ช่องว่างของวันวาน 78

การให้คำมั่นโดยไม่มีสนธิสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษร ย่อมเป็นการลงทุนที่เต็มไปด้วย ‘ความเสี่ยง’ ที่มาพร้อมปัจจัยมากมายที่อยู่เหนือการควบคุม และเพราะแบบนั้นใครบางคนที่ไม่ได้ตกลงเงื่อนไขสนธิสัญญาให้ชัดเจน เพราะหลงไปกับข้อเสนอยวนใจที่ว่า...จูบ แถมลูบ แถมคลำ จึงต้องกลายสภาพเป็น ‘กรรมกร’ ชั่วคราวไป..

เสียรู้อีกตามเคย ไอ้พีทเอ้ย!

“ใช้เครื่องเป็นแน่นะคุณ นานแล้วนะ?” กะรัตที่เลือกยืนพิงต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาตะโกนถาม ก่อนจะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นสายตาค้อนเคืองของคนถูกถาม

               เพราะการปรับหน้าติดเพื่อติดตั้งฐานที่ใช้วางแผงโซล่าเซลล์สำหรับโพรเจกต์ซัน ถูกเลื่อนออกไปจากกำหนดการเดิมที่ควรจะเป็นเพราะสภาพอากาศที่เรียกได้ว่าเป็น ‘มรสุมหลงฤดู’ ในช่วงสัปดาห์ก่อน กะรัตเลยตัดสินใจใช้เวลาว่างก่อนการเปิดโพรเจกต์ซันอย่างเป็นทางการอีกครั้งในอีกสามวันข้างหน้า มาเดินตรวจความเรียบร้อยเบื้องต้น

หวังว่าค่าความหนาแน่นของดินจะไม่เกิน ‘3%’ เพราะนั่นคือค่าที่เหมาะสุดสำหรับการก่อสร้างในครั้งนี้

“เครื่องมันอ่านค่าเสร็จแล้วมั้งคุณ? แดดเริ่มจะแรงแล้วนะ...ฉันร้อน” เมื่อคนอาสาอย่าง(ไม่)เต็มใจเงียบหายไป กะรัตก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงติดจะเหย้าแหย่ในปลายเสียง

“ได้ทีละสั่งจังเลย!” คนเสียรู้ที่ยังยืนอยู่กลางแดดบ่นอุบอิบ แต่ก็ยังอ่านค่าที่ได้จากมาตรวัดในมือเสียงดังฟังชัด “..สองจุดแปดสามเก้าสี่”

               “เกือบสามเปอร์เซ็นต์เลยเหรอ! คุณอ่านค่าเป็นแน่นะ?” คนจดบันทึกตะโกนถามอย่างไม่ให้ความเชื่อถือนัก

 “มาอ่านเองไหม! แต่ผมว่าตัวเลขจริงคงสูงกว่าอีกนี้หน่อย...น่าจะมี ‘Error’ อยู่นิดๆ” 

               ด้วยรู้ดีว่าเครื่องมือวัดค่าความหนาแน่นของดินชนิดพกพานั้น ไม่อาจวัดค่าความเที่ยงตรงได้ถูกต้องตามที่ควรจะเป็น แต่ก็สามารถบ่งบอกถึงทิศทางที่เป็นไปได้ใกล้เคียงในระดับหนึ่ง จึงเหมาะแก่การนำมาใช้เป็นการวัดเบื้องต้นก่อนจ้างผู้เชียวชาญในการตรวจสอบอีกครั้งหลังการปรับหน้าดินครั้งสุดท้าย

“สงสัยต้องให้คนมาไถหน้าดินซ้ำอีกรอบ” กะรัตสรุปกับตัวเองเสร็จสรรพ

ร่างสูงแลดูเหนื่อยล้าเพราะต้องยืนกลางแดดเพื่อติดตั้งและอ่านค่าจากเครื่องมืออยู่ร่วมชั่วโมง เลือกทิ้งตัวลงใต้ร่มไม้พลางถอนใจ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นร่างบางในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนกำลังจดจ่ออยู่กับการบันทึกข้อมูลตรงหน้า แต่เพียงครู่เดียวดวงตากลมใสทอประกายหวานที่จมจ่อก็ตวัดควับกลับมามองเขาในทันที

“ปะคุณ เราไปกันเถอะ” เธอสรุปสั้นๆแล้วระบายยิ้มกว้างกว่าเก่า

“จะไปไหนอีก! สรุปว่าวันนี้คุณแค่ลากผมมาทำงานด้วยเฉยๆจริงดิ?” แม้จะรู้สึกสนุกที่ได้ทำงานร่วมกัน แต่งานที่คนตรงหน้าเลือกทำแต่ละอย่าง ก็ทำให้อดไม่ได้ที่จะร้องประท้วงเสียงสูง

ไม่มีคำตอบของคำถาม แต่รอยยิ้มมุมปากจิ้มลิ้มและเสียงหัวเราะเบาๆก็ดูจะเพียงพอที่จะเติมคำตอบลงในช่องว่างได้อย่างง่ายๆในความรู้สึกของคนมอง

“งานช่วงเช้าเสร็จแล้วค่ะ...จะชวนไปกินก๋วยเตี๋ยว ไปไหม?” กะรัตแก้ความเข้าใจผิดของคนตรงหน้าที่ส่งผ่านมาทางสีหน้าด้วยรอยยิ้ม ค่อยเอื้อมมือไปซับเหงื่อเม็ดโตที่ฝุดขึ้นมาบนข้างแก้มสากของคนข้างกาย

สายลมพัดอ่อนนำพากลิ่นอายดอกไม้ป่าหวนมาเป็นระยะ ไม่ได้ส่งผลให้คนที่เหนื่อยล้าจากงานกลางแจ้งรู้สึกผ่อนคลายได้มากเท่ารอยยิ้มหวานและอาการเอาใจใส่ของคนตรงหน้าสักนิด นี่คงเป็นอีกครั้งที่เพทายได้เห็นแง่มุมที่แตกต่างอย่างชัดเจนของประธานสาวแห่ง ‘ไพฑรูย์การช่าง’

“รู้อะไรไหม? ตอนนี้ผมว่าผมไปได้หมดทุกที่...แค่มีคุณ”