All Chapters of รักร้าวภรรยา: Chapter 21 - Chapter 30

ดาริกานั่งก้มอ่านแฟ้มเอกสารอีกครั้งระหว่างนั่งอยู่บนรถตู้แวนขณะที่กำลังแล่นไปตามบนท้องถนนตรงไปยังโรงแรมซึ่งเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงของค่ำวันนี้ แม้ว่าหญิงสาวจะใช้เวลาทำความเข้าใจข้อมูลของบุคคลสำคัญของบริษัทมาตลอดช่วงบ่ายแล้วก็ตามแต่เธอก็ไม่อยากทำงานนี้พลาดจนเป็นต้นเหตุทำให้เตชินเดือดร้อนวิ่งวุ่นแก้ปัญหาเพราะเธอเหมือนอย่างที่เตโซทำจนเกิดผลร้ายกับตัวเองตามมาเธอจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นอีกเตชินแอบเบนสายตามองดาริกาที่เอาแต่นั่งก้มหน้าก้มตาอ่านแฟ้มเอกสารที่ชายหนุ่มเตรียมเอาไว้ให้ ซึ่งหญิงสาวอยู่ในชุดราตรีเกาะอกสีเงินประกายเพชร กระโปรงผ่าด้านหน้าขึ้นมาถึงต้นขาเผยให้เห็นผิวเรียบเนียน จับจีบที่เอวสลับทับกันไปมาอย่างมีลูกเล่นไม่ให้เรียบจนเกินไปเข้ารูปจนเผยให้เห็นสัดส่วนของคนใส่ที่สวยสะดุดตาจากแบรนด์ดังของดีไซเนอร์ไทยที่มีฝีมือเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ เข้ากับรองเท้าส้นสูงในระดับความสูงพอดีสีเงินเปิดให้เห็นเรียวเท้าขาวลออตาที่สวยของเธอยังดีหน่อยที่รินนราจัดทรงผมให้ปล่อยยาวสลวยดัดลอนใหญ่แล้วเกล้าผมครึ่งศีรษะด้วยเปียใหญ่ ปล่อยปอยผมลงมาปกปิดกรอบหน้าของสาวเจ้าเล็กน้อยประดับด้วยจิวเวลรี่จากแบรนด์ของ

ศศินพาดาริกาเลือกเครื่องดื่มแล้วพามานั่งบนโต๊ะไม่ห่างจากบาร์เครื่องดื่มมากนักเพื่อความสะดวกหากหญิงสาวอยากเลือกดื่มอีกหรือไม่อยากเดินไปไหนไกล ชายหนุ่มจึงเลือกที่สะดวกสบายให้กับเธอแทน“ดื่มคอกเทลนี่แหละ ไม่ค่อยแรง มางานแบบนี้ก็ดื่มแบบนี้ดีกว่าน้ำเปล่า” ศศินพูดทันทีหลังดื่มไวน์พร้อมรอยยิ้มเชื้อเชิญดาริกา“ขอบคุณนะ รู้สึกสบายใจโล่งขึ้นเยอะเลยพอมีคนรู้จัก แต่จะว่าไปเราก็ไม่ค่อยสันทัดเรื่องพวกนี้ด้วย” ดาริกาส่งยิ้มให้ศศินอย่างขอบคุณ“ลองดื่ม” ศศินคะยั้นคะยอดาริกาอีกครั้ง“…จริงด้วยหวานๆ เปรี้ยวๆ หน่อยแต่ก็ฝาดลิ้นด้วย แต่คราวก่อนที่หวานพาไปรสชาติเปรี้ยวๆ ฝาดๆ แต่ไม่แรง ต่างกันมากเลย” ดาริกาพูดขึ้นพลางมองแก้วคอกเทลในมือพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเงยหน้าไปมองศศิน“แน่นอนสิ เรารู้ว่าดาเป็นคนกินอะไรแบบไหน แต่เราไม่แปลกใจนะ พี่โซออกจะหวงดาขนาดนั้น ไม่เคยปล่อยให้ไปพบปะใครเลย ยิ่งงานแบบนี้ยิ่งไม่ปล่อยเลย” ศศินเริ่มพูดคุยเล่นกับดาริกาทันทีเมื่อได้โอกาสอยู่กับเธอเพียงสองต่อสอง ทั้งยังไม่มีใครกล้าเข้ามาแม้แต่เตชินก็ยังไม่เห็นตามออกมา“ศินเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเราจริงๆ เลย ขอบคุณนะ” ดาริกาส่งสายตาอ้อนอย่างมีค

บทที่ 8ผู้ช่วยตัวน้อยเตชินใช้เสื้อสูทของเคนที่ถอดแล้วยื่นมาให้คลุมลงบนตัวดาริกาที่เอาแต่นั่งพิงกอดเขาไม่ยอมปล่อยหลับปุ๋ยจนน่ามันเขี้ยว แต่แล้วก็ต้องทำได้แค่นั่งเฉยๆ ให้เธอยืมอกพิงหลับไปตลอดทางไม่วายต้องวาดแขนกอดตอบคนตัวเล็กที่บ่นอุบอิบว่าหนาวและซุกตัวเข้ามาจนเขารู้สึกร้อนวูบวาบ ยิ่งกลิ่นหอมจากเส้นผมของสาวเจ้าที่ลอยคลุ้งเข้ามาแตะจมูกทำให้เตชินถึงกลับลมหายใจสะดุ้งไปชั่วครู่ เพื่อเลี่ยงอาการที่น่าหงุดหงิดใจจึงหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างแทนแม้ว่าแขนแกร่งจะยังโอบกอดเธอ แต่แล้วก็ต้องหันกลับไปมองเคนที่เอ่ยขึ้น“เดี๋ยวผมไปส่งคุณเตที่บ้านก่อนนะครับ แล้วตะเลยไปส่งคุณหนู” เคนเอียงศีรษะไปด้านหลังเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น“ไปที่คอนโดเลยครับ…คืนนี้ผมจะนอนที่คอนโด แค่ส่งผมกับเธอก็พอ” เตชินพูดแล้วเงียบอย่างลังเลแต่แล้วก็พูดออกไปในที่สุดพลางมองใบหน้าครึ่งเสี้ยวของเคน“…ครับคุณเต” เคนไม่ได้ตอบรับออกไปทันทีก่อนจะหันกลับไปมองท้องถนนยามค่ำคืนที่ถูกแสงไฟจากเสาไฟข้างทางสาดส่องให้ความสว่าง“พี่เคนมาที่งานได้ยังไงครับ” เตชินตัดสินใจถามออกไปเพื่อให้คลายความสงสัยในตัวเคนที่มีต่อดาริกา“ผมได้ข่าวว่าคุณหนูจะต้องมาที่ง

เพราะก็เป็นพราวมุกเองเช่นกันที่อยากดูแลดาริกาแทนผู้ชายอกสามศอกทั้งสองคนที่จะเริ่มมีปากเสียงกันตั้งแต่หน้าคอนโดมิเนียมแล้ว ที่เธออยากเข้ามาช่วยก็แค่รู้สึกสงสารดาริกาที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรเลยต่างหากถึงอยากเป็นพี่สาวคนหนึ่งให้เธอสาวเจ้า แม้เธอกับดาริกาจะไม่ได้รู้จักจนสนิทสนมกันแต่พราวมุกก็รู้เรื่องของดาริกาทุกเรื่องในแบบที่เจ้าตัวยังตกใจที่อยู่ๆ คนที่ไม่สนิทสนมมารู้ทุกเรื่องและไม่ใช่ใครที่ชอบมาบ่นให้ฟังก็หนีไม่พ้นเตชินอีกนั่นแหละ“เกลียดเธอแน่หรือไง สายตามันชัดเจนไปหรือเปล่า” พราวมุกหันกลับมากอดอกมองเตชินพลางพูดออกไปเสียงเรียบ“ก็เกลียด...แต่ไม่ชอบที่ต้องมาเห็นใครเอาใจใส่คนมารยาเยอะ สงสารกับรำคาญลูกตา” เตชินให้คำตอบปัดๆ อย่างไม่ใส่ใจกับคำพูดของพราวมุกก่อนจะหยิบคีย์การ์ดห้องของดาริกาขึ้นมาเปิดเข้าห้องทันทีซึ่งการกระทำของเตชินทำให้พราวมุกถึงกับยืนนิ่งทิ้งแขนลงมองเตชินด้วยความอึ้งกับความหน้าตายอย่างเฉยชาของชายหนุ่มแล้วรีบก้าวเดินตามเข้าไปในห้องทันที“ไม่ชอบแต่มีคีย์การ์ดห้องของเธอเนี่ยนะเต ถามจริง หรืออยากโดนมารยาเสียเอง” พราวมุกถามพลางเดินตามเตชินที่อุ้มดาริกาเดินไปที่ห้องนอนส่วนตัว“ฉันท

บทที่ 9คนปากไม่ตรงกับใจ เตชินนั่งอยู่บนขอบเตียงมองดาริกาที่ยังคงหลับไม่ยอมตื่นจนเวลาล่วงเลยเข้าตีสอง ชายหนุ่มก็ไม่คิดแม้แต่จะลุกขึ้นไปไหนหรือกลับห้องของตัวเองเอาแต่นั่งมองหญิงสาวพลางครุ่นคิดกับคำพูดของพราวมุกสลับมองย้อนกลับไปในอดีตที่เกิดขึ้นจนเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เตโซเป็นผู้ปกครองของดาริกาเมื่อหกปีก่อนหกปีก่อนที่ทำให้เขากลายเป็นคนใจร้ายเกลียดเธอชายหนุ่มนั่งมองหญิงสาวอย่างไม่คิดลุกขึ้นไปไหนจริงๆ แม้จะรู้สึกหงุดหงิดเมื่อย้อนกลับไปในอดีตยามที่เห็นหน้าของดาริกา หากทว่าเขาก็ไม่วางใจที่จะปล่อยให้เธอนอนอยู่คนเดียวทั้งที่ยังไม่สร่างเมาแบบนี้ ยิ่งเข้าใจความรู้สึกของตัวเองก็ยิ่งโมโหตัวเองมากขึ้นกับความรู้สึกและการกระทำมันสวนทางกันอยู่แบบนี้ แต่แล้วก็ต้องขยับตัวเล็กน้อยเมื่อสมาร์ทโฟนที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกแรงสั่นให้เจ้าของได้รู้ว่าสายที่โทร. เข้ามาเป็นใครและสำคัญแค่ไหน มือหนาจึงล้วงหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมากดรับสายทันทีพลางลุกขึ้นยืนเดินออกจากห้องนอนของดาริกาเพื่อไปคุยกับคนปลายสายด้านนอก“ว่าไง” เตชินเดินมาหยุดยืนอยู่ที่กระจกบานใหญ่ของห้อง สายตามองทิวทัศน์เมืองนามราตรีเพื่อรอฟังข่าวจากคนปลายส