใสของคนข้างกายที่มีรอย ‘ฝ่ามืออรหัน’ ประทับอยู่เบาๆคล้ายปลอบประโลม อดไม่ได้ต้องเอ่ยยั่วตามประสา “ดูสิแก้มแดงแป๊ดเลย! ผมต้องดีใจหรือเสียใจดีละเนี่ย? ที่เป็นรอยตบไม่ใช่รอยจูบ”

“คุณนี่มัน! จะเปลี่ยนเรื่องก็ให้ดูบรรยากาศหน่อยไหมคะ...ให้ตายสิ! ทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้อยู่เรื่อยเลยนะ?” คนที่ตามอารมณ์ไม่ทันบ่นเสียงขุ่น แต่กระนั้นก็ปล่อยให้คนตรงหน้าสำรวจตรวจตรารอยประทับบนหน้าของตนเองต่อไป

“มุมปากแตกด้วย” มือหนาที่เชยคางมนขึ้นเพื่อสำรวจบาดแผลบ่นพึมพำ ก่อนเอ่ยถามกลั้วหัวเราะคล้ายชอบใจ “..ว่าแต่โดนตบ เจ็บมากไหมคุณ?”

‘เพี๊ยะ!’

เร็วเท่าความคิดเมื่อมือบอบบางข้างที่ยังว่าง ฟาดลงบนแก้มสากที่อยู่ห่างไปเพียงคืบด้วยน้ำหนักมือไม่เบานัก แล้วรอยยิ้มกว้างครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมงก็หวนกลับมาประดับบนดวงหน้าหวานอีกครั้ง

“เจ็บไหมละคุณ? แต่ของจริงน่าจะแรงกว่านี้อีกนิดนึงนะ” เสียงหวานเอ่ยอธิบายด้วยท่าทีใสซื่อ

“มือหนักใช้ได้นะคุณ ใช้กำลังได้ตลอดเลยนะ!” คนถูกตบบ่นอุบอิบ ก่อนริมฝีปากหนาจะประทับลงบนริมฝีปากจิ้มลิ้มที่อยู่ห่างเพียงคืบด้วยความรวดเร็ว จนเกิดเสียงดัง ‘จุ๊บ!’

คนถูกขโมยจุมพิตชะงักค้างรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างถูกไฟฟ้าไหลผ่านไปในเสี้ยววินาที แต่ยังไม่ทันที่กระแสไฟตกค้างในร่างจะจางหายไป ริมฝีปากหน้าได้รูปที่เป็นต้นเหตุของกระแสไฟแรงสูงก็ประกบลงบนริมฝีปากเล็กอีกครั้ง ทว่าจุมพิตคราวนี้กลับยาวนานเกินกว่าแค่กระแสไฟไหลผ่าน ริมฝีปากหนาที่กดลงมาอย่างเอาแต่ใจและเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างจนยากจะควบคุม

“..คุณ...เพทา..” เสี้ยววินาทีที่หลุดออกมาจากจุมพิตแสนหวาน คนกำลังมึนงงกับสิ่งที่ก่อเกิดในห้วงอารมณ์ก็เอ่ยประท้วงในทันที แต่แล้วเสียงที่เปล่งออกมาก็เลือนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากหนาประกบลงมาอีกครั้งและอีกครั้ง

สติสัมปชัญญะของกะรัตเลือนหายไปกับความวาบหวามที่แฝงด้วยความเอาแต่ใจค่อยๆหวนคืนมาอีกครั้ง เมื่อจุมพิตแสนหวานถูกป้อนเข้ามาไม่ขาดสายกำลังทำให้เธอขาดอากาศหายใจ และดูเหมือนเพทายก็รับรู้ได้เมื่อชายหนุ่มยอมถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า

“ทำบ้าอะไรของคุณ ฉันเกือบตายแล้วนะ!” คนขาดอากาศหอบหายใจอย่างหนัก อดไม่ได้ที่จะโวยใส่คนตรงหน้า

“ก็...ตบจูบไงคุณ คุณตบมา ผมก็ต้องจูบกลับ...มันเป็นคอนเซปต์” คนที่มีคอนเซปต์เป็นของตัวเองสรุปง่ายๆ

“ฉันตบแค่ทีเดียว! แล้วคุณจะจูบอะไรตั้งเยอะแยะ!” กะรัตแหวเสียงสูง รู้สึกร้อนวาบไปทั้งร่างโดยเฉพาะใบหน้าที่ร้อนระอุจนแทบไหม้

“คุณ! ผมเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุนะครับ...มันก็ต้องใช้กฎ ‘ห้าเท่า’ อยู่แล้วสิ” นักธุรกิจหนุ่มเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะเชยคางมนของคนตรงหน้าขึ้นมาแล้วป้อนจุมพิตครั้งที่ห้าลงบนริมฝีปากจิ้มลิ้มเบาๆเป็นการยืนยันคำพูด

“..ถ้าอย่างงั้นฉันต้องตบคุณอีกยี่สิบห้าทีไหม!...จะได้เข้าคอนเซปต์ ‘ห้า ของ ห้าเท่า’ ” คนเสียรู้ขู่ฟ่อ รู้สึกร้อนๆหนาวๆไปกับดวงตาสีถ่านวาววับที่กำลังจับจ้องมายังตนเองไม่วางตา

“ได้นะคุณ...แต่ ถ้ายังใช้ ‘กฎห้าเท่า’ เราคงไม่จบแค่จูบแล้วละ!”