บทที่ 2 เมื่อจุดสิ้นสุดคือจุดเริ่มต้น (2)

“น้องดา”

“พี่โซ”

ทันทีที่เห็นวงหน้าของเตโซเมื่อเดินเข้ามาถึงบริเวณห้องโถงนั่งเล่นดาริกาเรียกด้วยความดีใจพลางรีบจ้ำอ้าวไปหาพี่ชายคนโตของบ้านทันทีที่กำลังนั่งดูข่าวยามเย็นอยู่ในห้องนั่งเล่น ซึ่งทำให้คนที่เดินนำหน้าอย่างเตชินถึงกับเหลียวสายตามองก่อนจะตัดสินใจก้าวเดินตรงไปยังบันไดขึ้นห้องตัวเองแทน ทิ้งให้ ‘น้องดา’ ของพี่ชายตัวเองวิ่งเข้าไปในห้องนั่งเล่น

“กลับเร็วนะวันนี้” เตโซแกล้งแซวทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าที่น้องสาวคนนี้กลับบ้านเป็นเพราะเรื่องอะไร

“ยังมาแกล้งแซวกันอีกนะคะ พูดถึงเรื่องนี้ ทำไมพี่โซยอมให้ดาออกไปเที่ยวกลางคืนแบบนี้คะ แล้วพี่เตรู้เรื่องนี้หรือเปล่า ดาไม่อยากทะเลาะกับพี่เตนะคะ พี่เขาน่ากลัวเวลาทำหน้าแบบนี้...” ดาริกาหยุดพูดแล้วเหลียวหลังไปมองเมื่อไม่พบเตชินจึงหันกลับมามองเตโซอีกครั้งก่อนจะปรับสีหน้าให้นิ่งลงอย่างน่ารักแล้วจึงขมวดคิ้วที่พยายามให้เหมือนกับเตชินจนต้องยู่ปาก

“เรานี่นะ ก็ช่างเป็นคนขี้แซว” เตโซเห็นดังนั้นจึงระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมกับดาริกาที่เห็นเขาหัวเราะก่อนจะยิ่งมีเสียงหัวเราะดังมากขึ้นเมื่อเตโซพูดพลางยื่นมือไปยีศีรษะสาวเจ้า

“ก็มันจริงนิคะ” เธอเบาเสียงหัวเราะแล้วตอบกลับไป

“ไปเถอะ ถ้าพี่ออกปากว่าไปได้ก็คือไปได้ แต่พี่คงไปรับไม่ได้ เดี๋ยวพี่ให้เคนไปรับนะ” เตโซยิ้มพลางจับจ้องวงหน้าของหญิงสาวอย่างไม่วางตาก่อนจะยื่นมือไปลูบศีรษะเธออีกครั้งด้วยความรู้สึกอึดอัดอยู่ข้างในใจแกมเป็นห่วงเธอมากกว่าปกติอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ไม่ว่ากับใครก็ตามหรือแม้แต่กับน้องชายแท้ๆ เขาก็ไม่เคยรู้สึกเป็นห่วงจนเกิดความกลัวได้มากเท่านี้

“ขอบคุณนะคะพี่โซ แต่ดาก็ไม่ได้อยากไปเท่าไรหรอกค่ะ ดา เอ่อ...” ดาริกาอึกอักแม้จะรู้แล้วว่าเตโซทราบเรื่องที่เธอแอบเรียนชงกาแฟแล้วก็ตาม แต่ก็อดจะรู้สึกผิดต่ออีกฝ่ายไม่ได้ที่ไม่ได้เป็นคนบอกด้วยตัวเองและเลือกที่จะปิดบังเตโซมาตลอด

“พี่รู้ว่าดาอยากอยู่เรียนชงกาแฟ แต่วันนี้พี่ให้ไปแล้วก็ไปหน่อยนะคะ ให้พี่ได้สบายใจสักนิดว่าน้องสาวคนนี้ของพี่ได้ใช้ชีวิตมีความสุขจริงๆ ได้ไหมคะ” เตโซยกยิ้มอย่างอบอุ่นเมื่อได้เห็นสีหน้าสำนึกผิดตามฉบับดาริกาที่จะหลุบสายตาหนีก้มหน้ามองนิ้วมือตัวเอง ก็อดจะเอ็นดูไม่ได้จึงเลือกที่จะเป็นฝ่ายพูดเองให้เธอได้สบายใจ

“ก็ได้คะ ว่าแต่พี่โซไปไหนเหรอคะถึงไปรับดาไม่ได้ ถ้าพี่โซมารับก็คงดี ดาไม่อยากโดนยักษ์อย่างพี่เตกินหัวหรอกนะคะ” เธอยังคงอดไม่ได้ที่จะนึกไปถึงคนที่ห่วงหน้าตาตระกูลมากกว่าเธออย่างเตชิน

ไม่ว่าเธอจะทำก็ถูกเตชินคอยจับผิดเพราะกลัวจะทำให้เสียชื่อเสียงตระกูลของเขาทั้งที่เธอเป็นเพียงผู้อาศัยแล้วยังมาบีบบังคับให้พี่ชายแท้ๆ ของเขาให้ต้องหมั้นหมายกันหลังจากที่บิดาของเธอเสียชีวิตไปได้ไม่นาน แน่นอนว่าทำให้เตชินไม่พอใจเป็นอย่างมากและช่างแตกต่างจากเมื่อก่อนที่ช่างเป็นพี่ชายที่แสนดี

ในคราแรกที่เธอย้ายเข้ามาในบ้านหลังนี้ในฐานะน้องสาวของเตโซและเตชินทุกอย่างก็ปกติดีมาตลอดจนกระทั่งมีข่าวว่าเธอจะต้องหมั้นหมายกับเขา นั่นแหละนะ ที่เป็นจุดเริ่มต้นของความไปพอใจของเขาเพียงชั่วข้ามคืนจนถึงขั้นทะเลาะกับพี่ชายตัวเอง

“พี่มีธุระต้องไปทำน่ะ พี่บอกแล้วไงว่าอย่าไปใส่ใจมันเลย ปล่อยให้เป็นหมาบ้าไป เราแค่ใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พอ แต่พี่มีข้อแลกเปลี่ยนนะคะ” เตโซรับรู้ได้ว่าเพราะอะไรดาริกาถึงได้ใส่ใจความรู้สึกของเตชินได้ขนาดนี้จึงบอกปัดออกไปแล้วเปลี่ยนเรื่องทันที

“ข้อแลกเปลี่ยนอะไรเหรอคะ” หันกลับไปถามทันที

เพราะคำว่า ‘ข้อแลกเปลี่ยน’ ของเตโซมักจะมีบทสรุปที่เธอก็ไม่ค่อยชอบใจเสียเท่าไรแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ด้วยเพราะเขาคือคนที่อยู่เคียงข้างเธอในวันที่เลวร้ายที่สุด พี่ชายที่ไม่เคยสนิทกันมามากเท่าเตชินแต่กลับกลายเป็นผู้ชายที่ตามใจและใส่ใจเธอมากที่สุด หากแต่การมีข้อแลกเปลี่ยนก็ใช่ว่าจะดีเสมอไปสำหรับเธอ

และคงไม่พ้นเรื่องของบริษัทเป็นแน่

“ที่ดินตรงนี้พี่ให้ดาสำหรับทำร้านกาแฟอย่างที่อยากทำ ส่วนเรื่องฝึกงานยังไงเราก็ต้องเข้าไปฝึกที่บริษัทของพี่อยู่ดี เรื่องหลังเรียนจบยังไงดาก็ต้องเป็นหนึ่งในบอร์ดบริหาร พี่เสนอชื่อดาเข้าที่ประชุมและทุกคนก็เห็นด้วยเพียงแค่รอให้ดาเรียนจบ” เตโซพูดรวดเดียวจบให้เธอได้เข้าใจ

นั่นไง เธอเดาผิดเสียที่ไหน