บทที่ 2 เมื่อจุดสิ้นสุดคือจุดเริ่มต้น (1)

บทที่ 2

เมื่อจุดสิ้นสุดคือจุดเริ่มต้น

เสียงอาจารย์บรรยายเพื่ออบรมนักศึกษาก่อนถึงภาคฝึกงานในช่วงสองสัปดาห์ก่อนวันสอบจบเทอมแรกของชั้นปีจบลงในเวลาสี่โมงเย็นตรงเวลาของวันสุดสัปดาห์พอดี บรรดานักศึกษาจึงรีบเก็บข้าวของบนโต๊ะเพื่อกลับหอพักไปเปลี่ยนชุดก่อนพากันออกไปพักผ่อนท่องราตรีก่อนจะเก็บตัวอ่านหนังสือสอบกันอย่างจริงจังและต้องเตรียมตัวสำหรับการออกไปฝึกงานตามสถานที่ต่างๆ ที่ได้เลือกไว้

ยกเว้นก็แต่ดาริกาที่ไม่ได้ออกไปเที่ยวกับเพื่อด้วยเพราะอยากไปลองฝึกฝนการชงกาแฟกับรุ่นพี่ที่รู้จักจึงถูกเพื่อพยายามคะยั้นคะยอให้ออกไปผ่อนคลายบ้าง เพราะหญิงสาวเอาแต่เรียนเสร็จก็ไปร้านกาแฟโดยที่โกหกที่บ้านว่าไปนั่งร้านกาแฟกับเพื่อนแต่แท้จริงแล้วเพื่อแอบที่บ้านไปเรียนการชงกาแฟ

แต่วันนี้เพื่อนๆ ของเธอจะไม่ยอมให้เธอได้แอบอ้างเช่นนั้นเพียงอย่างเดียวแต่อยากชวนออกไปเที่ยวด้วยกันเสียทีก่อนจะแยกย้ายกันไปฝึกงาน เพราะจากที่ได้ยินคนอื่นๆ มาว่าผู้ปกครองของสาวเจ้าเข้ามาคุยกับคณบดีมหาวิทยาลัยให้เปลี่ยนสถานที่ฝึกงานให้ไปฝึกที่บริษัทของที่บ้านแทน ในวงเพื่อนสนิทในตอนแรกที่จะไปด้วยกันจึงอยากสังสรรค์กันก่อนเพราะรู้ว่าหลังจากเรียนจบต่างคนก็แยกย้ายกันไปเติบโต

“ดา หยุดสักวันแล้วไปเที่ยวกันเถอะ ตั้งแต่ปีหนึ่งจนจะเรียนจบอยู่แล้ว แกยังไม่เคยออกไปเที่ยวกับพวกเราเลยนะ ไปเถอะนะ แค่วันนี้เอง” น้ำหวานเพื่อนสนิทที่สุดตัดสินใจเป็นคนคะยั้นคะยอดาริกาแทนคนอื่นๆ เพราะรู้จักหญิงสาวมากกว่าคนอื่นๆ ในกลุ่ม

“แต่ฉันใกล้จะเรียนชงจบคอร์สแล้วนะ ถ้าสอบเสร็จฉันก็ไม่มีโอกาสแล้ว” ดาริกาลังเลเพราะแม้จะบอกเตโซแล้วว่าอยากเปิดร้านกาแฟแต่การที่เธอแอบไปเรียนโดยที่ไม่ได้บอกตั้งปีหนึ่งเทอมสองลากยาวจนมาถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยปริปากพูดออกไปเสียทีเพราะกลัวเตโซจะผิดหวังที่เธอทำอะไรไม่คิดไม่ปรึกษาเขาทั้งที่เขาพยายามดูแลเธอมาเป็นอย่างดี

“เอาน่า ไปเถอะ อาทิตย์กว่าๆ แกก็เรียนจบคอร์สแล้ว แล้วไม่ต้องเอาพี่เตโซมาอ้างนะ เชื่อเถอะว่าพี่เตโซเขาแทบจะเป้นคนจ่ายค่าเที่ยวในวันนี้ให้พวกเราเลยที่ชวนแกไปเที่ยว” น้ำหวานพูดเมื่อเห็นท่าทีของดาริกาที่จะใช้เตโซมาอ้าง

“แค่ไปร้านกาแฟพี่โซไม่ว่าหรอก แต่ครั้งนี้ไปเที่ยวแถวทองหล่อนิ พี่โซ...” ดาริกายังคงหาข้ออ้างแต่แล้วก็ต้องถูกขัดจังหวะจากน้ำหวานอย่างรำคาญที่เธอไม่ยอมไปง่ายๆ ด้วยคำพูดที่เป็นความลับออกมา

“หยุด! แกไม่รู้อะไรแล้ว พี่โซจะไม่อนุญาตได้ยังไง ก็พี่เขาเป็นคนออกเงินค่าเที่ยวในวันนี้ให้ฉันพาแกไปเที่ยว พี่เขาน่ะรู้แล้วว่าแกแอบเรียนชงกาแฟ ทีนี่จะไปเที่ยวกับพวกเราได้หรือยัง” น้ำหวานชะงักไปทันทีที่พูดจบราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอหลุดพูดในสิ่งที่เตโซห้ามอย่างเด็ดขาด

“พูดออกมาเลยนะน้ำหวาน” ดาริกานั่งจ้องเพื่อนทันทีอย่างกดดัน

“ก็ได้ๆ ไม่ต้องมองแบบนั้น เมื่อสองเดือนก่อนที่ฉันไม่ได้ไปร้านกาแฟเป็นเพื่อนแก ดันบังเอิญไปเจอพี่โซ ก็เลยถูกพี่เขาบังคับให้พูดความจริงออกไปน่ะ ฉันก็เลยบอกหมดเลย” น้ำหวานตัดสินใจสารภาพออกไปทั้งหมดอย่างไม่ปิดบัง

“ทุกอย่าง?” ดาริกาเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง

“ใช่ ทุกอย่างที่แกทำทุกคนที่สนับสนุนแก รวมไปถึงเรื่องของศินด้วย” น้ำหวานเมื่อถูกจับได้แล้วก็ยอมบอกออกไปแต่โดยดีว่าตัวเองได้บอกอะไรเตโซออกไปบ้าง

“ฉันขอกลับไปคุยกับพี่โซก่อน...แล้วจะไปเจอพวกแกที่ทองหล่อก็แล้วกัน ตกลงไหมน้ำหวาน” ดาริกานิ่งไปครู่ก่อนจะยอมพูดออกไปให้เพื่อนได้รู้ว่าเธอจะยอมไปเที่ยวด้วยหลังจากได้กลับไปคุยกับเตโซแล้ว

“โอเค ตกลงเลย ไม่ติดขัด” น้ำหวานรีบตกลงก่อนจะหันไปยักคิ้วหลิ่วตากับเพื่อนในกลุ่มให้รู้ว่าดาริกายอมตกลงแล้ว

“ทำกันเป็นขบวนการเชียวนะ” ดาริกาแหวใส่เพื่อนที่สนิทที่สุดอย่างไม่จริงจังก่อนจะลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้เมื่อเก็บของทุกอย่างลงในกระเป๋าผ้าเป็นที่เรียบร้อย

“ไม่เปลี่ยนใจนะ” น้ำหวานเมื่อโดนเพื่อนแหวใส่จึงรีบถามย้ำออกไปเพื่อให้แน่ใจว่าดาริกาจะไม่เปลี่ยนใจ

“ไม่เปลี่ยนใจหรอกน่า” ดาริกายิ้มขันแซวเพื่อนก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องเรียนเพื่อกลับบ้านไปก่อนตามที่รับปากเพื่อนเอาไว้

ทว่า ระหว่างที่หญิงสาวกำลังเดินตรงไปยังลิฟต์เพื่อลงจากอาคารเรียนก็ต้องชะงักเท่าเมื่อเสียงที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีร้องเรียกรั้งเอาไว้จากอีกฝั่งของอาคารเรียน เธอจึงคลี่ยิ้มทักทายกลับไปพลางรอศศินที่ก้าวเดินตรงมาหาเธอที่ยืนรออยู่

“ดา” ศศินยิ้มรับหญิงสาวที่เขาสนิทกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้นด้วยเพราะครอบครัวรู้จักกันเป็นอย่างดี

“ศิน ไม่มีเรียนแล้วเหรอ” ดาริกาทักทายกลับพลางเอ่ยถาม ด้วยเพราะพักหลังมานี้ต่างคนต่างสนใจเรียนเมื่อใกล้ถึงสัปดาห์สอบ ทั้งยังที่บ้านต่างก็เข้มงวดเรื่องเรียนไม่ต่างกันโดยเฉพาะคนเป็นบิดาของศศิน

“ไม่มีแล้ว วันนี้เราไปร้านกาแฟเป็นเพื่อนนะ แล้วเดี๋ยวไปส่ง” ศศินตอบพลางเดินเข้าลิฟต์เมื่อประตูลิฟต์เปิดพร้อมกับดาริกา

“วันนี้เรากลับบ้านน่ะ” หญิงสาวตอบกลับด้วยรอยยิ้มตามปกติ

“กลับบ้าน? ดาเรียนชงกาแฟจบแล้วเหรอ” ชายหนุ่มหันไปขมวดคิ้วถามด้วยความฉงน

“ยังหรอก แต่กลับไปหาพี่โซน่ะ พอดีน้ำหวานบอกว่าพี่โซออกค่าเที่ยวคืนนี้ให้” เธอตอบออกไปตามตรง

“เที่ยวที่ทองหล่อเหรอ” ถามกลับแม้จะพอรู้มาบ้างว่าวันนี้สาวๆ จะพาไปเที่ยวกัน แต่ไม่คิดว่าดาริกาจะไปกับคนอื่นๆ ด้วย

“อืม ตอนแรกก็ไม่คิดจะไปหรอกแต่เป็นพี่โซที่ให้น้ำหวานมาพูดน่ะ ก็เลยว่าจะไปถามให้หาเหตุผลที่ยอมให้เราออกไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อน แปลกๆ แบบนี้ไม่น่าไว้ใจ” เธอพูดเสียงกลั้วหัวเราะในท้ายประโยคเมื่อเอ่ยแซวเตโซที่เป็นทั้งพี่ชายและผู้ปกครองของเธอ

“แปลกจริงด้วย ปกติหวงดายิ่งกว่าไข่ในหินเสียอีก งั้นเราไปส่งนะ” ศศินพูดขึ้นพอดีกับที่ประตูลิฟต์เปิดออกทำให้บุคคลที่ยืนรออยู่หน้าลิฟต์ได้ยินเข้าพอดีจึงเอ่ยปฏิเสธแทนดาริกาออกไปเสียงเรียบ

“ไม่จำเป็น” เตชินยืนพลางล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกง สายตาจ้องมองศศินอย่างไร้ความรู้สึกไม่มีแววทักทายอย่างเป็นมิตรหรือยินดีกับการได้เจออีกฝ่าย วงหน้าเรียบตึงหากแต่เป็นดาริกาที่มองออกว่าสีหน้าของเตชินกำลังแสดงออกถึงความไม่พอใจ

“ขอบคุณนะศิน เรากลับก่อน เอาไว้คราวหน้านะ” หญิงสาวจึงตัดสินใจแก้ไขสถานการณ์ด้วยการคิดจะรีบดึงเตชินให้ออกห่างจากศศิน

เธอไม่รู้ว่าชายหนุ่มไม่พอใจอะไรในตัวเพื่อนของเธอคนนี้ถึงได้มึนตึงใส่เป็นทุกครั้งที่ได้เจอกัน ยังจำได้ดีว่างานเลี้ยงบริษัทครั้งก่อนทั้งสองคนเกือบได้ลงไม้ลงมือกันเพียงเพราะไม่ชอบใจที่ศศินช่วยพยุงเธอที่ข้อเท้าพลิกจากการไม่คุ้นชินในการสวมส้นสูง เธอจึงไม่อยากให้เหตุการณ์เช่นนั้นเกิดขึ้นอีกจึงก้าวเดินไปยืนข้างเตชินหากแต่คำพูดที่บ่งบอกชัดเจนว่าหากมีคราวหน้าคงไม่จบด้วยการยอมเดินจากไปง่ายๆ เหมือนวันนี้

“ไม่มีคราวหน้า กลับได้แล้ว” เตชินพูดทั้งที่สายตามองไปที่ศศินก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปทางเข้าอาคารเรียน

“ไว้เจอกันนะ” ดาริกาส่งยิ้มบางไปให้กับศศินก่อนจะรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเตชินออกไป

“ยังจะเจอกันอีกหรือไง”

“พี่เต”

ดาริกาหยุดเท้าที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งทันทีเมื่อเดินตามเตชินจนทันอย่างเจียมตัวแต่ก็ไม่วายถูกชายหนุ่มพูดเหน็บแนมใส่ด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเพียงเพราะเรื่องของศศิน เพื่อนของเธอที่เขาไม่ได้รู้สึกชอบหน้ามาตั้งแต่ไหนแต่ไร หญิงสาวจึงได้แต่เรียกเขาเสียงอ่อนตาละห้อยตามหลังก่อนจะรีบก้าวเท้าออกแรงวิ่งเมื่อเขาเดินไปถึงรถแล้ว