เพียงลำพัง 73

“คิดถึงจัง...คุณรู้ปะ พอลงเครื่องปุ๊บผมก็ตรงดิ่งมาคุณปั๊บเลยนะ” คนที่ยังกอดรัดร่างบอบบางไว้แน่นบ่นพึมพำ

“จะเล่าให้ฟังได้หรือยังคะ?” คนถูกกอดที่เหนื่อยล้าเกินกว่าจะดิ้นรนให้พ้นพันธนาการ เอ่ยถามเสียงขุ่น

“เล่าก็ได้ ว่าแต่คุณอยากมองหน้ากันก่อนไหม? หรือจะให้กอดไปเล่าไป ก็โอเคนะ...ผมชอบ” เพทายว่ายิ้มๆ เมื่อวงแขนที่คลายออกไปแล้วครู่ใหญ่ ยังคงมีร่างบางซุกซบอยู่ในอ้อมอกไม่ยอมถอยห่างไปไหน

คนที่เพิ่งรู้สึกตัวว่าปล่อยให้มวลอารมณ์เข้าปกคลุมอยู่เหนือเหตุผล ดีดตัวออกห่างจากอ้อมแขนแข็งแรงที่ชวนให้รู้สึกสงบและผ่อนคลายอย่างรวดเร็ว พลางแหวเสียงสูง “คุณเพทาย! คุณนี่มัน..”

“เล่าแล้วก็ได้ๆ...คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหม เรื่องที่พ่อกับแม่ของผมเสียไปตั้งแต่ผมยังเด็ก” เพทายเอ่ยเล่าเรียบๆ ก่อนจะระบายยิ้มบางๆเจือจางรอยเศร้าที่กดลึกในหัวใจ เมื่อนึกถึงบุคคลอันเป็นที่รักผู้ล่วงลับไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ “ความจริงวันนั้น ผมก็ควรจะอยู่ที่นั่นด้วยนะ...เราจะได้ตายไปพร้อมๆกัน ไม่ต้องทิ้งใครไว้ข้างหลังให้โดดเดี่ยวและเจ็บช้ำกับความสูญเสียที่ต้องแบกรับเพียงลำพัง แต่ผมกลับเลือกออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ...ผมเกลียดตัวเองที่เลือกแบบนั้น”

ดวงตาสีถ่านฉายรอยเศร้าออกมาจางๆ ทำให้กะรัตอดไม่ได้จนต้องดึงมือหนาข้างที่ยังว่างของเพทายขึ้นมากุมไว้หลวมๆ ความจริงประวัติต่างๆเกี่ยวกับผู้ชายที่อยู่ข้างกายเธอในเวลานี้ ตัวเธอย่อมรู้ดีอยู่แล้วเพราะเคยค้นคว้าและศึกษาเพื่อหาทางรับมือกับนักธุรกิจหนุ่มที่แสนเก่งกาจอย่างเขา แต่ดูเหมือนเรื่องเล่าจากแผ่นกระดาษและปลายปากกาที่เคยรับรู้มา...จะเทียบไม่ได้เลยเมื่อได้ฟังจากปากคำของเจ้าตัว และแน่นอนว่ามันย่อมส่งผลทางความรู้สึกของเธอให้ต่างออกไปด้วยเช่นกัน

“คุณไม่ได้อยู่ลำพังหรอกค่ะ คุณยังมีคุณปู่กับคุณย่า...ฉันรู้มาว่าท่านสองคนรักคุณมาก” คนรับฟังให้ความเห็น

“พวกท่านรักผมมากจริงๆ แต่ลึกๆแล้วผมก็ยังแอบเกลียดตัวเองอยู่ดีนั่นละ บางทีผมก็รู้สึกว่า ‘โชคชะตา’ กำลังเล่นตลกกับชีวิตผม วันนั้นถึงได้เลือกปล่อยให้ผมมีชีวิตอยู่แต่กลับพรากเอาครอบครัวของผมไป”

“ไม่มีใครถูกพรากไปหรอกนะคะ ครอบครัวยังคงอยู่กับคุณเสมอ” มือบางข้างที่ว่างเลือกวางลงบนอกข้างซ้ายของเพทายอย่างเบามือ คลี่ยิ้มละมุนแล้วเอ่ยอธิบายความหมายนั้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติ “พวกท่านจะยังอยู่ในความทรงจำ และอยู่ในหัวใจของคุณค่ะ”

“ผมรู้” กิริยาอ่อนโยนและแววตาอ่อนแสงของกะรัต ทำให้เพทายอดไม่ได้ที่จะดึงมือบางข้างที่ประทับวางอยู่กลางใจขึ้นมาจุมพิต “ตอนนี้ผมค่อนข้างแน่ใจว่า...โชคชะตาคงมีเหตุผล ที่เลือกให้ผมยังมีชีวิตอยู่เพื่อมาเจอคุณ”

“..น้ำเน่า” คนที่เริ่มทำหน้าไม่ถูกตอบปัดแก้เก้อ

“แล้วคุณเห็นเงาจันทร์บ้างไหม หืม?” เพทายเอ่ยถามคล้ายสงสัย

คนฟังเลิกคิ้วคล้ายประหลาดใจในคำถาม แล้วยกยิ้มมุมปากอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อหวนนึกถึงรูปประโยคที่ชายหนุ่มเคยใช้ต่อความกับเธอเมื่อหลายเดือนก่อน

‘น้ำเน่า แต่มันก็เห็นเงาจันทร์นะ’

‘ขอโทษนะคะ ตอนนี้แปดโมงเช้า...ฉันไม่เห็นเงาจันทร์!’

‘วันนี้ยังไม่เห็น...แต่ถ้าเห็นเมื่อไรแสดงว่า ‘ใจคุณเป็นของผม’ เข้าใจตรงกันนะครับ’

“...คิดว่าไม่เห็นนะคะ ตอนนี้บ่ายสามโมงเย็นฉันเห็นแต่เงาแดด” กะรัตตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“ฟังดูเหมือนลังเล แต่ว่าพอตอบกลับแบบนี้ก็แอบผิดหวังนิดๆเหมือนกันนะ”