บทที่ 1 วิวาห์

บทที่1

วิวาห์

เขาว่ากันว่า...อยู่กันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง

แต่สำหรับดาริกาหญิงสาวในวัยยี่สิบสองปีนักศึกษาชั้นปีที่สี่ที่มีสถานะแต่งงานแล้วตั้งแต่อยู่ปีสองจำต้องทำหน้าที่ภรรยาให้กับท่านรองประธานบริษัทไดมอนด์ วรากุลพาณิช จำกัดตามพินัยกรรมจากผู้เป็นบิดาที่ได้ทำไว้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่มีใครรู้ กระทั่งวันที่ท่านเสียชีวิตจากการทำหน้าที่เข้าจับกุมแก๊งพ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่

พินัยกรรมฉบับนั้นก็ถูกเปิดออกให้เธอแต่งงานกับเขา

เตชิน วรากุลพาณิช...

ผู้ชายวัยสามสิบปีที่โตกว่าและแสนจะเย็นชากับทุกคนไม่ว่ากับคนใกล้ชิดหรือไม่ก็เย็นชาอย่างเสมอต้นเสมอปลายไม่เว้นแม้แต่น้องน้อยอย่างดาริกาที่เคยสนิทและคอยดูแลเธอเป็นอย่างดี ทั้งตอนนี้เธอก็กำลังจะกลายเป็นภรรยาของชายหนุ่มอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

เขาเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไรเธอไม่รู้เลยแต่พี่ชายที่แสนอ่อนโยนอบอุ่นยังคงตรึงอยู่ในใจของเธอในวัยเด็ก เพียงแค่ไม่ใช่ตอนนี้ปัจจุบันนี้เลยแม้แต่นิดและอดคิดไปถึงวันแต่งงานที่แสนขมขื่นของตัวเองไม่ได้

เขาแสนจะเย็นชา

“น้องดา”

“พี่โซ”

ดาริกากะพริบตาถี่ดึงสติกลับมาหลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดระหว่างรอเข้าพิธีวิวาห์ที่ถูกจัดขึ้นอย่างใหญ่โตหรูหรา แขกเหรื่อมากมายที่ถูกเชิญมาต่างก็มีชื่อเสียงไม่เว้นแม้แต่นักข่าวจากสำนักข่าวชื่อดังก็ถูกเชิญมาทำข่าวงานวิวาห์ของเธอและน้องชายของเตโซ

หญิงสาวยิ้มรับพี่ชายของว่าที่สามีที่เดินเข้ามาทักทายด้วยท่าทางสมาร์ตและภูมิฐานจนเธออดคิดถึงผู้เป็นบิดาของตัวเองไม่ได้ จึงทำให้เธอสนิทและไว้วางใจนับถือเตโซราวกับพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองทั้งที่เมื่อสมัยเด็กระหว่างเธอกับเขาแทบไม่สนิทกันเลย หากให้นับว่าสนิทกันตอนไหนก็คงจะเป็นตั้งแต่หลังพินัยกรรมถูกเปิดออกและเขาก็กลายมาเป็นทั้งผู้ปกครองและพี่ชาย คงจะเป็นตั้งแต่ตอนนั้นกระมังที่เธอกับเตโซสนิทกันมากกว่าว่าที่เจ้าบ่าวทั้งที่คนที่เธอสนิทด้วยมากที่สุดคือเตชิน

“น้องดา...เตยังไม่กลับมาเลยตั้งแต่เมื่อวาน” เตโซอึกอักด้วยความลำบากใจที่จะพูดความจริงออกไปว่าน้องชายตัวดีของเขาตั้งแต่ออกจากบ้านไปเมื่อวานจนตอนนี้ก็ยังไม่กลับบ้าน

“...พี่โซคะ ถ้าพี่เตไม่อยากแต่งงานกับดา เรายกเลิกงานแต่งได้นะคะ ดาไม่แคร์ว่าคนอื่นจะมองดายังไงหรอกค่ะแต่ดารู้สึกผิดที่ทำให้พี่เตต้องเสียอิสระในชีวิตไป เราไม่ต้องทำตามพินัยกรรมของพ่อดาก็ได้นะคะ แค่พี่โซดูแลดาไปจนกว่าจะมีงานมั่นคงก็พอค่ะ” ดาริกานิ่งไปครู่ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อยแล้วพูดออกไปในที่สุดหลังจากเก็บกดมาตั้งนาน

“ไม่ได้ พี่ไม่ยอม พี่ตั้งใจไว้แล้วว่าจะให้ดาแต่งงานกับเจ้าเต ส่วนเรื่องงานไม่ต้องห่วง พี่จะให้เราเป็นหนึ่งในคณะกรรมการบอร์ดบริหารของบริษัทพี่ พี่สัญญากับดาแล้วไงว่าพี่จะดูแลเราเป็นอย่างดี คุณอาช่วยพี่มามากดาก็รู้ กับแค่น้องสาวคนนี้ทำไมพี่จะดูแลไม่ได้” เตโซขึ้นเสียงอย่างไม่ชอบใจกับความคิดของดาริกา

ไม่ใช่ว่าเตโซกลายเป็นคนดูแลดาริกาจึงคิดหุบทรัพย์สมบัติของหญิงสาวหากแต่เป็นเพราะบิดาของเธอที่ช่วยเหลือเขากับน้องชายตั้งแต่บิดามารดาเสียกะทันหันจนบ้านล้มละลายจนเขาได้สร้างบริษัทใหม่ขึ้นมาอย่างมั่นคง บิดาของเธอก็สูญเงินเลี้ยงดูส่งเรียนจนจบไปมากตั้งเท่าไร แต่เธอในตอนนี้อีกไม่นานก้จะเรียนจบแล้วส่วนค่าเล่าเรียนค่าใช้ในชีวิตประจำวันก็เป็นเงินของเธอไม่ได้ใช้ของเขาแม้แต่นิด

แม้แต่ของขวัญที่เขาอยากซื้อให้เจ้าตัวก็ไม่อยากได้นอกจากยอมให้เลี้ยงข้าวเท่านั้น ไม่ว่าจะวันสำคัญของเทศกาลหรือวันเกิดหญิงสาวก็ได้แต่เลี้ยงข้าวจนเขาต้องตัดสินใจซื้อให้โดยไม่บอกเธอ เจ้าตัวถึงยอมรับของขวัญจากเขาแต่โดยดี

ดาริกาเป็นผู้หญิงเช่นนี้มาเสมอตั้งแต่เด็ก

เพราะเธอเป็นคนที่ขี้เกรงใจและไม่ใช้เงินฟุ่มเฟือยจึงทำให้เขาเป็นห่วงกลัวจะไม่ทันคน ส่วนเรื่องการใช้จ่ายเธอเป็นคนรู้จักใช้จึงไม่คิดห่วงเลยแม้แต่นิด เขาจึงไว้ใจที่จะให้เธอดำรงตำแหน่งเป็นหนึ่งในคณะกรรมการบอร์ดบริหาร

“พี่โซคะ ดาคิดว่าจะเปิดร้านกาแฟเล็กๆ แถวมหา’ลัยก็พอแล้วค่ะ ดารู้ว่าพี่โซอยากตอบแทนพ่อที่ช่วยพี่โซกับพี่เตตั้งแต่คุณลุงคุณป้าเสีย แต่ดาอยากยืนด้วยตัวเองและดาก็ไม่อยาก...” ดาริกาเข้าใจในความตั้งใจของเตโซหากแต่เธอก็เกรงใจเกินกว่าจะยอมเขาไปเสียทั้งหมด

และที่สำคัญเธอไม่อยากอยู่ให้เตชินลำบากใจจนไม่อยากกลับบ้านแบบนี้ เพราะตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านของชายหนุ่ม เขาก็ไม่ค่อยกลับมานอนบ้านเหมือนแต่ก่อน ครั้นจะให้เธอไปตามเขาที่คอนโดก็คงจะเป็นผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวเกินไป แค่หลังพินัยกรรมเปิดเขาก็ไม่คิดแม้แต่จะมองหน้าเธอตรงๆ เลยเสียด้วยซ้ำ เธอจะกล้าหน้าด้านไปตามเขาได้อย่างไรกัน

ถึงเธอจะรู้สึกผิดต่อเขาแต่เธอก็ไม่อยากให้เขามาเกลียดจนมองหน้าไม่ได้มากไปกว่านี้

“ไม่ได้ พี่ไม่อนุญาต งานแต่งในวันนี้จะต้องเกิดขึ้นเพราะไม่ว่ายังไงคนที่พี่ส่งไปจะต้องพาเตกลับมาแต่งงานกับน้องดา ส่วนเรื่องร้านกาแฟพี่จะอนุญาตแต่ยังไงเราก็ต้องเข้าไปทำงานที่บริษัทพี่ และพี่ขอโทษที่เสียมารยาทเข้าไปพบอาจารย์ที่ปรึกษาของน้องดาเพื่อเปลี่ยนสถานที่ฝึกงานมาเป็นบริษัทพี่” เตโซยังคงเป็นผู้ปกครองที่ดีของเธอ

“พี่โซ...” ดาริกาช้อนสายตาขึ้นไปมองชายหนุ่มที่มีสายตาแข็งกร้าวแกมเป็นห่วงเธอออกมา

“ตอนนี้ดาเป็นน้องสาวพี่แล้ว ยังไงพี่จะไม่ปล่อยให้ดาออกไปใช้ชีวิตข้างนอก ร้านกาแฟจะทำแก้เบื่อก็ได้แต่พี่ไม่อนุญาตให้ดาออกไปอยู่ข้างนอกแน่” เตโซยังคงยืนยันคำเดิมแม้ว่าดาริกาพยายามหาเหตุผลมาให้เขาได้เข้าใจและยอมให้เธอได้ออกไปใช้ชีวิตก็ตาม

“ดารู้ว่าพี่โซเป็นห่วงดา แต่ดาไม่อยากให้พี่เตลำบากใจไปมากกว่านี้” ครานี้ดาริกาตัดสินใจพูดถึงเตชินซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆ ของเขาเพื่อเตือนเตโซให้รู้ว่าคนที่ควรจะเอาใส่ใจคือเตชิน

“มันอายุสามสิบแล้วนะดา มันเป็นถึงรองประธานบริษัท ถ้าเรื่องแค่นี้มันคิดไม่ได้มันก็ไม่เหมาะที่จะเป็นรองประธานบริษัทแล้วนะดา และพี่รู้ว่าดารักมันไม่ใช่แบบพี่ชายแต่พี่อยากจะบอกให้ดาได้คิด ถ้าดารักมันก็อย่าไปเกรงใจมันมาก ถ้ารักมันก็พยายามรั้งมันอยู่กับดา” เตโซเริ่มไม่สบอารมณ์มากขึ้นจึงหลุดพูดในสิ่งที่ตนรู้เรื่องแต่ไม่คิดพูดออกไปเพราะเข้าใจดาริกาดีว่าการแอบชอบเตชินแล้วไม่ยอมบอกใครเพราะเห็นแก่ความรู้สึกของน้องชายเขา

หากไม่ใช่เพราะเขาบังเอิญไปเห็นดาริกาแอบเอาน้ำไปให้และถอดรองเท้าให้เตชินหลังกลับมาจากทำงานเหนื่อยๆ จนเผลอหลับที่โซฟาห้องนั่งเล่นอยู่บ่อยครั้ง เขาก็คงไม่รู้ถึงความรู้สึกที่แสนบริสุทธิ์ของดาริกาที่มีต่อเตชินเป็นแน่

ช่างแตกต่างจากอีกคนโดยสิ้นเชิง

ผู้หญิงอย่างดาริกาที่แม้จะไม่ได้สนิทตั้งแต่แรกหากแต่พักหลังมานี้ก็ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงจิตใจที่บริสุทธิ์ของหญิงสาว ความจริงใจและนึกถึงคนอื่นมาก่อนเสมออย่างสาวเจ้านะหรือจะไม่หวังดีกับน้องชายของเขา อย่างเช่นตอนนี้ที่คิดจะล่มงานแต่งงานของตัวเองเพราะแคร์ความรู้สึกของเตชิน หากเป็นอีกคนนะหรือให้เขาเดาได้เลยก็คงทำทุกวิถีทางให้ได้แต่งงานกับน้องชายของเขาจนได้นั่นแหละ

“พี่โซ รู้ด้วยเหรอคะ” ดาริกาอ้อมแอ้มถามกลับไปอย่างรู้สึกเขินอายแก้มรู้สึกผิดต่อเตโซเช่นกันที่เผลอไปแอบรักน้องชายของเขา

“รู้สิ พี่เข้าใจน้องดาว่าแคร์ความรู้สึกมันแค่ไหน แต่มันโตแล้วนะดา มันควรคิดได้ให้สมกับที่มันเป็นรองประธานบริษัทสิ ถ้าวันนี้มันไม่โผล่หน้ามาเป็นเจ้าบ่าวทำตัวเป็นเด็กไม่มีความคิดก็คงต้องลงจากตำแหน่งแล้ว” เตโซพูดจบก็ต้องหันไปมองประตูห้องรับรองเมื่อเสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับน้องชายที่อยู่ในชุดไปรเวทเดินเข้ามาด้วยคำพูดไม่สบอารมณ์ใส่พี่ชาย

“ผมแย่ขนาดนั้นเลยเหรอครับท่านประธาน”

เตชินพูดจบก็ยืนพิงประตูหลังปิดลงไม่ให้คนข้างนอกได้เห็นเหตุการณ์ด้านในจนเอาไปนินทากันได้ ล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกงมองไปที่พี่ชายตัวเองซึ่งยืนพิงขอบบาร์หน้ากระจกอยู่ข้างๆ ดาริกาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หันหน้าเข้าหากระจก แม้สายตาจะจับจ้องไปที่พี่ชายหากแต่แท้จริงแล้วสายตาของเขากำลังพิศใบหน้าที่แต่งแต้มให้สวยหวานตามฉบับเจ้าสาวของดาริกาไม่วางตา ส่วนสาวเจ้านั้นเอาแต่ก้มหน้าหลุบสายตาทันทีที่เห็นว่าเป็นเขาที่เดินเข้ามา

หลบหน้าเก่งเสียจริง