ก๋วยเตี๋ยวไก่ใส่มะระ ? 80

กลิ่นหอมอ่อนของอบเชยในน้ำซุปโครงไก่ลอยฟุ้งมาตามลม ทำให้คนเพิ่งเดินเข้ามาในเขตหมู่บ้านเล็กๆที่อยู่ห่างจากตัวโพรเจกต์ซันเพียงสองกิโลเมตรเศษเป็นครั้งแรก สามารถรู้ได้ทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยปากถามใครในละแวกนั้น ว่าร้าน ‘เจ้ปลา ก๋วยเตี๋ยวไก่มะระ’ ตั้งอยู่ส่วนไหนของหมู่บ้าน

               โดยปกติร้านอาหารตามหมู่บ้านขนาดเล็ก มักดัดแปลงพื้นที่ใช้สอยของบริเวณหน้าบ้านที่อยู่อาศัยของตนเป็นหน้าร้าน และมีการจัดพื้นที่บางส่วนสำหรับลูกค้าผู้มาเยือน...

“นายช่างกับเมีย รับอะไรดีจ้ะ?” ทันทีที่ก้าวเข้ามาในเขตร้าน สำเนียงหวานตามประสาแม่ค้าอัธยาศัยดีก็เอ่ยทัก

“ไม่ใช่จ้ะแม่ค้า คือว่า..” คำว่า ‘เมีย’ ทำให้หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกาย ‘นายช่าง’ ทำหน้าไม่ถูกขึ้นมาเสียเฉยๆ คิดจะแก้ไขความเข้าใจของแม่ค้าผู้เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงทุ้มของคนข้างกายก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน

“นายช่างขอเส้นเล็กพิเศษจ้ะ” เพทายหัวเราะพอใจกับสรรพนามเรียกขานของแม่ค้า ก่อนจะหันมองคนข้างกายที่ยังตั้งหลักได้ไม่มั่นคงกับประโยคเมื่อครู่ พลางเอ่ยถามเสียงดังฟังชัด “เมีย! กินเส้นเล็กด้วยกันไหม?”

“ไม่!” คนถูกถามปฏิเสธเสียงขุ่นแล้วค้อนควับ นึกเคืองในใจกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มในดวงตาสีถ่านวาวระยับที่มองจ้องมายังเธอไม่วางสายตา

“ตามสั่งก็มีนะคุณ ร้านข้างๆก็สั่งมากินในนี้ได้จ้ะ” แม่ค้าก๋วยเตี๋ยวให้ความเห็นด้วยท่าทีพาซื่อ

“อ่อ...เอาเส้นหมี่ขาวแล้วกันจ้ะ” กะรัตตอบกลับด้วยรอยยิ้ม แต่ก็ยังไม่วายค้อนเคืองคนข้างกันอีกหนเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอคล้ายกลั้นขำ

ก๋วยเตี๋ยวไก่ใส่มะระชามโตส่งกลิ่นหอมเรียกน้ำย่อยถูกวางลงตรงหน้าคนทั้งคู่ในเวลาไม่นาน หญิงสาวคลี่ยิ้มพอใจเมื่อเห็นน่องไก่ตุ๋นชิ้นใหญ่สองชิ้นในชามกระเบื้องถูกยื่นมาเบื้องหน้า แต่ยังไม่ทันรับชามไว้อย่างใจคิด คนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามที่ลอบมองปฏิกิริยาอยู่สักพักก็ดึงชามกระเบื้องกลับไปตรงหน้าตัวเองทันที

“อ๊าว! คุณ!...อันนี้มันของฉันนะ” กะรัตแหวใส่เสียงขุ่นเมื่อเมนูโปรดถูกแย่งไปต่อหน้าต่อตา

“เส้นเล็กพิเศษของผม คุณอย่าขี้ตู่ดิ” เพทายว่า พลางใช้ตะเกียบคืบเส้นหนานุ่มสีขาวขุ่นชุ่มไปด้วยน้ำซุปขึ้นอวดคล้ายแสดงหลักฐาน

“..ขี้งกว่ะ” บ่นยังไม่ทันขาดคำก๋วยเตี๋ยวอีกชาม ก็ถูกวางลงเบื้องหน้าของคนขี้ตู่ได้พอดิบพอดี

“กินไป อย่าบ่น” เพทายว่ายิ้มๆ อดไม่ได้ที่จะยีกระหม่อมเล็กได้รูปของคนกำลังก้มหน้าก้มตาคุ้ยหาอะไรบางอย่างภายใต้เส้นก๋วยเตี๋ยวอย่างเอื้อเอ็นดู

“มีไก่ชิ้นเดียวเอง” คนชอบกินน่องไก่ตุ๋นบ่นพึมพำ “แม่ค้าจ๋า สั่งน่องไก่พิเศษเพิ่มอีกสองชิ้นจ้ะ”

“ไก่หมดแล้วคุณ...ของคุณนายกับนายช่างเป็นสองชามสุดท้ายพอดีจ้ะ” แม่ค้าดูผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่สามารถตอบสนองความต้องการของลูกค้าหน้าใหม่ได้

“ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยววันหลังฉันค่อยมากินอีกทีก็ได้”!