All Chapters of รักร้าวภรรยา: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 4ฝันร้ายที่กระตุ้นความทรงจำ ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดเว้นก็แต่บ้านหลังหนึ่งที่ถูกแสงไฟสัญญาณจากรถตำรวจและรถกู้ภัยสาดส่องเข้ามาในคฤหาสน์พิทักษ์สกุล กระทบบนตัวหญิงสาวร่างเล็กที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวยาว เหม่อมองตรงไปยังรูปผู้เป็นบิดาและมารดาแขวนอยู่ด้านบนผนังบ้านหลังใหญ่ สองมือขยุ้มกระโปรงสีขาวจนยับยู่ยี่ มันไม่ใช่เรื่องน่าสนใจแต่อย่างใดหากว่าที่มือของหญิงสาวไม่ได้เปื้อนเลือดเตโซมองดาริกาด้วยสายตาสงสารและกังวลหลังให้ปากคำกับตำรวจเรียบร้อย ก่อนจะเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่นั่งเหม่อราวกับตนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปเสียแล้ว‘น้องดา’ เตโซค่อย ๆ นั่งลงข้างดาริกาพลางเอ่ยเรียกลูกสาวของเพื่อนบิดาที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าสภาพจิตใจข้างในบอบช้ำมากแค่ไหนแต่คงสูญสลายไม่ใช่น้อยกับการสูญเสียผู้เป็นบิดาไปอย่างกะทันหันเช่นนี้‘…’ เธอยังคงเอาแต่เหม่อมองไปที่รูปบิดาและมารดาไม่คิดเอื้อนเอ่ยตอบรับคนข้าง ๆ‘น้องดา หลังจากวันนี้ไปพี่จะเป็นผู้ปกครองของน้องดา พี่รู้ว่าน้องดาโตแล้ว แต่ตอนนี้คดีกลายเป็นคดีฆาตกรรม พี่เป็นห่วงน้องดา’ เตโซพูดขึ้นต่อทันทีก่อนจะมองตามสายตาของดาริกาจึงไปหยุดที่รูปของเพื่อนผู้เป็นบิดาและภ

“ตีสองห้านาที…ครึ่งชั่วโมง ไม่คิดเลยว่าจะเสร็จกันไวแบบนี้” เตชินยืดตัวตรงก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาคนทั้งสองมือล้วงกระเป๋ากางเกงพลางพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันแกมสมเพชด้วยสายตาที่มองไปยังดาริกา“คุณเต ไม่ใช่อย่างที่คุณเตคิดนะครับ ผมไม่มีทางหักหลังคุณเตด้วยการตีท้ายครัวคุณเตแน่ ผม เอ่อ ผมให้เกียรติคุณหนูไม่ต่างจากคุณเตกับคุณโซเลยนะครับ” เคนรีบอธิบายออกไปทันทีเมื่อเข้าใจในความหมายคำพูดของเคชินก่อนจะรีบผละออกจากดาริกาให้อยู่ในระยะที่เหมาะสม“งั้นเหรอ” เตชินพูดเสียงเรียบพลางมองสภาพทั้งสองคนที่อยู่ในชุดนอนตั้งแต่เท้าขึ้นมาก่อนจะดึงสายตากลับไปมองวงหน้าที่ซีดเผือดของดาริกา“คุณเตครับ คือว่า…” เคยพยายามอธิบายให้เข้าใจแต่ก็ยากที่จะพูดความจริงออกไปเพราะเตชินก็ไม่ทราบความจริงเรื่องบิดาของดาริกาปละรู้ไม่ต่างจากสาวเจ้าตามคำบอกเล่าของเตโซ“ดากับพี่เคนไม่ได้ทำอะไรเสียหายนะคะพี่เต ดาแค่ฝันร้ายเลยโทร. หาพี่เคน…หรือจะให้ดาโทร. หาพี่เตละคะ ปกติก็เป็นพี่โซที่ปลอบดา” เธอพูดแทรกออกไปเพื่อช่วยเคน เธอเข้าใจดีถึงความลำบากใจในแต่แล้วเพราะความเข้าใจจึงทำให้เธอใช้น้ำเสียงในท้ายประโยคด้วยเสียงแผ่วเมื่อสบสายตาดุของเต

นับได้ว่าเป็นออเดอร์ใหญ่และสำคัญมากต่อบริษัทในปีนี้ ฉะนั้นแล้วจึงทำให้เตชินทั้งกังวลและจะต้องทำงานให้รอบคอบกว่าทุกครั้งถึงสองเท่า“เธอมาหรือยัง”เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามทั้งที่สายตายังคงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์โดยไม่ต้องชำเลืองสายตาไปมองก็รู้ว่าเป็นรินนราที่เดินเข้ามาภายในห้อง เพราะเสียงส้นรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นไม่เหมือนกับคนอื่นที่ใส่ส้นตึกกันหมด“มาแล้วคะ คุณผู้หญิงอยู่ที่ฝ่ายเอชอาร์คะ ส่วนนี้เป็นเอกสารที่ท่านประธานควรเซ็นก่อนดำเนินการ ทางฝ่ายบัญชีและฝ่ายตลาดต้องการด่วนคะ” รินนราที่ทำงานกับเตชินมานานกว่าสิบปีตอบคำถามได้อย่างคล่องแคล้วโดยไม่ต้องให้เจ้านายยิงคำถามมากไปกว่านี้ ซ้ำยังรู้ตัวว่าอีกหนึ่งหน้าที่ที่เพิ่มมาคือการดูแลดาริกาภรรยาเจ้านายที่ถูกกำหนดให้มาเป็นผู้ช่วยทั้งที่มีมติแล้วว่าดาริกาจะต้องฝึกงานที่ประชาสัมพันธ์ก่อนจะย้ายไปฝึกที่ฝ่ายการตลาดของบริษัท“ได้บอกหรือเปล่าว่าให้เธอทำอะไร” เตชินละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปทางรินนราก่อนจะยื่นมือไปรับแฟ้มเอกสารเพื่อเซ็นอนุมัติแทนพี่ชายที่ตอนนี้เอกสารที่เคยมีชื่อเตโซถูกแก้ไขมาเป็นชื่อของเขาด้วยตำแหน่งรักษาการแทน จึงทำให้มีเอกสารเร่งด่วนมาบ่

ด้วยความโมโหกับท่าทีกวนโอยของเตชินที่ทำอะไรสวนทางกับคำพูดจนน่าหงุดหงิดก็เพราะการกระทำของเขายิ่งทำให้ดาริกาหวั่นไหวทุกครั้งที่ได้ใกล้ชิด หญิงสาวเพียงแค่อยากตัดใจจากชายหนุ่มเพราะถึงวันที่จะเซ็นใบหย่าคงช่วยเธอให้ง่ายขึ้นที่จะตัดใจจากเขาหากว่าระยะห่างระหว่างกันมันมากขึ้นแต่ไหงเลยถึงได้จัดที่จัดทางให้เธออยู่ในสายตาตลอดแบบนี้เพราะความโมโหของเธอจึงทำให้ต้องลุกขึ้นทุบโต๊ะมองไปที่เขาจนลืมไปว่าภายในห้องไม่ได้มีเพียงแค่เตชินกับดาริกา กว่าจะรู้ตัวก็เห็นรอยยิ้มขบขันของเขาที่มองมาโดยเฉพาะสายตาที่กำลังตลกขบขันเธออยู่ สาวเจ้าจึงเลิกขมวดคิ้วนิ้วหน้าแล้วค่อยๆ หันไปมองด้านหลังของตัวเองจึงพบกับรินนราและพนักงานชายที่กำลังจัดวางโต๊ะทำงานให้ตรงตำแหน่งที่รองประธานบริษัทต้องการต่างหยุดชะงักหันกลับมามองเธอด้วยความฉงนกับอากัปกิริยาของเธอที่ลุกขึ้นมาโวยวายใส่ท่านรองประธานบริษัทที่ไม่มีใครกล้าทำแต่เด็กฝึกงานคนนี้ช่างกล้าเสียจริง“เอ่อ เสร็จหรือยังคะพี่ศร” รินนราตัดสินใจแก้สถานการณ์ให้ด้วยการหันไปถามพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ขอร้องให้มาช่วยขนโต๊ะทำงานเมื่อเห็นสีหน้าที่สลดลงของดาริกา ซ้ำเจ้านายยังไม่ยอมช่วยนอกจากย

“ได้คะ พี่เคนคะ ดาฝากด้วยนะคะ เอ่อ...” ดาริกาพยักหน้ารับคำรินนราก่อนจะหันไปพูดกับเคน ทว่าไม่ทันจะบอกเรื่องที่ควรห้ามเด็ดขาดรินนราก็แทรกเข้ามาก่อน“ถึงแล้วคะคุณหนู เรารีบไปก่อนดีกว่าคะ เราต้องไปหาผอ. ทุกคนเลยนะคะ” รินนราพูดพลางก้าวเดินออกจากลิฟต์นำหน้าดาริกา“ได้คะๆ พี่นรา” ดาริกาได้แต่เดินตามรินนราออกไป ทำเพียงได้แค่เหลียวหลังไปมองเคนที่ยกยิ้มส่งมาให้เท่านั้น“ก่อนจะพบกับผอ. พี่จะอธิบายคร่าวๆ นะคะ ไม่แน่ใจว่าท่านประธานได้บอกอะไรคุณหนูไปบ้าง” รินนราพูดขึ้นระหว่างเดินไปตามทางเดินตรงไปยังห้องของผู้อำนวยการประจำแผนกประชาสัมพันธ์“บอกแค่ส่วนของคณะผู้บริหารคะอย่างอื่นพี่โซอยากให้ดามาศึกษาเอาเองคะ” ดาริกาตอบออกไปตามตรง“งั้นพี่ขอเป็นคนอธิบายให้ฟังนะคะ” รินนราพยักหน้ารับรู้“ยินดีคะ ฝากพี่นราแนะนำสั่งสอนดาด้วยนะคะ” ดาริกาคลี่ยิ้มกว้างให้กับรินนราอย่างขอบคุณ“เป็นหน้าที่ของพี่อยู่แล้วคะ โอเคคะ สำหรับผอ. ปรเมศจะดูแลงานประชาสัมพันธ์ทั้งหมดของบริษัทคะ ไม่ว่าจะที่นี่หรือย่อย รองจากคุณปรเมศก็คือหัวหน้าฝ่ายที่ช่วยผอ. ดูแลพนักงานอีกทีคะ รองมาอีกก็คือรองหัวหน้าฝ่ายแต่ละฝ่าย แน่นอนคะว่าทั้งสามตำแหน่งจะ