All Chapters of รักร้าวภรรยา: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 11 เมื่อฝันค่อยๆ ปรากฏดาริกาขึ้นมาบนดาดฟ้าของบริษัทที่ถูกจัดแต่งสวนเล็กๆ ให้ร่มรื่นยามที่พนักงานขึ้นมาพักผ่อน หญิงสาวนั่งลงปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ออกมาโดยไร้เสียงสะอื้นไห้พันความทรงจำตลอดสองเดือนที่ผ่านมาก็ผุดขึ้น‘ทำไมไม่ระวัง’ เสียงทุ้มละมุนเอ่ยขึ้นพลางช้อนตัวหญิงสาวขึ้นจากพื้นแล้วพาเธอไปนั่งลงบนโซฟาก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินกลับไปหยิบไม้กวาดและที่ตักไปกวาดเศษแก้วที่หล่นแตก‘ขอโทษนะคะที่ไม่ระวัง ดาเอาแต่คิดเรื่องงานจนเหม่อไปหน่อยคะ’ เธอตอบโต้เตชินด้วยรอยยิ้มกริ่มกับความอ่อนโยนของเขา‘มันเวลาเลิกงานแล้ว ตอนนี้เธอควรพักผ่อน…เธอปวดหัวอีกแล้วเหรอ’ เขาเงียบลงแล้วก้มลงหยิบเม็ดยาพาราเซตามอลขึ้นมาก่อนจะหันไปถาม‘ค่ะ แต่ไม่มากนะคะ แค่ไม่อยากตื่นมาแล้วไม่สดชื่น’ เธอตอบออกไปตามตรงหลังจากนั้นเขาก็กลายเป็นคนเตรียมยายามที่เธอปวดหัวเล็กน้อย หากยามที่เธอปวดจนทนไม่ไหวก็พาไปโรงพยาบาลทันทีจนเคนที่มักจะตามติดเป็นเงาหาโอกาสเข้าใกล้เธอไม่ได้เลยและในวันที่เธอกับเขาไปทำงานพร้อมกัน…‘นั่งอยู่แบบนี้นั่นแหละ’ เขาพูดเสียงเรียบเรื่อยอย่างไม่สนใจหญิงสาว‘ถ้ามีคนเข้ามาเห็นจะดูไม่ดีนะคะ’ เธอพูดพลางมองไปที่ประต

ดาริกาตัดสินใจลงมาจากดาดฟ้าบริษัทกลับไปยังห้องทำงานของเตชินทันทีเพื่อถามสิ่งที่รินนราไม่กล้าพูดออกมา และเมื่อหญิงสาวกลับมาถึงห้องทำงานของชายหนุ่มก็พบว่าเขากำลังนั่งทำงานตามปกติพร้อมกับคำพูดที่ทำให้เธอหงุดหงิดขึ้นมานิดๆ เมื่อเขายังคงเอาแต่ใจไม่เลิกกับเรื่องของศศิน ทั้งที่เรื่องระหว่างเธอกับศศินไม่มีอะไรเลยนอกจากความเป็นเพื่อนกันเท่านั้นแต่เขาก็ยังงี่เง่าไม่พอใจทุกครั้งที่ศศินมาหาเธอเพราะความเป็นห่วง“คิดได้แล้วเหรอ”“คุณเตคะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ ขอเวลาให้ฉันหน่อยนะคะ ไม่นานหรอกคะ”ดาริกาพูดออกไปโดยไม่สนใจคำพูดของเตชินซึ่งทำให้ชายหนุ่มละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ราคาแพงไปมองหญิงสาวที่กำลังนั่งลงบนเก้าอี้โดยไม่รอคำตอบจากเขา จึงทำให้รู้ว่าเธอกำลังพูดเรื่องสำคัญเป็นแน่ถึงได้มีสีหน้าจริงจังแกมกังวลอยู่ลึกๆ ที่มันฉายผ่านม่านตาของเธอออกมา ฉับพลันที่เขาใจเต้นรัวด้วยความกลัวบางอย่างขึ้นมาทั้งที่เป็นสิ่งที่เขาตั้งใจเพื่อให้เธอออกไปจากชีวิตด้วยความรู้สึกผิดที่มีต่อเธอ ความผิดที่พี่ชายของเขากระทำกับเธออย่างไม่น่าให้อภัย ต่อให้เตโซใช้ชีวิตของตัวเองแลกกับความผิดแล้วก็ตามแต่สำหรับเขาแล้วไม่ควรมีใค

ภาพสีหน้าเป็นกังวลและหวาดกลัวในความเป็นห่วงกับการที่เห็นลุกสาวของผู้ใหญ่ที่ไว้ใจตกบันไดยังคงติดตามดาริกาจนมาถึงปัจจุบัน เมื่อนึกย้อนกลับไปแล้วทำให้พบว่าตัวเองช่างเป็นคนโง่ที่ตื่นขึ้นมาเห็นว่าตำรวจและหน่วยกู้ภัยกับพยาบาลอยู่เต็มบ้าน โดยที่เธอนั่งอยู่บนโซฟาอย่างคนไร้สติไม่พูดไม่จากับใครเพราะกำลังมึนงงและเจ็บแผลที่ศีรษะเธอจำได้ไม่มีลืมเลยว่าเมื่อฟื้นขึ้นมาจากที่ได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นแล้วถูกพาตัวมานั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่นแล้วหันไปแสงไฟสัญญาณจากรถตำรวจและรถกู้ภัยที่สาดส่องเข้ามาในคฤหาสน์พิทักษ์สกุลบ้านของเธอในยามราตรีที่มืดมิดมากระทบบนตัวหญิงสาวที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวยาวก่อนจะหันกลับมาแล้วเหม่อมองไปที่รูปผู้เป็นบิดาและมารดาซึ่งแขวนอยู่ด้านบนผนังบ้านหลังใหญ่สองมือขยุ้มกระโปรงสีขาวจนยับยู่ยี่และเปื้อนไปด้วยของเธอจากข้อมือก่อนจะแอบเบนสายตาไปมองเตโซซึ่งกำลังมองมาด้วยสายตาสงสารแกมกังวลหลังให้ปากคำกับตำรวจเป็นที่เรียบร้อย ทั้งที่รู้ดีว่าเขาคือคนร้ายแต่เธอก็ไร้ปากเสียงเมื่อทุกคนอยู่ในความควบคุมของเขาด้วยคำสั่งก่อนหน้านี้ที่ให้เธอเงียบแล้วเขาจะเป็นคนจัดการเอง เธอรีบเบนสายตากลับไปที่ภาพพ่

ดาริกาเดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าขนหนูพันรอบตัวก่อนจะเดินมาหยุดอยู่หน้ากระจก หญิงสาวมองตัวเองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเลื่อนสายตาลงไปที่แผลเป็นบนหน้าอก เธอใช้ปลายนิ้วมือข้างซ้ายลูบแผลเป็นไปมาอย่างแผ่วเบา ฉับพลันที่ความทรงจำในอดีตมากมายหลั่งไหลเข้ามาให้ครุ่นคิดแผลเป็นที่เกิดจากกระสุนนัดเดียวกับที่ยิงเตโซทะลุมาโดนเธอ…พลันสายตาก็เหลือบไปมองแผลเป็นจางๆ เล็กๆ ที่ข้อมือของตัวเองซึ่งเป็นข้างซ้าย เธอมองรอยแผลเป็นที่เกิดจากสายรัดเคเบิ้ลไทร์ เมื่อยิ่งมองภาพความทรงจำที่เธอพยายามบิดข้อมือจนมันบาดลึกเข้าที่ผิวของเธอเพื่อให้หลุดออกจนสายเคเบิ้ลไทร์ซึ่งจากสีขาวจนกลายเป็นสีเลือดจากเลือดที่ข้อมือของเธอ“พ่อคะ ดาจำได้แล้ว ดาจำได้ทุกอย่าง ดาจำได้แม้กระทั่งเห็นพี่โซถือมีดที่ปาดคอพ่อ ดาจำได้แล้ว…” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองอยู่หน้ากระจกสายตาจ้องมองตัวเองและรอยแผลเป็นที่ได้จากคนที่เคยทำร้ายผู้เป็นพ่อถึงสองครั้งสองครา“วันนี้ดาจะทำเพื่อพ่อ ดาไม่รู้ว่าพินัยกรรมที่ให้ดาแต่งงานกับพี่เตมันจริงหรือเปล่าแต่วันนี้ดาจะยุติการแต่งงานลงเพื่อพ่อนะคะ” เธอค่อยๆ คลี่ยิ้มบางออกมาเพื่อให้กำลังใจตัวเองหญิงสาวมองตัวเองอีกครั้งก่อนจะเ

เมื่อหญิงสาวไม่มีปฏิกิริยาขัดขืนชายหนุ่มจึงเริ่มปลดประดุมเสื้อนักศึกษาของเธออย่างไม่รอช้าเมื่อตอนนี้เริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ยามที่ลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดโต้ตอบจนรู้สึกปวดร้าวที่กลางเป้าแทบจะทานทนไม่ไหว เพียงไม่นานเสื้อนักศึกษาก็ถูกถอนออกก่อนจะถูกโยนไปอย่างไม่รู้ทิศทาง เหลือเพียงบราเซียที่ปกบิดหน้าอกอวบพอดีมือซึ่งกำลังถูกมือหนากอบกุมบีบคลุงจนคนตัวเล็กสั่นสะท้านด้วยความซาบซ่านที่ถูกเขามอบมาให้ด้วยมือหนามือเรียวบางยกขึ้นโอบรอบลำคอก่อนจะสอดเรียวนิ้วทั้งห้าไปกับกลุ่มผมนุ่มที่คลอเคลียสัมผัสกับเรียวนิ้ว เรียวลิ้นยังคงเกี่ยวกระหวัดตอบรับลิ้นที่ยังเย้าหยอกจนรู้สึกชื้นที่มุมปากของตัวเองและของเขา ยิ่งทวีคูณความซาบซ่านเมื่อมือหนาค่อยๆ ลากไล้ไปตามผิวเนียนนุ่มจากกลางหน้าอกอวบลงไปที่เอวคอดกิ้วก่อนจะวนเวียนอยู่ที่กลางหน้าท้องแบนราบแล้วจึงไปหยุดที่ตะขอกระโปรงนักศึกษาทรงเอง รูดซิปลงอย่างช้าๆ ก่อนจะใข้นิ้วชี้เกี่ยวดึงกระกระโปรงให้หลุดออกไปเตชินผละริมฝีปากออกพร้อมกับลำตัวที่แนบชิดเล็กน้อยเพื่อที่จะใช้มือทั้งสองข้างจับเอวคอดยกตัวดาริกาให้นั่งห้อยขา สายตาสองคู่ประสานเข้ากันอย่างลึกซึ้งเมื่อบัดนี้ห้วงอ