ログイン共有
บทที่ 3 การเสียสละของใครอีกคน (4)
最終更新日:
2026-01-14 11:16:33เคนก้าวเดินเข้ามาด้านในห้องชุดสุดหรูตามคำขอของเจ้านายก่อนเกิดเรื่องหลังกลับจากโรงพยาบาล ยังโชคดีที่ดาริกาไม่เป็นอะไรมากจนน่ากังวลใจเหมือนในคราแรกที่ถูกเตชินโยนกรอบรูปใส่จนทรุดลงกุมศีรษะ ทั้งเขาทั้งเจ้านายอาจจะเห็นแก่ตัวที่ปกปิดความจริงบางอย่างเอาไว้แล้วป้อนความทรงจำที่ผิดเพี้ยนไปให้ แต่ที่ทำเช่นนี้ก็ถือเป็นเรื่องดีสำหรับสาวเจ้าแล้ว
ดีแล้วจริงๆ สำหรับผู้หญิงที่เหลือตัวคนเดียว...
“คุณหนูอยู่ที่นี่นะครับถ้าไม่อยากกลับไป” เคนพูดขึ้นขณะที่กำลังลากกระเป๋าเสื้อผ้าของหญิงสาวไปวางที่ข้างโต๊ะวางแจกันไม่ห่างจากโถงนั่งเล่นของห้อง
“คอนโดของใครเหรอคะ” ดาริกากะพริบตาถี่เพื่อเรียกสติกลับมาหลังหลุดเข้าภวังค์ถึงคำพูดของเตชิน คำที่ไล่เธอที่แสนจะเจ็บปวด...ก่อนจะถามพลางมองไปรอบๆ อย่างสำรวจเมื่อรู้ตัวว่าที่นี่ดูเป็นสไตล์ในแบบที่เธอชอบ และมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้สไตล์ห้องที่เธอชอบ
พี่เตโซ…
“คอนโดของคุณหนูครับ…ก่อนจะเกิดเรื่องคุณโซสั่งให้ผมจัดการซื้อคอนโดให้คุณหนูเพราะทราบดีว่าเวลาใกล้จะเรียนจบคุณหนูจะต้องยุ่งมากแค่ไหน คุณโซให้หาคอนโดที่ใกล้บริษัทและมหาวิทยาลัยเพื่อที่คุณหนูจะได้ไม่ต้องเหนื่อยกับการเดินทางครับ และจัดห้องสไตล์ที่คุณหนูชอบ” เคนให้คำตอบที่กระจ่างกับดาริกา
หากแต่คำตอบของเคนช่างเป็นมีดที่แหลมคมทิ่มแทงไม่หยุดซ้ำลงมาที่แผลเดิมจากเตชินที่ทิ้งเอาไว้ ยิ่งตอกย้ำให้เธอเตือนตัวเองว่าจะต้องสืบหาความจริงและความทรงจำของตัวเองที่หายไป เธอจะต้องรู้ให้ได้ว่ามันเรื่องอะไรแล้วเพราะอะไรธิรงค์ถึงทำร้ายเตโซเพราะเธอ ในสมาร์ตโฟนนั่นมันอะไรกัน
เธอจะต้องรู้เรื่องให้ได้
“พี่โซดีกับดาขนาดนี้ ทำไมต้องทิ้งดาไปด้วย” ดาริกาปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่คิดห้ามมันแม้แต่นิดด้วยความคิดถึงเตโซ
ยิ่งย้ำเธอแล้วย้ำเธออีกให้พยายามหาความจริงเพื่อชดใช้ให้เตโซ
“คุณหนู…” เคนได้แต่มองดาริกาด้วยความเสียใจไม่ต่างกันก่อนจะพูดเรื่องสำคัญอีกหนึ่งเรื่อง “มีอีกเรื่องครับ”
“เรื่องอะไรคะ” เธอเอ่ยถามอย่างไร้เรี่ยวแรงพลางพาตัวเองเดินไปนั่งลงบนโซฟา
“ทรัพย์สินทั้งหมดของคุณหนู คุณโซได้โอนคืนเมื่อหนึ่งเดือนก่อนแล้วครับ ตอนนี้คุณหนูเป็นอิสระแล้ว ส่วนเรื่องคุณเต…” เคนตอบออกไปด้วยความอึดอัดใจในเรื่องของเตชิน แต่ทว่าคำพูดต่อมาของดาริกาทำให้เขารีบห้ามออกไป
“ดาจะหย่ากับพี่เตคะ แต่จะหย่าหลังดาเรียนจบแล้วนะคะ ดาอยากทำสิ่งสุดท้ายให้พี่โซ…ดาสัญญากับพี่โซเอาไว้ว่าจะหย่าคืนอิสระให้พี่เตหลังจากดาเรียนจบ” พูดออกไปด้วยรอยยิ้มบางๆ ให้กับเคนบ่งบอกให้รู้ว่าเธอได้บอกจุดประสงค์ไปแล้วเรียบร้อย
“ผมขอโทษที่ต้องพูดแบบนี้…ผมไม่อยากให้คุณหนูหย่ากับคุณเต” เคนมองดาริกาอย่างเข้าใจแต่ก็ยากที่จะไม่พูดออกไปเช่นนี้
“แต่ดา…” เธออึกอักด้วยความลังเล
“ความจริงแล้วคุณโซเองก็ไม่อยากให้คุณหนูหย่ากับคุณเต แต่เพราะที่สัญญากับคุณหนูก็ทำเพื่อความต้องการของคุณหนูครับ” เคนพูดออกไปเพื่อไม่เป็นการกดดันดาริกามากเกินไป
แต่เขาก็ไม่อยากให้เธอหย่ากับเตชินไม่ว่าจะหลังเรียนจบหรือยังเรียนไม่จบ เขาอยากต่อเวลาอีกสักนิดจนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย เขาขอเพียงแค่นี้แล้วจะยอมให้สาวเจ้าได้เป็นอิสระ
ได้เป็นนกที่อยากจะบินไปไหนก็บินไปได้ตามใจโดยที่ไม่ต้องมาผูกติดกับทะเบียนสมรสและนามสกุลของวรากุลพาณิชอีกตามคำขอสุดท้ายของเตโซ
เขาจะต้องทำตามคำขอสุดท้ายของเจ้านายให้สำเร็จ
“พี่โซดีขนาดนี้ เสียสละให้ดามาตลอดทำไมต้องมาเอาชีวิตตัวเองแลกเพื่อดาแบบนี้ด้วย ทำไม…ทำไมดายังจำอะไรไม่ได้อีก ดาจะไม่ไหวแล้วพี่เคน” ดาริกาสะอื้นไห้ออกมาด้วยความโวยวายตัวเองกับการที่ทำอะไรเพื่อคนอื่นไม่ได้เลยก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปพิงศีรษะกับหน้าอกของเคนด้วยความไว้เนื้อเชื่อใจ
“คุณหนูครับ ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว และผมจะต้องดูแลคุณหนูให้ดีที่สุด...” เคนเงียบลงพลางยกมือขึ้นมาลูบศีรษะของดาริกากาก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “ผมขอร้องนะครับหลังจากเรียนจบ...ขอเวลาแค่สามเดือนอย่างเพิ่งหย่ากับคุณเตเลยนะครับ แค่สามเดือน”
“พี่โซขอไว้ใช่ไหมคะ” เธอเงยหน้าขึ้นถามเคนก่อนจะผละออกเมื่อเห็นคราบแป้งและคราบน้ำตาบนเสื้อของเคน
“ครับ” เคนตอบออกไปแค่นั้นเมื่อเธอเริ่มเข้าใจแล้ว
“ค่ะ ดาจะยอมทำตามที่พี่โซต้องการ เอ่อ ทิ้งเสื้อสูทไว้ที่นี่นะคะพี่เคน เดี๋ยวดาซักแล้วเอาไปคืนให้คะ” เธอเริ่มมีสติมากขึ้นเมื่อรู้ว่าคำพูดของเคนคือคำขอของเตโซก่อนจะเบนสายตาไปที่รอยเปื้อน
“ไม่เป็นไรครับคุณหนู พักผ่อนนะครับ อย่าลืมทานยาตามที่หมอสั่งด้วยนะครับ” เคนยิ้มบางก่อนจะเดินไปวางถุงยาที่เคาน์เตอร์บาร์ครัวเพื่อไม่ให้สาวเจ้าลืมทานยาด้วยความเป็นห่วง
“ขอบคุณนะคะพี่เคน พี่ก็เป็นอีกคนที่ดีกับดามากเลย มีแค่พี่สองคนที่ดีกับดามากขนาดนี้” ดาริกาเดินตามเคนพลางขอบคุณ หากแต่กำลังคิดไปถึงใครอีกคนที่เพิ่งออกปากไล่เธอออกมา
“อย่าลืมคุณเตสิครับ” เคนพูดขึ้นเมื่อเห็นบางอย่างผ่านดวงตาของดาริกา
“เขาเคยดีกับดาค่ะ” เธอยิ้มบางให้กับเคนที่พยายามปลอบใจ
“กลับไปผมจะพยายามอธิบายให้คุณเตเข้าใจนะครับ อย่าห่วงเลย” เคนมองดาริกาพลางยิ้มและไม่ลืมที่จะคลายความกังวลใจให้เธอ
“ขอบคุณนะคะพี่เคน” ส่งยิ้มบางออกไปอย่างไม่เต็มรอยยิ้ม
ทว่า รอยยิ้มของเธอเป็นที่เข้าใจดีสำหรับเคนว่ากำลังรู้สึกเช่นไร เขาจึงให้กำลังใจเธอด้วยการยิ้มตอบและไม่เพียงให้กำลังใจเธอแต่ยังพยายามผลักดันตัวเองให้ทำตามคำสั่งของเจ้านายให้สำเร็จ ดูแลดาริกาและเตชินให้ดีที่สุดตลอดช่วงเวลาที่เตโซไม่อยู่แล้ว หลังจากนี้ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นเขาจะต้องรักษาใบทะเบียนสมรสให้ได้ตามเวลาที่เตโซได้สั่งเอาไว้ก่อนทุกอย่างจะเรียบร้อยเพื่อคืนอิสระให้กับคนทั้งสองตามที่เจ้านายต้องการทำเพื่อคนทั้งสองที่เจ้านายของเขารักมากที่สุด
แม้ว่าจะยากแค่ไหนเขาจะต้องทำให้ได้
最新チャプター
รักร้าวภรรยา บทพิเศษ 2 พรหมลิขิต
บทพิเศษ 2พรหมลิขิตเจนีวา, สวิตเซอร์แลนด์เตโซนั่งมองทิวทัศน์ของเมืองเจนีวาที่หาดทรายเทียมอย่างสบายใจสำหรับวันพักผ่อน หลังจากจบเรื่องของเตชินและดาริกาได้สามเดือน ชายหนุ่มก็ตัดสินใจจองตั๋วมาเที่ยวพักผ่อนที่สวิตเซอร์แลนด์เพียงคนเดียว ทั้งยังเป็นการพักฟื้นจากการที่ได้รับบาดเจ็บเมื่อหลายเดือนก่อนถึงแม้ภายนอกจะดีขึ้นแต่การถูกยิงทะลุหน้าอกก็ไม่ใช่บาดแผลที่จะหายได้ง่ายๆ เขาจึงเลือกที่จะมาพักผ่อนยังประเทศที่มีเสน่ห์อย่างลงตัวระหว่างบ้านเมืองและธรรมชาติที่สวยงาม จากสถานที่ท่องเที่ยวเมืองหลักๆ ทั้งหมดสิบเอ็ดเมือง เขาเดินทางท่องเที่ยวไปแล้วห้าเมืองตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา และเจนีวาก็คือเมืองที่หกในวันแรกของสัปดาห์ที่สองชายหนุ่มทอดสายตามองความสบายใจที่อยู่เบื้องหน้าก่อนจะทอดสายตามองออกไปยังทะเลสาบเจนีวาก่อนจะดึงสายตาไปยังกลุ่มคนมากมายซึ่งกำลังยืนเกาะกลุ่มล้อมรอบบุคคลที่กำลังเล่นเปียโนให้กับผู้คนที่มาพักผ่อนอยู่ไม่ไกลมากนัก เขามองแล้วค่อยๆ เผลอรอยยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเสียงเปียโนแสนไพเราะ เขายังคงมองนักดนตรีเปียโนบรรเลงอย่างไม่คิดหันไปมองสิ่งอื่น ไม่ต่างจากหญิงสาวคนไทยที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าถัดไปท
รักร้าวภรรยา บทพิเศษ 1 แค่มีดาริกาที่เป็นแม่ของลูก (2)
ทว่าก็ต้องชะงักพลางเผยอริมฝีปากออกเล็กน้อยเมื่อสามีกำลังยืนนิ่งถือที่ตรวจครรภ์ยื่นไปตรงหน้าเตโซที่กำลังจะลงไปชั้นล่างเตรียมตัวทานมื้อเช้าก่อนออกไปทำงานที่บริษัท เมื่อในวันนี้ที่ปรึกษาอย่างเตโซจะต้องเข้าร่วมประชุมด้วยสำหรับการต้อนรับลูกค้ารายใหม่ “ดา...ดาท้องคนที่สามแล้วเหรอ” เตโซเอ่ยถามออกไปด้วยความดีใจเมื่อชำเลืองสายตาเลยไปมองน้องสะใภ้ที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามน้องชายออกจากห้องมา “พี่โซ เอ่อ ค่ะ ดาท้องคนที่สามแล้วค่ะ” เธออึกอักตอบออกไปเพราะยังปรับอารมณ์ไม่ทันกับสถานการณ์ตรงหน้า “กี่เดือนแล้วล่ะ แล้วไปหาหมอหรือยัง เพิ่งตรวจเหรอ” คนเป็นพี่สามียิงคำถามออกมาไม่หยุดจนคนท้องตอบไม่ทันได้แต่ยืนยิ้มแห้งส่งกลับมา “เอ่อ...” เธอไม่รู้จะเริ่มต้นพูดออกไปเช่นไรดี “ห้าล้าน รับขวัญหลาคนที่สาม” คนที่เพิ่งรู้ตัวว่ากำลังจะเป็นคุณพ่อลุกสามกลับไม่สนใจบทสนทนาของภรรยาสาวกับพี่ชาย นอกจากข้อเรียกร้องเมื่อตนมีหลานให้กับพี่ชายที่ตัวเขาเองก็ไม่ทันตั้งตัวกับการมีลูกคนที่สาม แต่เงินไม่ใช่ประเด็นสำหรับเขากับการที่มาบอกพี่ชาย แต่
รักร้าวภรรยา บทพิเศษ 1 แค่มีดาริกาที่เป็นแม่ของลูก (1)
บทพิเศษ 1 แค่มีดาริกาที่เป็นแม่ของลูก มือหนาปัดเส้นผมที่ตกลงมาปกข้างแก้มของภรรยาสาวที่ยังคงนอนหลับใหลในห้วงนิทราไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหลังบทรักที่ชายหนุ่มมอบให้เพิ่งจบลง ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนแก้มนวลด้วยความหลงใหล ทว่าเป็นการปลุกให้ดาริกาตื่นจากภวังค์หวานเมื่อริมฝีปากไม่ได้หยุดแค่ที่แก้ม หนำซ้ำมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามเอวคอดที่เปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ปกปิด “พี่เต ดาง่วงและเหนื่อยจะแย่แล้วนะคะ” สาวเจ้าพึมพำพลางปรือตาขึ้นมามองสามีหนุ่ม “แต่เมียตัวหอม พี่ทนไม่ไหว” เตชินกระซิบเสียงพร่า เคลื่อนหน้าจากใบหูมายังลำคอขาวลออก่อนจะซุกไซ้ลำคอที่ขึ้นสีแดงระเรื่อจากเครื่องหมายที่แสดงความเป็นเจ้าของ ซึ่งเกิดจากฝีปากร้ายของเขาที่ตีตราเอาไว้ “พี่เตขา เมื่อคืนก็ทั้งคืนแล้วนะคะ ให้ดาได้พักบ้างนะ นะคะ น้า” ดาริกายกมือดันสามีหนุ่มให้ผละออกห่างก่อนจะพูดอ้อมพร้อมสายตาหวานราวกับลูกแมวน้อยที่กำลังอ้อนเจ้านาย “งั้นนอนกอดก็แล้วกัน แต่คืนนี้พี่ไม่ปล่อยเหมือนตอนนี้แน่” เตชินแพ้เสียงหวานและสายตาออดอ้อ
รักร้าวภรรยา บทส่งท้าย
บทส่งท้าย เสียงคลื่นกระทบฝั่งพร้อมสายลมหอบใหญ่ที่พัดเข้าฝั่งปะทะผิวของเตชินที่นั่งอยู่บนหาดทรายสีขาวด้านข้างมีรองเท้าแตะสองคู่วางข้างกันหากแต่อีกหนึ่งคู่ไร้เจ้าของนั่งอยู่ข้างกายชายหนุ่ม เพียงไม่นานเสียงหวานใสเจ้าของรองเท้าแตะดังขึ้นจากด้านหลังของเขา เสียงเท้าก้าวเดินมาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาคลี่ยิ้มกว้างอย่างรู้ทันก่อนจะหันไปหอมแก้มหญิงสาวเมื่อเธอนั่งลงแล้วโน้มตัวสวมกอดจากด้านหลังพลางเกยคางลงบนบ่าของเขา“คิดถึงพี่เต” ดาริกาคลี่ยิ้มกว้างพูดออกไปเมื่อถูกเตชินขโมยหอมแก้ม“พี่คิดถึงมากกว่า มา มานั่งนี่” เตชินพูดพลางเอี้ยวตัวดึงแขนดาริกาให้เดินอ้อมมานั่งลงด้านหน้าระหว่างขาของชายหนุ่มก่อนจะสวมกอดเมื่อหญิงสาวเอนกายพิงลงมาอย่างทะนุถนอม“ขอบคุณนะคะพี่เต และดาก็ขอโทษที่ทิ้งพี่เตไปแบบนั้น” ดาริกาพูดขึ้นขณะที่นั่งช้อนตัวอยู่ข้างหน้าเตชินโดนที่ถูกเขาสวมกอดพลางใช้มือลูบลงบนหน้าท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยตามอายุครรภ์สิบหกสัปดาห์“พี่ไม่เคยโกรธดาเลย มีแต่จะรักและแคร์ดามากกว่า อีกอย่างเรื่องมันก็ผ่านไปสามปีกว่าแล้ว” เตชินกระชับกอดให้ดาริกาได้รู้สึกว่าเขาคิดอย่างที่พูดออกไปเพราะทั้งหมดชายหนุ่มก็มีส่
รักร้าวภรรยา บทที่ 27 เอาให้เข็ดแล้วตบท้ายด้วยรัก (3)
มีแต่จะใส่อารมณ์ใส่เธอเช่นนี้เสมอเขาผิด ใช่เขาพลาด ใช่เธอหนีไป ก็สมควร แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้ที่เขาจะปล่อยเธอให้หลุดมือไปอีกเป็นแน่ เพราะเขาจะแสดงออกมาให้เธอเห็นว่าสิ่งที่เขาทำความรู้สึกที่มีมันหมายความเช่นไร และความกลัวที่จะเสียเธอไปอีกทำให้เขารีบวิ่งไปกอดรัดหญิงสาวจากทางด้านหลังทันทีเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอให้หายไปไหนได้อีกแม้ว่าทั้งเตโซและดาริกาจะโกหกหรือคิดจะเอาคืนเขากับช่วงเวลาที่ผ่านมาจนน่าหงุดหงิดและไม่น่าให้อภัย แต่เขาจะยอมปล่อยผ่านแล้วลืมมันไป เพราะตอนนี้สิ่งสำคัญสำหรับเขาที่ควรจะให้ความใส่ใจมากที่สุดก็คือดาริกา...“ไอ้พี่เต! ปล่อยนะ” ดาริกาขึ้นเสียงพลางดิ้นให้สุดแรงด้วยความตกใจเมื่อถูกเตชินวิ่งเข้ามากอดจากทางด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว“ถ้าจะเรียกไอ้ไม่ต้องมีพี่ก็ได้นะ...เดี๋ยวนี้โตขึ้นเยอะเลยนะ” เตชินรัดแขนที่โอบกอดเธอจากด้านหลังแน่ขึ้นเพื่อไม่ให้เธอหลุดออกได้ง่ายๆ พลางพูดทะเล้นใส่“พี่เตปล่อย” เมื่อเห็นว่าเขาไม่คิดจะปล่อยง่ายๆ จึงเสียงเข้มขึ้นพร้อมกับแรงที่พยายามสลัดตัวเองให้หลุดออกจากอ้อมแขนของเขา“พี่ไม่ปล่อย...น้องดา น้องดา ดา!” เตชินปฏิเสธพลางเรียกชื่อของดาริกาเสี
รักร้าวภรรยา บทที่ 27 เอาให้เข็ดแล้วตบท้ายด้วยรัก (2)
ทันทีที่ได้รับข้อความจากนักสืบว่าดาริกาขึ้นเครื่องแล้วเรียบร้อย เตชินก็แทบจะนั่งรอต่อไม่ไหวเพราะกว่าหนึ่งชั่วโมงครึ่งที่หญิงสาวจะเดินทางมาถึงภูเก็ต และแน่นอนว่าชายหนุ่มเลือกที่จะนั่งรอจนกระทั่งใกล้ถึงเวลาเครื่องลง เขาก็เลือกที่ทำตัวตามปกติเพราะอยากดูว่าพี่ชายของตัวเองคิดจะทำเช่นไรต่อเมื่อสาวเจ้าเดินทางมาถึงเตชินก้าวเดินตรงเข้าไปหาดาริกาทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวเดินจับจูงมือเด็กชายตัวน้อยออกมาจากเกทโดยที่ทุกคนทางฝั่งเตโซไม่ทันตั้งตัว กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็สายไปแล้วที่จะทำตามแผนไม่ให้เตชินได้เจอหน้าลูกก่อน มิหนำซ้ำยังทำให้ดาริกาตกใจไม่น้อยที่อยู่ๆ เตชินก็พุ่งตัวเข้ามาคว้าแขนของเธอทันทีที่เดินพ้นประตูขาเข้า“น้องดา”“พี่เต!”“เต น้องดา”เตโซร้องเรียกคนทั้งสองด้วยความตกใจและทำอะไรต่อไม่ถูกเมื่อน้องชายของเขาพรวดพราดเข้าไปหาโดยที่เขายังไม่ทันจะตั้งหลักทำตามแผนก่อนจะมองไปที่ดาริกาด้วยสายตาขอโทษกับความผิดพลาดเช่นนี้“แผนพี่จะทำยังไงต่อครับ” เตชินหันไปถามพี่ชายทั้งที่ยังจับแขนของดาริกาไม่ยอมปล่อยและเขาก็ไม่กล้ามองหน้าเด็กชายตัวน้อยที่กำลังเงยหน้ามามองเขาอยู่ด้วยความกลัวและตอนนี้อยากจะคุยกับดาริกามา
あなたも気に入るかもしれません
