บทที่ 3 การเสียสละของใครอีกคน (2)

“พี่พูดมันออกมา! มันเรื่องอะไรกันวะ!”

ครานี้เป็นเสียงของเตชินที่เริ่มหัวเสียขึ้นมาเมื่อเห็นสีหน้าของพี่ชายที่ซีดลงเรื่อยๆ พร้อมกับเลือดสีแดงที่ไหลทะลักออกมาไม่หยุด ความกลัวที่จะสูญเสียพี่ชายที่เหลือเพียงคนเดียวไปค่อยๆ กัดกินหัวใจที่ด้านชาของเตชิน ยิ่งการได้แต่ยืนเฉยๆ เข้าไปช่วยพี่ชายไม่ได้ทำให้เขายิ่งเกิดโทสะที่มีต่อดาริกามากขึ้นเมื่อลองพิจารณาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็คงไม่พ้นตัวต้นเหตุอย่างสาวเจ้า แม้แต่คนร้ายก็ยังเคยเป็นคนสนิทของบิดาเจ้าตัว

“เคน! ทำไมพาน้องดามาที่นี่” เตโซไม่ได้พูดในสิ่งที่น้องชายขอร้องแต่กลับเลือกที่จะคาดโทษลูกน้องคนสนิท

“ผมขอโทษครับคุณโซ ผมขอโทษ ผมไม่ยอมให้คุณโซกับคุณหนูต้องเป็นอะไรไป ผมทำไม่ได้ ผมขอโทษ” เคนเสียงอ่อนลงอย่างรู้สึกผิดที่ผิดคำพูดแต่ก็มั่นใจกับคำตอบของตัวเองด้วยความรักและเคารพนับถือเจ้านายที่กำลังเป็นอันตราย

ซึ่งเขายอมให้เจ้านายถูกทำร้ายจนถึงชีวิตไปโดยที่ไม่ช่วยเลยไม่ได้!

“ดูสิ ลูกน้องมึงยังฉลาดกว่าอีก ถ้ามึงไม่บอกก็รีบเอาของมาให้กู กูเสียเวลาเสียลูกน้องไปคนนึงแล้ว พอกันทีที่กูจะมาเล่นต่อปากต่อคำกับพวกมึง” ธิรงค์แค่นหัวเราะก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างรำคาญที่อีกฝ่ายยังคิดจะยื้อเวลาให้เขาต้องพลาดขึ้นเครื่องออกนอกประเทศ

“กูบอกแล้วไงว่ากูทำลายทิ้งไปแล้ว และดาก็ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย” เตโซยังคงเลือกที่จะปิดบังไม่ยอมพูดออกมาจนดาริกาเริ่มหัวเสียไม่ต่างจากเตชิน

“พี่โซ” เธอร้องด้วยความกังวลและหวาดกลัว “พูดออกมานะคะ แล้วของอะไร อยู่ที่ไหนให้น้ารงค์ไปสิคะ อย่าทำดากลัวแบบนี้นะพี่โซ ฮึก”

ดาริกาเริ่มสะอื้นไห้มากขึ้นเมื่อเห็นเลือดของเตโซมากขึ้นทุกนาทีที่ยังเสียเวลาอยู่แบบนี้จนเธอกลัวเกินกว่าจะกล้าขนับไปไหนไกลจากชายหนุ่ม วงแขนของเธอกอดรัดเขาเอาไว้แน่นเพราะคิดว่าถ้าคลายกอดจะทำให้เตโซทรุดลงทั้งที่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลยแม้แต่นิด

แต่เธอก็จะกอดเขาเอาไว้

“บอกมา! ไม่งั้นพวกมึงก็ตายกันหมดนี่แหละ!” ธิรงค์ตวาดพลางขึ้นนกเตรียมเหนี่ยวไกอักครั้ง ทว่าถูกเคนจัดจังหวะเสียก่อน

“อยู่นี่! มือถืออยู่ที่กู ขอแค่มึงปล่อยพวกเขากูจะเป็นคนเอาให้มึงเอง” เคนพูดพลางชูสมาร์ตโฟนขึ้นมาให้เห็นพร้อมกับเปิดคลิปวีดีโอให้อีกฝ่ายได้เห็นว่าเป็นของจริง

“ดี! เตโซ มึงควรตบรางวัลให้มันนะ ส่วนมึงก็อยู่ตรงนั้นนั่นแหละ คุณหนูดาครับ รบกวนไปเอามาให้ทีนะครับ” ธิรงค์หัวเราะร่าอย่างสมเพชก่อนจะออกคำสั่งพลางสะบัดปากกระบอกปืนไปมาจนเตโซค้องยกแขนที่อ่อนแรงดึงดาริกาเข้ามากอดเพื่อจะใช้ตัวเองบังคนตัวเล็กเอาไว้หากปืนลั่น

“ไม่ ฮึก ไม่ ไม่เอา ดาไม่ปล่อยพี่โซ” เธอสะอื้นไห้สายหัวพรืดด้วยความกลัวพลางกอดเตโซเอาไว้แน่น

“ลุกขึ้นแล้วเดินมาเอามันไปซะ! ถ้าพี่ฉันเป็นอะไรไปเธออยู่ไม่สุขแน่ ดาริกา!” เป็นเตชินที่ออกคำสั่งเสียงเข้มด้วยความกลัวแกมหงุดหงิดในความดื้อของหญิงสาว

“ไม่เอา ดากลัว ฮึก ดาไม่อยากปล่อยพี่โซ” ดาริกายังคงปฏิเสธและไม่ยอมปล่อยวงแขน

“ดา ดาฟังพี่…ดาปล่อยพี่แล้วเดินไปหาเคน ฟัง…ฟังพี่นะคนดี ได้ไหมคะ” ครานี้เป็นเตโซที่พูดขึ้นมาอย่างยากลำบาก ไม่ได้เพราะกลัวตายแต่เขาจับสังเกตได้จากเคนจึงคิดว่าควรให้ดาริกาเป็นคนทำตามที่ธิรงค์สั่ง

“พี่โซ ดาไม่ ฮึก ดา…” ดาริกากลัวเกินกว่าจะยอมปล่อยเตโซอย่างที่ชายหนุ่มต้องการ ไม่สนใจแม้กระทั่งเนื้อตัวของตัวเองที่เปรอะเปื้อนเลือดของเตโซ

“น้องดาคะ เชื่อพี่…พี่จะไม่เป็นอะไร นะคะ…ลุกขึ้นไปเอามันมาให้พี่ ได้ไหมคะ…พี่…พี่ขอร้อง” เตโซเลือกที่จะใช้ไม้อ้อนหญิงสาวมากขึ้นเมื่อเห็นถึงความลังเลของเธอ

“พี่โซ…” เธอลืมตามองเขาหลังจากหลับหูหลับตาไม่ฟังใครทั้งนั้นนอกจากเสียงของตัวเอง

“นะคะ…พี่รับปากว่าพี่จะปลอดภัย” เตโซพูดพลางคลี่ยิ้มส่งไปให้เธอทั้งที่มันแสนจะเย็นเฉียบมากกว่าอบอุ่นในเวลานี้สำหรับดาริกา

“พี่โซห้ามเป็นอะไรนะคะ รอดาแป๊บนึงนะคะ ดาจะรีบกลับมาหาพี่โซ” ดาริกาหลับตาเพื่อไล่หยาดน้ำให้ไหลออกมาหวังจะมองเตโซให้ชัดและไม่ให้คลาดสายตาพลางพยักหน้ารับอย่างไม่ค่อยเต็มใจ

หญิงสาวค่อยๆ ผละออกอย่างเบาที่สุดเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บไปมากกว่านี้ก่อนจะทรงตัวยืนให้มั่นคงเมื่อเธอรู้สึกว่าทั้งร่างกายนั้นสั่นไปหมด ก่อนจะประกบมือเข้าหากันไม่ให้มันสั่นระริกจนบั่นทอนความกล้าแล้วจึงค่อยๆ หมุ่นตัวไปทางเคนแล้วออกแรงวิ่งเพื่อไปทำในสิ่งที่ทุกคนต้องการ

ทว่า…!

“มึงคิดว่ากูจะปล่อยให้คนที่รู้เรื่องมีลมหายใจหรือไงวะ!”

สิ้นเสียงธิรงค์เสียงลั่นไกปืนก็ดังขึ้นมาทันที ด้วยความสายตาไว้ของเตโซทำให้เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่ผิดต่อน้องชายและหญิงสาวที่พยายามช่วยเขาให้ถึงที่สุด และรู้ว่าเคนมีวิธีที่จะจัดการกับธิรงค์ แต่ตอนนี้สำหรับเขามันช้าเกินไปที่จะช่วยชีวิตของดาริกาด้วยวิธีของเคน มีเพียงเขาในตอนนี้เท่านั้นที่จะช่วยเธอได้

เสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสจากบริเวณขาที่ถูกยิงเนื่องจากเตโซรวบรวมแรงทั้งหมดเพื่อลุกขึ้นวิ่งไปบังกระสุนที่ธิรงค์เหนี่ยวไกปืนไปที่ดาริกาซึ่งกำลังวิ่งไปเอาสมาร์ตโฟนจากเคนมาให้ธิรงค์ แต่เพราะเขารู้ว่าคนเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าหมาป่าอย่างธิรงค์ไม่เคยทำตามที่พูด ทว่าการที่เตโซใช้ตัวเองบังกระสุนแทนดาริกาที่วิ่งไปได้ไม่ไกลตกอยู่ในสายตาของเตชินทุกการกระทำทุกการเคลื่อนไหว

ปัง!

ดวงตาเย็นชาเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะพุ่งเข้าไปหาพี่ชายและดาริกาที่ล้มลงไปนอนกองบนพื้นที่เปียกแฉะที่เริ่มมีโลหิตสีแดงไหลซึมออกมาเป็นวงกว้างจากคนทั้งสอง ร่างเล็กของดาริกานอนอยู่ภายในอ้อมแขนของเตโซนิ่งสนิทไม่ต่างจากคนที่รับกระสุนที่เจาะเข้ากลางหน้าอกทะลุมาที่ไหล่ของหญิงสาว ภาพที่คนทั้งสองหมดสติโดยที่พื้นเต็มไปด้วยโลหิตของคนทั้งสองทำให้เตชินมือเท้าสั่นระริกด้วยความกลัวและไม่กล้าที่จะขยับตัวพี่ชาย

ฉับพลันด้วยตาเย็นชาเริ่มแดงก่ำจนน่ากลัว หยาดน้ำตาของลูกผู้ชายรินไหลลงมาก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาของตัวเองที่ไม่เคยให้มันไหลออกมาง่ายๆ ก่อนจะลุกขึ้นพุ่งไปที่ธิรงค์ทันทีทั้งที่อีกฝ่ายกำลังเร่งปืนมาที่เขาแล้วแท้ๆ

ปัง!